donderdag 26 december 2013

#35donkeredagen dag 18

Op verzoek van Else Kramer, de fotografe die deze #35dagen organiseert, schrijf ik niet wat de exacte foto opdracht is. Soms is dat makkelijk te herleiden, soms niet.

Tweede kerstdag, de andere helft van de kerstdagen. Gisteravond veel te laat naar bed omdat ik ademloos gekeken heb naar een portret van Adèle Bloemendaal. Wat een bijzonder mens, wat een stem en wat een leven! Ze is tachtig, heeft acht hersenbloedingen achter de rug en leeft volgens een ijzeren discipline nog lekker alleen in haar eigen huis. Niet makkelijk maar wel precies zoals ze zelf wil. Respect!

Vanmorgen dus laat op en lekker gefietst. Wat is het heerlijk te voelen dat het beter gaat. Dat ik minder moe ben én minder pijn heb! Natuurlijk zal dat deels komen door het fietsen, deels door de epo maar mijn eigen diagnose is dat het vooral door de rust komt. Geen stress meer, geen tijdsdruk, geen opgejaagd gevoel om de dag toch zo goed en zo efficiënt mogelijk te besteden maar een gevoel van morgen-is-er-weer-een-dag. Echt ongelooflijk om deze rust te mogen ervaren.

Vanmiddag voor het eerst in tijden een onbekend recept gemaakt voor het toetje van vanavond. Ik ga bij een vriendin eten dus met alleen een toetje kom ik er heel makkelijk vanaf. Ook dit getuigt van nieuw gedrag, jarenlang kwam het niet bij me op iets nieuws te proberen, veel te vermoeiend!

De dagen vliegen om, het lijkt enerzijds of ze maar half zo lang zijn als normaal terwijl ik anderzijds het gevoel heb twee keer zoveel te doen! Het begrip 'tijd' zal wel altijd een raadsel blijven.
Net als de opdracht voor deze foto. Het is het koperen kaarsenkroontje dat zolang als ik me kan herinneren bij mijn ouders thuis hing, een erfstuk van mijn grootmoeder. Ik ben er heel erg aan gehecht en mag er wel eens wat beter voor gaan zorgen gezien de overduidelijke spinnenwebben die je wel op de foto maar nauwelijks in het echt ziet....


woensdag 25 december 2013

#35donkeredagen dag 17

Op verzoek van Else Kramer, de fotografe die deze #35dagen organiseert, schrijf ik niet wat de exacte foto opdracht is. Soms is dat makkelijk te herleiden, soms niet.

Eerste kerstdag, een dag vol met zon! Alle kerstlichtjes verbleekten er bij.
Lekker uitgeslapen, kacheltje aan, kopje koffie en op de hometrainer. Heb daar een ongelooflijke hekel aan maar het is wel fijn te merken dat het makkelijker begint te gaan en vooral dat het me goed doet. En dat maakt dat ik het wat beter kan opbrengen.

Wat geniet ik van de rust en de mooie kerstmuziek zoals The Messiah gezongen door King's College. En van mijn nieuwe e-reader natuurlijk. Vond gelukkig toch alle boekbestanden terug. Het was niet verwonderlijk dat ik ze aanvankelijk niet kon vinden want ze zaten in een map in een map in een map.... Maar het is gelukt. Vervolgens de zoektocht naar hoe ik ze op de Kobo moest zien te krijgen. Het kan vast simpeler maar door ze eerst te kopieren naar de bibliotheek kunnen ze naar de Kobo gekopieerd. En wat is dat lezen heerlijk! Ik had niet gedacht dat ik dat zo prettig zou vinden. Er gaat per slot niets boven een boek dat naar boek ruikt en als een boek voelt.

Dit nieuwe lezen is dan ook een openbaring voor me. Het ligt prettig in de hand, weegt nauwelijks iets, de letters kunnen net zo groot als ik prettig vind en vooral die prachtige verlichting! Niks geen gezeur met een leeslamp vlak boven mijn boek maar heerlijk lezen terwijl ik het buiten donker zie worden en tegelijk geniet van de kerstlichtjes. Een aanwinst dus!

Ik genoot zo van het lezen dat mijn kerstdiner er bijna bij inschoot.
Het hoogtepunt was de heerlijke Zweedse aardbeiensylt. Geen jam maar een soort rauwe aardbeiensaus die naar echte aardbeien smaakt. Niet te vergelijken met welke jam dan ook. Ik krijg altijd een heleboel mee en ben er heel zuinig op! Maar vandaag stond het echt feestelijk, in de mooie schaaltjes van Iitala op het Zweedse linnen servet. Hier past dan ook nog maar één wens: God Jul!


dinsdag 24 december 2013

#35donkeredagen dag 16

Op verzoek van Else Kramer, de fotografe die deze #35dagen organiseert, schrijf ik niet wat de exacte foto opdracht is. Soms is dat makkelijk te herleiden, soms niet.

De dag voor kerstmis. Voor sommige mensen de belangrijkste dag om te vieren, voor anderen gewoon de dag voor de kerst. Voor mij stond vandaag in het teken van mijn nieuwe e-reader, het afscheidscadeau van mijn werk. En die e-reader blijkt niet zo eenvoudig! Gisteren kreeg ik hem niet aan de praat dus terug naar de winkel. Gelukkig komt hij van mijn eigen vertrouwde boekwinkel om de hoek waar ze me altijd willen helpen en waar ik hem kon achterlaten.

Vanmiddag kon ik hem al weer ophalen. Eerst de gebruiksaanwijzing maar eens doorgewerkt. Toen het apparaat aangesloten op mijn laptop en geprobeerd de boeken die ik al van een collega had gekregen (9000 stuks....) er op te zetten. Probleem! Kan ze nergens meer vinden.... Hele laptop doorzocht maar ze zijn en blijven zoek. Op zich geen grote ramp want ik mag het sticky vast weer lenen maar ik voel me er zo onnozel door. Ik ben er uren mee bezig geweest om alles te downloaden, dat toch terug te vinden moeten zijn?

En opeens merk ik dat ik er niet anders van word. Dat niet zoals anders onmiddellijk de stress toeslaat. Stress van verspilde tijd, van geen tijd om het over te doen, van zie je wel het lukt niet. Stress die zo maar mijn dag kon verpesten waardoor ik vaak de rest van de tijd ook verlummelde.
Wat bijzonder dat ik nu al een ander gevoel heb!

De dag voor kerstmis. Buiten stormt en stortregent het. Binnen branden de kachel en de kaarsen. En natuurlijk de kerststerren! De mooie Zweedse houten kerststerren die ik ieder jaar op de eerste Advent ophang. Geen kerstboom, wel licht.
Licht van de vlammetjes van de kaarsen, licht van de dagen die al weer langer gaan worden, licht in plaats van stress. Fijne Kerstdagen!



maandag 23 december 2013

#35donkeredagen dag 15

Op verzoek van Else Kramer, de fotografe die deze #35dagen organiseert, schrijf ik niet wat de exacte foto opdracht is. Soms is dat makkelijk te herleiden, soms niet.

Nog even en het is Kerst. Eigenlijk heb ik mijn kerstfeest al achter de rug. Voor mij is dat de kerstviering op Lyndensteyn die ik nu voor het laatst mee heb mogen vieren. 
Meestal zie ik erg op tegen de kerstdagen en de dagen er omheen. Dat door-je-strot-geduwde gevoel van 'allemaal samen onder de boom en haal een alleenstaande van de straat want die is zielig'. Nu heb ik nergens last van. Er zal nog wel een restje adrenaline in mijn lijf zitten.

Maar nu moet ik met de billen blood want hoewel de foto van dag 13 geen volle boodschappentassen liet zien is het bepaald anders gesteld met mijn koelkast. Mijn koelkast is een van mijn zwakke punten op huishoudelijk gebied. Mijn poetsparel verzucht regelmatig dat ik daar wat aan moet doen en dat de helft zo in de kliko kan. Dat wil ik best maar ik vergeet dat stomweg. Zodra de deur weer dicht is komt het niet bij me op hem weer open te doen om iets anders te gaan doen dan er iets uit te halen.

Deze opdracht was dan ook een goede aanleiding om met de bezem er door te gaan, figuurlijk gezien. Leverde dat wat op? Nauwelijks! Een bijna leeg potje yoghurt waar nog niet eens schimmel opstond, een stukje kaas wat eigenlijk nog wel kon maar vooruit dan maar en dat was het. Wel heb ik alles beter gerangschikt en wat logischer neergezet. Maar hij is wél vol en dat heeft volgens mij nauwelijks met de feestdagen te maken....

Kaas, meer kaas, nog meer kaas, Zweedse cider, tinnetje vlees voor de poesjes, yoghurt, net ontdooide aardbeiensylt uit Zweden, mijn volgende epo-injectie, witte wijn, veel eieren, lekkere botertjes, pak andijvie voor de stamppot van vanavond, karbonaadje voor erbij, ingrediënten voor de tiramisu (mijn bijdrage aan het kerstdiner 2e kerstdag), nasi en een pak sap.

Wat een hoeveelheid en dat voor mij alleen! Eigenlijk is het wel genant, zeker als je het op de foto ziet. Toch zou ik niet weten hoe het anders moet. Zou ook dat gaan veranderen nu mijn Nieuwe Leven is begonnen? Niet meer zoveel voorraad maar gewoon iedere dag even naar de winkel?
Ach, ook hier zal de voornaamste reden wel weer zijn dat ik een verzamelaar ben. Beter mee verlegen dan om verlegen zei mijn moeder altijd. Zij was zo mogelijk nog erger dus het zit in mijn genen en daar zal ik mij dan maar bij neerleggen.....

zondag 22 december 2013

#50books vraag 50: Welke vraag zou je zelf als eerste stellen mocht je het stokje van #50books overnemen?

Zondag 27 januari kwam ik via twitter bij de #50books vragen uit. Ik had nog nooit geblogd maar vond het wel een inspirerende vraag. Bij het openklikken van de al geplaatste antwoorden zag ik @jjvoerman staan. Voerman was voor mij een zeer vertrouwde naam die niet zo heel veel voorkomt dus ik dacht 'het zal toch niet...', klikte hem open en keek in het gezicht van Ubbo Voerman. Ubbo was de kinderrevalidatiearts waar ik zoveel van heb geleerd maar die al in 1996 overleed.
Dat kon dus niet en dat was ook niet zo. Het was Jacob Jan, zijn tweede zoon, die sprekend op hem leek. En of dat nog niet genoeg was schreef Jacob Jan over zijn ouderlijk huis in Beetsterzwaag en over Lyndensteyn waar zijn vader zo lang had gewerkt! Een feest der herkenning dus.
We hadden mailcontact en hij trok me over de streep om te gaan bloggen hoe griezelig ik dat ook vond.

Nu is de maand december bijna om en ben ik bezig aan de laatste #50booksvraag. Zou ik zonder die #50books ooit de stap naar bloggen hebben gewaagd? Ik denk het niet. Terwijl ik rustig kan zeggen dat het een enorme toevoeging aan mijn leven is geworden. Het heeft me geholpen bij het nemen van belangrijke beslissingen zoals het stoppen met werken. Het heeft me geholpen bij het verwerken van die besluiten en niet in het minst door de vaak hartverwarmende reacties die ik kreeg. Het heeft me ook een officiële berisping van mijn werk opgeleverd die uiteindelijk eerder helpend dan akelig was. Het gaf me structuur in mijn lange zomerperiode door mee te doen met 35 foto opdrachten waarbij ik mezelf oplegde daar dagelijks een blog bij te schrijven - wat heb ik daarvan genoten! Hier in de tuin, op Ameland, op de ferry naar Zweden, in Zweden, overal lukte het toch weer die foto en dat blog te maken, wat had ik er een plezier in!

Een ander aspect was het meelezen en meekijken met Jacob Jan in zijn aanloop naar zijn theatervoorstelling. Wat was het mooi om dat van zo dichtbij mee te mogen maken en mee te mogen beleven.
En natuurlijk de contacten met al die andere bloggers (die al een beetje als vrienden voelen want wat weet je veel van elkaar) en met blogpraat (waar ik komend jaar weer actief aan mee hoop te gaan doen).
Met als appotheose het samen met Teske en Jacob Jan door Lyndensteyn lopen en voelen dat voor mij de cirkel rond was. Daardoor heb ik kunnen genieten van mijn afscheid en ben ik in staat mijn Nieuwe Leven te omarmen!

En dat is allemaal gekomen door de #50books van Peter! Wat ben ik hem dankbaar voor dit initiatief. Wat is er veel in mijn leven gebeurd en wat geniet ik van de nieuwe wereld die ik heb betreden. Verbaas me regelmatig over het enorme aantal reviews en geniet van de reacties via twitter, facebook of het blog zelf.

Nee, ik ben niet van plan het stokje van Peter over te nemen. Daarvoor is het nog te vroeg. Eerst half januari heup 2 met alles wat daarbij hoort en daarna eens rustig gaan denken en voelen wat het begrip 'tijd' inhoudt.
Wat zal er op mijn pad gaan komen? Dat zullen zeker boeken zijn! Echte boeken en e-books want ik heb nu een e-reader, thuis, in de tuin, onderweg met de fiets, aan een strandje in Zweden of waar dan ook. En wie weet wil ik wel mee gaan doen aan een boekenclub, je weet maar nooit.

Peter, heel veel dank voor je geweldige idee. Juist het iedere zondag bloggen gaf me de gelegenheid het leuk te gaan vinden en van het een kwam het ander!
Ik kan me heel goed voorstellen dat je het stokje graag over wilt geven en ik hoop dat er iemand komt die het over wil nemen.
Zo niet..... zo niet dan weet ik het niet. Ga je dan toch nog even door? Ik hoop het echt!


zaterdag 21 december 2013

#35donkeredagen dag 13

Op verzoek van Else Kramer, de fotografe die deze #35dagen organiseert, schrijf ik niet wat de exacte foto opdracht is. Soms is dat makkelijk te herleiden, soms niet.

Het weekend voor de Kerstdagen, wat een gekte in de winkels! Eigenlijk word ik er een beetje naar van, dat geduw en getrek met die afgeladen winkelwagens, de idiote reclames die je toch vooral vermanend toespreken dat het niet 'kerstmis' is maar 'kerstlukt' en of je maar veel wilt kopen want anders is het niet gezellig.

Natuurlijk heb ik makkelijk praten, ik heb geen gezin waarvoor ik een kerstdiner moet maken met alles wat daar bij hoort. Ben lekker thuis bij mijn eigen kerstlichtjes en eet precies wat ik wil.  Tweede kerstdag ga ik eten bij een vriendin en hoef ik alleen maar voor het toetje te zorgen. Dat is maar goed ook want vaak kom ik in deze dagen uit dwarsigheid thuis met een pak rijst en wat kattenvoer omdat het me allemaal zo tegen staat. En daar heb ik natuurlijk uiteindelijk vooral mezelf mee.

Voor mij dan ook geen afgeladen boodschappentassen!
In mijn boodschappentas zitten, hoe kan het anders, Zweedse lichtjes en Zweeds knäckebröd. De tas zelf is ook Zweeds, van de ICA, de Zweedse Albert Hein.

Vorig jaar vierde ik kerst in Zweden. Het was een spannende heenreis, met de auto langs de enorme bergen sneeuw over de besneeuwde wegen. En overal, echt overal zag je de typische Zweedse huizen met voor alle ramen van die brandende kersttrappetjes. Vroeger zag je die hier geloof ik ook, nu zie je ze zelden meer. Maar daar, in die besneeuwde weilanden met alleen het licht van de maan, is het een schitterend gezicht.

Ik ben dan ook op zoek gegaan naar zulke trappetjes en heb er van de zomer twee gevonden in de loppis (kringloop, rommelmarkt). En ik kreeg er een van mijn Zweedse vrienden! Dus nu is mijn kabouterhuisje verlicht met Zweedse kerststerren en Zweedse trappetjes.
Nu nog een krans op de deur en dan zijn mijn kerstversiering en kerstboodschappen klaar!


vrijdag 20 december 2013

#35donkeredagen dag12

Op verzoek van Else Kramer, de fotografe die deze #35dagen organiseert, schrijf ik niet wat de exacte foto opdracht is. Soms is dat makkelijk te herleiden, soms niet.

Vandaag was het een schitterende dag. Helder, blauwe lucht, weinig wind en prachtig licht. Had eigenlijk willen gaan fietsen maar dat lukte niet door alle andere dingen die er moesten.
Net als een week geleden na dat prachtige afscheid van mijn werk voelde het weer een beetje als 'the day after'. Gisteren was de kerstviering op het werk, voor mij altijd een van de hoogtepunten van het jaar zodat ik daar nog een keer aan mee heb gedaan. Wéér afscheid nemen dus!

En nu is het klaar. Nu is er ruimte voor andere dingen en allereerst voor uitrusten. Bijkomen van alle emoties, feestelijkheden, mensen nu écht voor de laatste keer zien, mijn sleutels inleveren (gek hoor, ik heb nu alleen nog mijn eigen huis- en autosleutel in plaats van een cipierachtige sleutelbos). Afscheid nemen van drukte en van druk.

Wat is het dan heerlijk om eindelijk weer eens een rondje tuin te doen! Een tuin die er weer netjes bijligt omdat de tuinkabouters eindelijk de omgewaaide boom en alle grote takken hebben opgeruimd. Een tuin waar weer water te zien is! Natuurlijk in mijn vijver maar ook in de grote witte schelp die ontdaan was van het blad. Die schelp komt uit mijn ouderlijk huis in Den Haag. Toen mijn grootouders dat in 1930 huurden lag die schelp al in de tuin! We hebben nooit geweten waar hij vandaan kwam of wie hem daar achter liet. Hij trotseert alles, van tropische zomers tot ijskoude Elf Steden winters. Vogels gebruiken hem graag als badje en poezen als drinkbak. Geen ideale combinatie trouwens maar met Burmezen kan dat wel, die jagen alleen in hun dromen.

Die schelp was het eerste wat ik mee naar Friesland nam na het overlijden van mijn moeder, de laatste bewoonster van dat grote oude huis. Veel familieleden waren daar een beetje jaloers op, zij groeiden ook op in dat huis en ook zij waren gehecht aan die bijzondere schelp. Maar ik was nu eenmaal degene die het huis moest opruimen en leegmaken... En daar had iedereen gelukkig vrede mee zodat hij nu al weer bijna veertien jaar onder mijn appelboom ligt, vlakbij de vijver.

Want er hoort water in de tuin, al had ik vroeger nooit gedacht dat ik zoveel plezier aan die vijver zou beleven. Hij zit vol salamandersmet van die oranje buikjes en met groene en bruine kikkers die je 's avonds gezellig hoort kwaken. Logees uit de grote stad liggen er wakker van maar alles went.

Natuurlijk zou ik liever aan een echte rivier of een groot meer wonen. En nog liever aan zee. Maar zolang dat niet het geval is ben ik heel blij met mijn vijver.
Er gaat nu eenmaal niets boven de zon in het water te kunnen zien schijnen!

donderdag 19 december 2013

Nu echt de laatste keer

Vandaag vierde ik voor het laatst kerstfeest op het werk. Onderdeel hiervan is de kerstviering in de prachtige kleine oude dorpskerk die bij ons op het terrein staat. Alle patienten die dat willen komen (al dan niet met hun partners) en dat geldt ook voor de medewerkers. Een belangrijk onderdeel van de viering is de muziek. Dit jaar bestond het gelegenheidskoor uit 30 medewerkers, meer dan ooit! We repeteren twee keer en nog een keer vlak van te voren. Bij de repetities is nooit iedereen aanwezig door verschillende werkdagen en diensten.

Voor mij is het zingen in dit koor een van de hoogtepunten van het jaar en hoewel mijn officiële afscheid vandaag precies een week geleden is wilde ik toch nog een keer meedoen. Het was vandaag dus echt de laatste keer dat ik naar het werk reed, een heel onwerkelijk gevoel.
En wat was het bijzonder. Drie koperblazers die prachtig speelden, een geweldige pianist/dirigent die met zijn enthousiasme en muzikaliteit iedere keer weer één geheel van al die losse zangers weet te maken en een solo zangeres met een ontroerend mooi en schitterend gezonden lied van Herman van Veen.

De bezoekers van de viering zijn heel verschillend. Veel klinische patienten die soms nog maar net aan het begin van hun revalidatie staan en het heel moeilijk hebben. Patienten die al heel veel achter de rug hebben en bezig zijn zich los te maken van hun revalidatieproces, ook niet altijd makkelijk. Mensen met grote en kleine lichamelijke beperkingen en mensen met hersenletsel.
Deze mensen geven de viering een extra dimensie en ieder jaar voel ik het weer als een voorrecht hieraan mee te mogen doen.

Voorafgaand aan de viering is er een gemeenschappelijke kerstmaaltijd en wat was het leuk om toch weer even tussen mijn collega's te zitten, nog even na te praten over dat prachtige afscheid en een aantal mensen te zien die er niet bij hadden kunnen zijn. Eigenlijk weer een afscheid maar in mijn gevoel nu veel definitiever. En hoewel vele collega's zeiden 'je komt volgend jaar toch gewoon weer zingen' ben ik dat niet van plan. Allereerst wil ik geen Heintje Davinds worden maar veel belangrijker, ik moet nu echt gaan loslaten. Loslaten en afstand nemen, moeilijk en soms verdrietig.
Maar door los te laten komt er ook ruimte voor nieuwe dingen, nieuwe activiteiten en nieuwe mensen! Vrijheid en zelf de baas zijn over mijn  keuzes en mijn tijd en dat is een heerlijk vooruitzicht.
Het was goed nog een keer mee te zingen, ik heb van iedere minuut genoten en het is een voorrecht dat zoveel jaar te hebben mogen doen. Lyndensteyn zit in mijn hart en dat zal altijd zo blijven. En gelukkig is er meer dan genoeg plek om nieuwe mensen in mijn hart te sluiten, kom maar op!

woensdag 18 december 2013

#35donkeredagen #dag10

Op verzoek van Else Kramer, de fotografe die deze #35dagen organiseert, schrijf ik niet wat de exacte foto opdracht is. Soms is dat makkelijk te herleiden, soms niet.

Omdat de tuinmannen vanmorgen al om 8.15 uur voor de deur stonden moest ik weer vroeg op. Maar daar heb ik dan een opgeruimde tuin voor teruggekregen! Ben zelf altijd lang bezig met blad harken maar dat kon nu niet omdat er overal takken eneen omgewaaide boom lag. Nu is allesweg en zijn zelfs de hoekjes bladvrij, leve de bladblazer! Om half tien ik kon ik dan ook vanaf mijn hometrainer naar een brandschone tuin kijken!

Die hometrainer staat in het tuinhuis. Ik heb een vreselijke hekel aan het fietsen op dat ding, ga veel en veel liever lekker naar buiten op mijn bijzondere fiets. Maar dat is nu geen optie, te koud en vaak ook te donker. De hometrainer is dan ook een goed alternatief om nog een beetje in beweging te komen ter voorbereiding op op heup 2.

In het tuinhuis staat ook mijn fietsdrager opgeslagen. De éénpersoons fietsdrager met oprijgootjes waar ik mijn bijzondere fiets zo op kan rijden. Hij gaat mee naar Ameland en ik ben van plan het komende jaar (het eerste jaar van mijn Nieuwe Leven!) hem ook mee te nemen als ik naar vrienden ga. Het is leuk ergens anders te fietsen  al blijf ik het hier ook onveranderd mooi vinden.

Het is alleen een heel gesjouw om die fietsendrager op de auto te krijgen. Als hij eenmaal op de trekhaak zit is er geen vuiltje meer aan de lucht, maar dat gesjouw weerhoudt me ervan hem er 'even' op te zetten. Gelukkig zit hij met een slot aan de auto vast dus als hij eenmaal zit hoeft hij er ook niet een twee drie weer af.

Ik ben niet zo goed in sloten. Weiger nog steeds van mijn huis een rondom beveiligd fort te maken! Het slot van het tuinhuis is dan ook van twijfelachtige signatuur. Desondanks werkt het, hoe simpel het ook is. Bovendien vind ik dat het een beetje bij de rustieke deur moet passen, en bij de antieke simpele klink. En dat is redelijk gelukt.


En dat gekke rondje? Daar zat het oude slot dat niet meer werkte. 
Er paste precies een noest van een stukje kachelhout in!




dinsdag 17 december 2013

#35donkeredagen dag 9


Op verzoek van Else Kramer, de fotografe die deze #35dagen organiseert, schrijf ik niet wat de exacte foto opdracht is. Soms is dat makkelijk te herleiden, soms niet.

In tegenstelling tot de #35zomersedagen is het me nu niet gelukt de dagelijkse foto opdracht te maken, laat staan te bloggen! De afgelopen dagen waren een rollercoaster want wat kreeg ik vorige week een prachtig afscheid. De adrenaline kwam drie dagen lang mijn oren uit en ik heb pas net de laatste cadeaus uitgepakt. Morgen mag ik beginnen met de 'afkickdoos' oftewel het 'werkontwenningspakket'. Ben altijd jaloers geweest op van die prachtige kraampakketten met tien pakjes maar dit pakket slaat alles!

Langzaam begint de adrenaline plaats te maken voor moeheid. Dat had ik al verwacht en dat is niet erg. Tot nu toe was ik overal te onrustig voor, kon zelfs geen krant lezen. Alleen een beetje voor de buis hangen om dan later niet eens meer te weten wat ik had gezien. Of Pearl, mijn favoriete computerspelletje van dit moment, spelen maar dat kan steeds maar even want dan zijn mijn levens op. Wel symbolisch trouwens want natuurlijk komen er verschijnen vanzelf nieuwe levens net zoals het wonder wat zich op dit moment bij mij voltrekt.

Het oude leven achter me laten en een Nieuw Leven beginnen, geweldig! En wat heerlijk om dat te mogen doen op een plek die me heel dierbaar is, mijn kabouterhuisje aan de vaart, nummer 61.
Een huis dat ik aantrek als een oude jas, dat me verwelkomt als ik thuis kom, dat zijn armen naar me uitstrekt om me in te koesteren en dat me nooit in de steek laat.
Okee, de intimi weten dat dat vooral gevoel en iets minder realiteit is na al die gigantische en fundamentele verbouwingen. Maar ik ken nu iedere steen en vooral iedere plank en dat is ook wat waard.

Wat zal het heerlijk zijn straks dagelijks in mijn tuin te kunnen werken. Gewoon iedere dag een uurtje in plaats van uren achter elkaar in een weekend waardoor ik me de dagen daarna nauwelijks meer kan bewegen. Wat is het heerlijk weer dagelijks in het tuinhuis te zijn, al is het maar vanwege die vreselijke hometrainer waar ik nu echt iedere dag op moet.
Maar vooral, wat is het heerlijk zonder stress of druk te mogen zijn. Om me heen te mogen kijken en te genieten van mijn plekje, om naast de houtkachel in slaap te vallen met een poes op mijn buik en om eindeloos heen en weer te schuiven met al die nieuwe boeken om daar een gaatje voor te vinden. Wat overigens nog van geen kanten is gelukt.
Nummer 61 dus!


zaterdag 14 december 2013

Afscheid

Het is al weer twee dagen geleden maar mijn lijf zit nog steeds vol adrenaline, mijn hoofd vol met beelden en mijn huis vol met cadeaus!
Wat was het een warm bad, dat afscheid van Revalidatie Friesland.
Zoveel lieve mensen uit alle delen van het land, prachtige toespraken en een kolossaal gedicht dat uit alle hoeken van de zaal kwam, schitterende muziek en heel veel lieve woorden.

Ik heb van iedere minuut genoten. En wat is het mooi dat alles en iedereen op de foto staat! Prachtige portretfoto's van alle aanwezigen en overzichtsfoto's van het grote geheel.

Het voelt als een roes. Een hele prettige roes die maar niet overgaat. Want er blijven mensen bellen om nog even na te praten, ik blijf bellen om te bedanken en de cadeaus zijn nog
steeds niet allemaal uitgepakt! Alleen al het lezen van alle lieve kaartjes kost dagen en iedere kaart is weer bijzonder. Naast de zeer welkome boeken en boekenbonnen zijn er ook andere dingen waar ernstig over na gedacht is. Een enorme pot met 365 zwart-witkogels om langzaam af te wennen (ik bietste die altijd bij de repro!), een giga doos vol IKEA kaarsen die een collega altijd voor me meenam als ze toch naar IKEA ging (kan nu een jaar vooruit!), een mand vol Zweedse spullen met een prachtig boekje, een doos met "mijn lunch" voor iedere dag een tosti mét een ragouzi (zeer speciale snack!) en een echte afkickmand met voor iedere dag een pakje!

Het gehaald en weer naar huis gebracht worden, het gezellige etentje met een paar goede vrienden, de vriendin die 's avonds laat nog voor de deur stond om nog even na te praten....
Kortom, het is onvergetelijk.

Gestopt met werken - zo voelt het nog niet. Mijn hoofd heeft zelden zo vol gezeten van het werk.
Bij het opruimen van mijn kamer merkte ik dat het loslaten gelukkig in volle gang was. Heb nog nooit zo makkelijk kunnen weggooien en verwijderen. Maar dat was donderdag.... Nu zit ik weer met duizend draadjes aan al die lieve mensen vast!

En het zal wel even duren voor ik het echt begin te beseffen. Eerst de feestdagen, een periode waarin ik altijd al vrij was, dan de aanloop naar de nieuwe heup, half januari de operatie, logeren bij vrienden en daar revalideren (en geweldig verzorgd worden!), naar huis en alles weer zelf gaan doen.
Ik denk dat ik pas rond april ga beseffen dat het klaar is. Dat het over is.
En dat is goed.
Wat is het heerlijk dat er nog heel veel mensen zijn die ik 'gewoon' zal blijven zien!

woensdag 11 december 2013

#35donkeredagen dag 3


Op verzoek van Else Kramer, de fotografe die deze #35dagen organiseert, schrijf ik niet wat de exacte foto opdracht is. Soms is dat makkelijk te herleiden, soms niet.

Dag 3 van de #35donkeredagen en dag 3 van mijn laatste werkweek. En weer kan ik de foto's voor de opdracht maken op mijn werkkamer. Moet 's ochtends niet vergeten in mijn mailbox te kijken zodat ik weet wat er die dag moet gebeuren en tot nu toe is dat net op tijd gelukt.

Het zijn bijzondere dagen. Morgen is mijn officiële afscheid inclusief officiële uitnodigingen voor alle externe relaties en een heuse afscheidsreceptie. Natuurlijk zijn er veel mensen die dan niet kunnen komen door afspraken of andere redenen. En veel van die mensen zijn deze dagen bij me binnen gelopen met cadeautjes, kaarten en lieve woorden. Het is mooi op zo'n manier tijd te kunnen en mogen nemen voor iedereen. En het zijn vaak hartverwarmende gesprekjes.

Tussen al die bezoekjes door probeer ik mijn kamer op te ruimen. Dat lukt redelijk, ik ben er al een tijd mee bezig. Vandaag waren alle persoonlijke zaken aan de beurt. Verslagen van jaargesprekken, functieomschrijvingen, brieven over leuke en minder leuke ontwikkelingen, urenbriefjes etc. En om dat nu gewoon bij het oud papier te doen vond ik geen goed idee, dus alles door de versnipperaar.

Het is zo vertrouwd, die kamer. Ik weet bijna blindelings alles te vinden en ik kan bijna overal bij vanaf mijn werkplek. Mijn werkplek met de speciaal aangepaste stoel want dat kan in een revalidatiecentrum. Mijn werkplek met van alle evenementen en fondswervingsacties de projectplannen, wervingsmappen, bedankkaarten, foto's van openingen - wat is er toch veel gebeurd die afgelopen periode! Mooi om alles nog een keer door mijn handen te laten gaan en goed om het meeste weg te doen. Overal komt nu eenmaal een eind aan en dat mag best met een beetje weemoedgepaard gaan.

En wat vind ik nog wonderlijke dingen! Een knuffelbeertje, héle oude muslirepen voor de moeilijke momenten, dropdoosjes in vele soorten en maten, een stapel oude visitekaartjes en een blikje Chillcat, een theedrank die energie zou moeten geven. Ik heb het nooit durven proberen....

Zou alles anders zijn gelopen als ik dat wel had gedaan?
Ik denk het niet.
En bovendien, het is goed zo.
Op naar morgen!

dinsdag 10 december 2013

#35donkeredagen dag 2


Op verzoek van Else Kramer, de fotografe die deze #35dagen organiseert, schrijf ik niet wat de exacte foto opdracht is. Soms is dat makkelijk te herleiden, soms niet.

Dag 2 van de donkere dagen en nog twee dagen te gaan. Nog twee dagen afronden en opruimen op mijn kamer in het prachtige Rijksmonument Huize Lyndenstein. Wat een geschiedenis ligt er hier.
Mijn kamer is op de derde verdieping, de verdieping die in 1915 óp de eerste verdieping en ónder de zolder werd geconstrueerd. Een schitterende oplossing voor het toenmalige ruimtegebrek want aan de buitenkant is absoluut niet te zien dat het majestueuze pand is aangepast.



De kamers op de derde verdieping hadden verschillende functies. Er was een echte operatiekamer (niet erg handig natuurlijk) en een hoogtezon-kamer. Op de andere kamers sliepen oudere kinderen en inwonende verpleegkundigen. Op de oude foto's is nog goed te zien hoe mijn kamer vroeger was ingericht. Er stond een kastje met een wasstel, er was een zitje en er stond een bed. Vrij spartaans maar keurig netjes. Omdat het raam erg hoog zit was er een podium van waaraf je naar buiten kon kijken. Dat is er nog steeds! 
In de hoek zit een grote diepe kast en ook die is er nog. Wel heb ik daar de deur uit laten halen omdat het anders te veel ruimte kostte.

De kamer ziet er nu totaal anders uit. De grote balken zijn immiddels donkergroen net als de paneeldeur en de kast. Er staat een bureau met een vergadertafel en kasten met heel veel ordners. Vanaf het podium kijk ik uit over de Overtuin, de enorme tuin tegenover het huis, ontworpen door de beroemde Friese landschapsarchitect Roodbaard. En natuurlijk over de gewone tuin waar tot februari van dit jaar de 100 jaar oude kastanje stond die zo'n belangrijke rol heeft gespeeld in mijn besluit om te stoppen met werken. Dat besluit waardoor ik overmorgen mijn afscheid 'vier'.

Foto's voor de opdracht voor vandaag waren niet moeilijk, mijn kamer zit er vol mee!
En zonder deze opdracht zou ik er nooit aan gedacht hebben om hier foto's van te maken. Dus weer een mooie herinnering er bij.





maandag 9 december 2013

#35donkeredagen dag 1


Op verzoek van Else Kramer, de fotografe die deze #35dagen organiseert, schrijf ik niet wat de exacte foto opdracht is. Soms is dat makkelijk te herleiden, soms niet.


Vandaag zijn ze officieel begonnen, de #35donkeredagen. En zoals ik bij de onverwachte surprise-dag op 5 december al aangaf, ze zijn een cadeautje voor me in deze bijzondere periode.
Vandaag zijn ze begonnen en dat geldt ook voor mijn laatste werkweek!
Hoe synchroon wil je het hebben...

Vanwege wat kleine lichamelijke ongemakjes mag ik deze laatste vier dagen komen en gaan wanneer ik wil. Dat is fijn, dan kan ik 's ochtends wat langer slapen na de vaak slechte nachten en 's middags naar huis als ik het gevoel krijg dat het genoeg is. Dus rond 10.00 uur vanmorgen aan het werk. Werk dat alleen nog maar bestaat uit opruimen, overdragen, afronden en weggooien. Gelukkig ben ik al een heel eind maar oh wat verzamel je veel in bijna 38 jaar!

Gek genoeg is de dag voorbijgevlogen! Veel mensen die even binnen komen lopen, kaarten en brieven van mensen die niet op mijn afscheid aanwezig kunnen zijn, het exitgesprek met mijn manager en voor ik het wist was de dag om. De tijd lijkt letterlijk tussen mijn vingers door te glippen en gaat veel sneller dan ik had gedacht. Enerzijds is dat fijn, anderzijds benauwd het me ook een beetje. Het gevoel over een paar dagen de deur achter me dicht te trekken om hier nooit meer te komen is een heel onwerkelijk gevoel. Het gebouw, de tuinen, de bijgebouwen, allemaal zitten ze in mijn systeem om nog maar niet te spreken van de mensen.

Maar het is ook goed. Ik verlang naar mijn Nieuwe Leven met tijd voor mezelf en voor de dingen waar ik voor kies. En ik weet nu al dat dat er heel veel zullen zijn.
Laat die tijd maar vliegen, de mooie dingen van deze dagen maak ik mee en sla ik op om er straks in een wat rustiger tempo van te kunnen genieten.
Maar nu schieten al die momenten voorbij en dat geldt zelfs voor de Adventssterren!



zondag 8 december 2013

#50books vraag 48: Hebben jullie nog boeken ergens opgeborgen in dozen? Zo ja, waarom?

Nee, geen boeken in dozen meer! Althans, niet op dit moment.
Ik kan daar slecht tegen, boeken horen toegankelijk te zijn en ergens in een van de vele boekenkasten of op boekenplanken te staan. Mijn hele huis is er van vergeven. Jarenlang bleek het mogelijk toch weer een nieuw leeg plekje aan een muur te vinden om daar weer een plank op te hangen. Maar toen ik ook in het tuinhuis begon heb ik met mijn timmerkabouter afgesproken dat dit echt de laatste planken zijn. En dat, als ik hem ooit weer vraag een nieuwe plank op te hangen, hij dat dan niet meer doet.

Toch moet er soms worden opgeruimd want er komt alleen maar bij terwijl er nooit iets afgaat.
Daarom ben ik twee jaar verkoper geweest op boekwinkeltjes.nl. De daarvoor geselecteerde boeken zaten inderdaad in twee grote dozen. In het begin liep het prima met de verkoop maar na verloop van tijd ontstond er een incourant overschot. Maanden liep ik langs de dozen en op een gegeven moment heb ik doorgepakt en ze afgeleverd bij een collega die ieder jaar van alles verzameld voor een boekenmarkt waarvan de opbrengst voor een goed doel is.

Nu zijn er geen dozen meer maar wel overvolle planken! Onbereikbare waar je alleen met een hoge trap bij kunt en waar stapels boeken klem zitten tussen de plank en het plafond. Boeken waar ik jaren niet meer naar heb getaald en waar dus zeker een deel van 'weg kan'. Weg? Waar naar toe dan? In ieder geval niet meer naar een doos.
De boeken die me ondanks dat ik er lang niet naar omgekeken heb toch dierbaar zijn mogen naar de nog niet helemaal volle planken in het tuinhuis.
En de andere naar de Kringloop of de boekenmarkt.

En wat is het heerlijk dat ik binnenkort in het bezit zal zijn van een prachtige e-reader! Natuurlijk gaat er niets boven een echt boek maar daar heb ik er voorlopig nog meer dan genoeg van en leefruimte heeft toch ook wel wat....


zaterdag 7 december 2013

Weekend

De zware decemberstorm is gaan liggen. De hagel en de natte sneeuw zijn verdwenen en echt licht lijkt het vandaag niet meer te worden. De kachel brandt, de poesjes liggen er onder te genieten en ik heb net het Magazine van de Volkskrant uit met het grote interview met Sylvia Witteman. Een bijzonder mens gespeend van enige vorm van glamour of BNnerschap.
Wat geniet ik toch altijd van dat Magazine dat samen met koffie en niets hoeven tot het ultieme zaterdaggevoel leidt.

Zou dat zo blijven? Zou dat zaterdaggevoel er nog steeds zijn als het weekend zich niet meer onderscheid van de andere dagen van de week? Of zou het weekend toch anders blijven voelen?
Dit zijn van die dingen waar ik alleen nog maar naar kan raden, ik zal het moeten ondervinden.
Dit weekend is het laatste 'echte' weekend, daarna zijn er nog vier dagen te gaan. Rustige dagen waarin er niet veel meer hoeft. Mooi om zo te kunnen en te mogen afbouwen.

Toch merk ik hoe intensief deze periode is. Zodra ik in bed lig begint het doormalen over de meest wonderlijke dingen die allemaal op de een of andere wijze verbonden zijn met het werk. En als ik dan eindelijk slaap zijn er de dromen. Het verdromen van alles wat is geweest.
Ik weet dat het zo werkt bij mij. In alle belangrijke perioden uit mijn leven is het zo gegaan en dat is geruststellend. Toch merk ik hoeveel energie het kost om zo intensief bezig te zijn met loslaten.

Maar wat is het heerlijk te weten dat ik geen haast meer heb. Dat ik rustig het Magazine kan lezen zonder te denken dat er nog van alles moet. Er moet wel van alles, maar dat hoeft niet meer in dit weekend gepropt te worden. Daar is straks alle tijd van de wereld voor.
Wat een vooruitzicht! En wat voelt dat nog onwerkelijk...


donderdag 5 december 2013

#35donkeredagen dag 0 Wat een cadeautje!

Wat een verrassing, die mail met de aankondiging van een nieuwe reeks #35dagen!
Geen zomerse dagen (en wat was het mooi, die lange zonnige zomer) maar donkere dagen.
En wat een prachtige timing want ze beginnen op maandag 9 december en eindigen op zaterdag 11 januari. Dat is precies de tijd tussen het afscheid van mijn werk en de heupoperatie die op de rol staat. Een prachtige periode om bezig te zijn met een dagelijkse foto-opdracht en een bijbehorend blog en voor mij echt een cadeautje.

En vanmorgen, 5 december, vond ik de eerste opdracht in mijn mailbox.
Een extraatje vanwege Sinterklaas. Weer een verrassing dus.

Het hield niet op want toen ik vanmorgen mijn werkkamer binnenkwam lag er een verrassing op mijn bureau compleet met gedicht waaruit het volgende citaat:
"En ja, medewerkers maken een bedrijf
tot wat het is, geven het hart en het lijf!"
En zo is.

Voor mij is het grote aftellen begonnen, alleen komende week nog. Het voelt gek.
Als ik op mijn kamer zit kan ik me op geen enkele manier voorstellen dat volgende week om deze tijd alles achter de rug is. Dat alle vrienden, collega's en relaties die afscheid van me hebben willen nemen weer op weg naar huis zijn, de vuile glazen naar de afwaskeuken gaan en ik voor de laatste keer mijn kamer op slot doe. Of heb ik dan mijn sleutel al ingeleverd?
Zo zie je maar, er blijven altijd vragen over, al zal het antwoord op deze vraag volgende week vast ook duidelijk zijn!


zondag 1 december 2013

#50books vraag 47: Welke boek(en) uit de NRC lijst heb je nog niet gelezen maar ga je zeker binnenkort alsnog lezen (oftewel: waarom maken we onszelf gek met een almaar groeiende lijst van ‘nog te lezen’ boeken)?

Om te beginnen lees ik de NRC niet. Nou was dat geen excuus, want Peter heeft in zijn #50books vraag 47 een link naar het lijstje in de NRC gemaakt. Dus toch maar even gekeken en ik werd er niet blij van. Wat voor lijstje is het eigenlijk? Van de meest gelezen boeken in een bepaalde periode of van de boeken waarvan de NRC graag wil dat ze tot de meest gelezen boeken gaan horen? Kortom, sluikreclame of iets anders?

nrc boeken top-10

 Eigenlijk maakt het me niet uit. Ik kijk nooit naar dit soort lijstje want ik heb er niets mee. Natuurlijk lees ik van alles over boeken, de boekenbijlage van de Volkskrant (die lees ik wel), de boekenbijlage van de Leeuwarder Courant (lees ik ook) en alles wat via elektronische nieuwsbrieven in mijn postbus belandt. Rijp en groen, thrillers en literatuur, kinderboeken en chicklets, e-books en boeken van vlees en bloed, wetenschappelijke werken en keukenromans. Er wordt zoveel over boeken geschreven dat je er niet omheen kunt.

Dat heeft voor- en nadelen.
Voordelen omdat je goed op de hoogte blijft van alles wat verschijnt.
Nadelen omdat je door de bomen het boek niet meer ziet.
Bij Bol.com kun je zelfs lijstjes van de vele categorieën vinden:

Top 10 literatuur Top 10 thrillers Top 10 erotiek Top 10 voor hem Top 10 voor haar Top 10 kinderboeken Top 10 kookboeken Top 10 biografieën Top 10 kunst en fotografie  
Top 10 management

Het enige dat ik heb is een verlanglijstje!
Een verlanglijstje van boeken die ik graag zou willen lezen en soms ook graag zou willen hebben. Dat is een lijstje wat er toe doet. Voor mij tenminste.
En de rest? De rest lap ik aan mijn laars!

zaterdag 30 november 2013

Nieuw bed

Eindelijk was het zo ver. De opgebroken straat maakte dat er ruim zes weken geen auto voor mijn deur kon komen dus mijn nieuwe bed kon niet worden bezorgd. Begrijpelijk want een waterbed is heel veel gesjouw. Maar nu ging het dan toch gebeuren.

De mannen zouden komen tussen een en twee. Ik was er klaar voor, had al zoveel mogelijk opgeruimd, de stekker eruit, geen rommel in mijn smalle gangetje etc. dus wat mij betreft kon de operatie beginnen. Om twee uur was er nog niemand. Om drie uur ook nog niet. Maar om half vier reed de auto voor. Ze bleken verdwaald te zijn in deze wereldstad! Kan gebeuren.

Eerst het oude bed, een operatie op zich. Grote pomp naar boven, slang in de toilet en het leegpompen maar. Ruim vierhonderd liter water is best veel en ze konden niets beginnen voor die grote zak leeg was. Na een half uur was dat ongeveer zo. Helemaal leeg lukt nooit dus al met al toch een heel gesjouw om die zware zak naar beneden te krijgen. Daarna de rest demonteren. Viel ook niet mee want alles zat met ontelbare beugeltjes en schroeven in elkaar.
Toen zagen we (ik was dat allang vergeten) dat de houten vloer óm het bed heen was gelegd. Op zich niet erg maar het nieuwe bed had een ladenblok en de laden zouden niet open kunnen vanwege die opstaande vloer. Er moesten dus stevige houten planken onder het nieuwe bed om alles op de goede hoogte te krijgen.
Wat is het dan weer goed dat ik nooit wat weg doe! Na even zoeken toverde ik vier hardhouten planken van de juiste dikte tevoorschijn - wie wat bewaard die heeft wat!

Gelukkig waren het twee geweldige mannen. Ze bleven opgewekt en waren ook niet te beroerd even een nieuw bedlampje op te hangen. En met veel geknutsel zat rond half zes het frame van het bed in elkaar. Randen er in en de waterzak geplaatst. "Waar zit hier de warmwaterkraan?" was de volgende vraag. Tja..... 

Het warme water moest uit de badkamer komen en daar was de slang waarschijnlijk niet lang genoeg voor! Mijn voorstel was om  de kortste weg te nemen en het dan maar buitenom te doen: de slang door het raam van de logeerkamer, door de achterdeur en dan naar de badkamer waar de enige aansluiting was die op de betreffende slang paste. En dat lukte met nog tien cm speling!
Alle ramen en deuren dus open terwijl het stormde en stortregende....

Rond kwart voor zeven zat het bed vol, er ging 450 liter water in en kon de lucht er uit worden gepompt. Tijdens het vollopen werden de laden in elkaar gezet en de troep opgeruimd want alles lag vol met dozen, plastic, schroeven, oude onderdelen en hout wat over was. En al die tijd heb ik met stijgende  verbijstering naar dat nieuwe bed gekeken. Het moest wat hoger zodat ik er makkelijker uit kan komen. Had dat zelf een beetje geschat en bedacht. Nou, hoger is het! Het lijkt wel een podium waarop iemand ligt opgebaard!

 Maar ook hier geldt weer dat ik niet moet oordelen over de eerste indruk.Want het opmaken is nu een fluitje van een cent, zowel door de hoogte als door de andere constructie. En het eruit komen gaat moeiteloos dus dat belooft veel goeds voor na de heupoperatie en bovenal, het bleek heerlijk te liggen! Het kostte dan even wat moeite en bijna vijf uur werk en het ziet er heel raar uit omdat de randen er omheen (waar van alles ligt zoals de telefoon, de wekker, mijn medicijnen, water etc.) ergens in de diepte en bijna onbereikbaar zijn, het is een wereldbed! En ik timmer wel weer een extra plankje om alles wat hoger te krijgen, zo is alles in mijn kabouterhuisje uiteindelijk opgelost!

dinsdag 26 november 2013

De cirkel is rond

Het gaat nu met zevenmijlslaarzen, de tijd vliegt. Overdag is alles eigenlijk heel gewoon, behalve dat ik een vrijwel lege agenda heb en rustig alles op papier kan zetten voor een uitgebreide overdracht. Dat voelt prettig, of er nu wel of niet wat mee gedaan zal worden. Dat is niet meer aan mij en dat voelt goed.

Afgelopen zondag waren Jacob Jan en Teske hier. Jacob Jan kwam in februari op mijn pad via de #50books vraag "Wat is jou lievelingsplek om te lezen?" Ik zag de naam Voerman, klikte die open en keek in het gezicht van Ubbo. Ubbo bleek de vader van Jacob Jan en hij was kinderrevalidatiearts en directeur van Lyndensteyn, het kinderrevalidatiecentrum waar ik sinds 1977 heb gewerkt.
Het was een prachtige tijd waarin ik heel veel leerde over kinderen met een beperking, hun ouders en over mezelf. Dingen die de rest van mijn leven belangrijk zijn gebleven.

Dankzij de sociale media kregen Jacob Jan en ik contact en volgden we elkaar. Zijn weg naar zijn theatervoorstelling en mijn weg naar het afronden van mijn werkende leven. Contact via twitter, soms een mailtje en natuurlijk de blogs. En afgelopen zondag life want hij kwam met Teske, zijn oudste dochter, om nog een keertje te kunnen kijken op Lyndensteyn.
Wat was het bijzonder om te merken dat alles vertrouwd was, dat er niets was van een 'eerste kennismaking' maar van een gaan zitten en delen met elkaar.
Wat was het bijzonder om hem aan Teske te horen vertellen over het straatje naast de bakker waar het altijd zo lekker naar brood rook. En over dat grote sjieke huis in de Hoofdstraat waar een vriendje woonde - ik ken dat vriendje niet maar wel zijn stokoude ouders.
Wat was het bijzonder om met z'n drieën door Lyndensteyn te lopen met de herinneringen aan voorbije dagen maar ook met een nieuw gebouw. Met een sporthal, mijn eerste grote fondswervingsklus. En met overal kunst aan de muren, iets waar iemand uit een kunstenaarsgeslacht niet onopgemerkt langsloopt.
Prachtig om dit te mogen delen met de zoon van de man die mij geleerd heeft wat de kern is van revalidatie en wat mooi dat deze zoon dat weer kon delen met zijn dochter.

Voor mij is de cirkel rond. De cirkel van mijn lange periode op Lyndensteyn. Een periode waarin er heel veel is gebeurd. De mooie dingen blijven, ze zitten in mijn hoofd en in mijn hart. De nare dingen raken op de achtergrond en verdwijnen ooit in het vergeetboek. Lyndensteyn en ik hebben zich met elkaar verbonden. In voor- en tegenspoed. En het resultaat daarvan is een groot deel van mijn leven en binnenkort van mijn verleden geworden.

Mooi om zo terug te kunnen kijken. Mooi om vanavond thuis te komen en daar intens van te kunnen genieten. Mijn huis, mijn houtkacheltje, mijn tuin, en alles wat daarbij hoort. Mijn eigen plek, mijn thuis. Mooi om te weten en te voelen dat het goed is hier binnenkort aan mijn Nieuwe Leven te mogen beginnen.
De cirkel is rond.




vrijdag 22 november 2013

Signaalversterkers

Weer is het vrijdag. Mijn dag dat ik niet werk en het signaal dat het weekend eraan komt. En net als bij mijn laatste vakantiedag realiseer ik me opeens dat die toch altijd bijzondere vrijdag over drie weken een heel gewone dag zal worden. Dat geldt ook voor het weekend. Een weekend is immers de afsluiting van de oude en het begin van een nieuwe werkweek. Zo heeft dat voor mij in ieder geval altijd gevoeld. Dus geen werkweek, geen weekend. Dat is vast even wennen. Zoals alles anders zal zijn en zal moeten wennen.

Maar vandaag is het nog een gewone vrijdag na een gewone week. Wel jammer dat ze vanochtend om half acht al met een zware machine begonnen de nieuwe steentjes in ons weggetje met donderend geraas aan te stampen. Ruim een half uur later was dat klaar. Persoonlijk vraag ik me dan af of dat niet op een wat later tijdstip zou hebben gekund. De wegen van de wegenbouwers zijn echter ondoorgrondelijk.

Vrijdag is, tenminste tot nu toe, ook klussendag. Vandaag stond een nieuwe poging om het signaal voor de tv in het tuinhuis te krijgen op mijn programma. Op advies van mijn buurman heb ik een versterker gekocht die via de elektriciteitsnet het signaal door zou geven. Mijn buurman is zeer ter zakenkundig én heeft het zelf ook, dus ik had er vertrouwen in.
Apparaatjes gekocht (ernstig in de aanbieding en bijna voor niets dus ik kon me er geen buil aan vallen) en vandaag aan de slag. Bij het uit de doos halen kreeg ik een déjà vu gevoel. Ze leken spreken op de (veel duurdere) stekkers die ik aanschafte om internet in het tuinhuis te realiseren en die ik na twee weken helpdesk, een hoge telefoonrekening en veel gezeur boos heb teruggestuurd.
Bij het aansluiten op de router werd de twijfel nog groter. Het tv signaal loopt toch helemaal niet via de router? En in het tuinhuis werd het helemaal duidelijk, de nieuwe tv bleek geen aansluitingsmogelijkheid te hebben voor dit kabeltje.

De computer daar echter wel. Maar van de zomer werkte dat op geen enkele manier. Toch nog even proberen voor de zekerheid. En tot mijn stomme verbazing had ik een paar minuten later een uitstekende internetverbinding! Terwijl ik de moed al had opgegeven dat het me ooit zou gaan lukken.
Waarom gaan de dingen bij mij toch altijd met een omweg?

dinsdag 19 november 2013

#50books vraag 45: Waarom zou een roman zich onmiddellijk voor ons moeten ontsluiten?

Moet een roman zich onmiddellijk voor ons ontsluiten of niet? Deze vraag kan ik onmogelijk met ja of nee beantwoorden. Het hangt wat mij betreft van heel veel factoren af. Factoren die het boek zelf betreffen: hoe begint het? Is het boeiend of moet je eerst door een brei van details heen? Nodigt het uit om verder te lezen? Is het een prettig lettertype en een goede lettergrootte? Hoe gebruikt de schrijver de taal?
Daarnaast zijn er de factoren die met mij te maken hebben: ben ik uitgerust of juist moe? Heb ik het druk of is er alle tijd? Voel ik me goed en heb ik ruimte om er moeite voor te doen? Of kan ik een boek waar ik 'voor moet werken' nu helemaal niet aan, heb ik hapklare brokken nodig en hoort op dat moment iets anders niet tot de mogelijkheden?
Al die factoren bij elkaar maken of een boek zich op dat moment in die situatie 'makkelijk ontsluit'.

De laatste jaren heb ik het vooral met hapklare brokken gedaan. Ik had geen energie om me ergens voor in te spannen en vooral, ik had er de concentratie niet voor. Eigenlijk is dat begonnen na mijn eerste heupoperatie. Na die operatie liep ik weer als een kieviet maar was mijn hoofd de ene keer gevuld met watten en de andere keer een vergiet. Moest na één bladzij lezen al weer opnieuw beginnen omdat ik geen idee had wat ik net gelezen had en kon me absoluut niet concentreren. Aanvankelijk dacht ik dat het van de narcose kwam en dat het binnen redelijk afzienbare tijd wel zou slijten, ik was per slot vanaf mijn vierde een groot verbruiker van boeken in alle soorten en maten. Inmiddels weet ik dat de narcose er vast wel aan heeft bijgedragen maar dat het toch voornamelijk is veroorzaakt door de enorme hoeveelheid pijnstillers die ik slikte om nog te kunnen functioneren en waar ik van de een op de andere dag rigoureus mee ben gestopt. Cold turkey en niet handig achteraf gezien.

Het was een enorme schok dat lezen nauwelijks meer wilde, dat geen enkel boek zich 'onmiddellijk voor me ontsloot'. Me daarbij neerleggen was geen optie. Ik ben toen begonnen boeken te lezen die ik al kende en waarvan ik wist dat ze me boeiden. En dat hielp! Het lezen bleef nog steeds moeite kosten maar het was niet zo erg als ik een stuk vergat omdat ik wist hoe het verder ging.

Nu ben ik ruim vier jaar verder en moet ik tegen wil en dank toegeven dat het lezen nog steeds anders is dan dat het vroeger was. Vroeger kon ik opgaan in een boek terwijl om me heen de wereld kon vergaan. Nu moet het stil zijn en kan ik zelfs nauwelijks muziek op de achtergrond hebben. Dit heeft absoluut consequenties voor de boeken die ik lees. Boeken die zich niet 'onmiddellijk ontsluiten' leg ik weg, hoe vervelend dat soms ook voelt. Toch heb ik nog steeds de illusie dat er ooit weer een tijd komt dat ik het wel weer kan, die minder toegankelijke boeken lezen en er van genieten. Ik sta per slot aan de vooravond van mijn Nieuwe Leven met tijd, rust en ruimte.
Het enige wat nog roet in het eten kan gooien is mijn tweede heupoperatie in januari, met een narcose maar deze keer zonder al die pijnstillers.
Dus wie weet wat de toekomst nog zal brengen

zondag 17 november 2013

Daar is-tie dan

Behalve een vermoeiende week was het ook een oven-loze week. Ik was me er niet van bewust dat ik de oven zo veel gebruikte en dat ik totaal in de war raakte met mijn zich toch al op een hellend vlak bevindend eetgedrag. Zelfs Harry bracht geen oplossing al waren zijn verse sapjes het enige gezonde wat de pot schafte. Gek genoeg kon ik gewoon niets bedenken om te koken.
Gelukkig is het leed achter de rug want gisteren (jazeker, op zaterdag met dank aan de winkel uit het dorp!) werd het nieuwe fornuis gebracht en geïnstalleerd. Iets minder strak en iets minder mooi als mijn oude maar daar was ik dan ook maanden naar op zoek geweest terwijl dit in tien minuten beklonken werd. Mijn eerste indruk was dan ook niet erg positief.

Maar dat je niet af moet gaan op een eerste indruk werd ook hier weer bevestigd, want wat een turbo oven! Wat mij het eerste opviel was het klokje. Het klokje waarvan je in één oogopslag snapt hoe je het gelijk moet zetten in tegenstelling tot het klokje van mijn oude fornuis waar me dat in al die jaren nooit is gelukt. Verder allerlei standen en mogelijkheden waarvan ik tot nu toe het bestaan niet kende. Een hetelucht oven met een bijna geluidloze ventilator terwijl bij mijn oude oven het leek of je op de startbaan van Schiphol stond en zo kan ik nog wel even doorgaan.
Kortom, na de schokkende confrontatie met onze wegwerpmaatschappij (repareren duurder dan een nieuw fornuis) begon ik langzaam de voordelen van deze nieuwe huisgenoot te zien!

Dus vandaag samen met Harry een kladkaka gebakken. Een kladkaka is een Zweedse chocoladetaart die van binnen nog zacht is. Nog een beetje loopt. En dat is lastig want iedere oven is anders en wanneer moet hij er nu uit? Met Harry word ik overigens steeds betere maatjes, ken nu ongeveer vijf onderdelen van de dertig en durf die zelfs te gebruiken. En met succes!
Het beslag ging dus soepel al had ik me wéér bijna vergist in grammen en deciliters. De Zweden doen alles in dl, dus 200 dl bloem. Dat is ongeveer de helft van 200 gram bloem weet ik inmiddels en dat leidt tot heel andere resultaten...

Alles verliep dus zeer voorspoedig. Maar zo'n nieuwe Turbolien moet je leren kennen! Het gevolg is dan ook een lekkere kladkaka zonder een spoor van het zo gewenste lopende binnenste. Een prachtige cake die perfect gegaard is, dat dan weer wel. Maar geen kladkaka.
Ach, volgende keer beter. Heb ik tenminste een excuus om er binnenkort weer een te bakken.

vrijdag 15 november 2013

Een gewone vrijdag.

Vandaag is het vrijdag, een gewone vrijdag. De dag waarmee voor mij voorzichtig de aanloop naar het weekend begint. Ik werk al heel lang niet meer op vrijdag en dat is maar goed ook want er moet vaak veel gebeuren. Zoals bellen met de verzekering, of met de bank, of met een leverancier, of met de tuinman of de timmerman. Of boodschappen, grasmaaien, omgevallen bomen verwijderen. En zo zit die vrijdag altijd stampvol. Als mensen zeggen "oh, jij hebt vrijdag vrij' dan is mijn reactie 'nee, ik werk vrijdag niet'. Een vrije dag is voor mij vrij van mijn werk en op vrijdag werk ik niet.

Vandaag is het dus een gewone vrijdag. Stond pas laat op want als je niet voor half vijf in slaap valt is dat het enige om het een beetje vol te houden. Dan koffie en nog eens koffie, even lekker opwarmen naast de loeiende Jotul en dan aan de gang. Bellen met de zorgverzekeraar en luisteren naar de uitleg over de veranderde polis, bellen met de leverancier over de aflevering van mijn nieuwe bed en bellen hoe ver het is met mijn nieuwe keukenvriendin. En kwam witte rook uit de schoorsteen want ze komt morgen! Wat heerlijk om het weekend weer een oven te hebben, Harry krijgt het druk!

Vandaag is het dus een gewone vrijdag maar ook dat is een aflopende zaak want er zijn nog maar drie weken met een vrijdag waarop ik niet werk.
De datum is geprikt, de uitnodigingskaart voor de mensen van wie ik graag afscheid wil nemen is klaar en wordt komende week verstuurd. Kortom, het gaat nu echt gebeuren en de tijd slipt door mijn vingers. Ik heb gelukkig nog veel te doen om maar niet te spreken over het opruimen van data en papier. Een verzamelaar zoals ik met een lange historie en een eigen werkkamer, verder laat ik het aan ieders eigen verbeeldingskracht over.

En het is goed. Want wat ben ik moe en wat heb ik een terugslag van dat fantastische symposium dat zo goed verliep. Op de dag zelf heb ik er nauwelijks iets van gemerkt, dan zit je in de flow en kun je alles aan. Geen tijd om ergens over te denken. Mijn lijf sloeg echter genadeloos terug en liet het behoorlijk afweten. Steeds als me dat overkomt word ik boos en baal ik van mezelf en van de pijn.
Maar nu zit er een zilveren randje aan. Het randje om de juistheid van het besluit dat zo moeilijk was. Het besluit dat het goed is om te stoppen.
Het is goed om me niet meer te hoeven overvragen, om niet meer te hoeven doen dan ik nog kan.
Het is goed om geen gewone vrijdag meer te hebben maar een gewone week!
Een gewone week waar ik wanneer dat maar uitkomt kan bellen met de verzekering of een leverancier.
Een week waarin iedere dag van mij is.
Een vrije week - een week vol vrijheid!




zaterdag 9 november 2013

Afhandelen

Het was de week na het grote symposium. Een volle mailbox met heel veel enthousiaste mails van deelnemers en sprekers. Mooie complimenten voor de organisatie, zoals "wat waren jullie professioneel en wat was iedereen vriendelijk ondanks de drukte"! Echt een compliment voor mijn facilitaire collega's want wat hebben ze hard gewerkt in de catering, de schoonmaak en in de zaal.
Verder een bureau vol met allerlei stapels die ik de afgelopen week heb weggewerkt en opgeruimd, de foto's en de filmpjes die van de collega's multimedia kwamen en die inmiddels op Facebook staan en de rekeningen die binnenkomen...

Het was fijn om alles te kunnen afhandelen, veel mensen te spreken en ervaringen te horen, telefoontjes te krijgen en na te praten. Merkte dat ik dat enerzijds deed met veel enthousiasme en betrokkenheid en anderzijds met een lichte weemoed. Want zo'n evenement organiseren zal ik nu echt nooit meer doen.
Het is heel wonderlijk dat te realiseren maar ook goed om dat te doen want mijn afscheid nadert met rasse schreden! Ook dat is spannend, begin me nu echt te realiseren dat het gaat gebeuren.
Ook merk ik dat ik heel erg moe ben. Vanmorgen had ik daar echt last van, waar is de energie van die prachtige zomer gebleven? Ik had er op gerekend dat ik die niet meer kwijt zou raken en toch is hij tussen mijn vingers doorgeslipt. Op zich is dat niet erg want de weken die komen zijn niet meer belastend maar het is een confrontatie met de realiteit. Met het feit dat ik niet meer kan wat ik vroeger kon en met het feit dat leven met pijn ontzettend vermoeiend is. Nu maar hopen dat daar verandering in komt met heup 2 in januari!

En nu is het weekend. Vrijdag gezellig bezoek waar ik samen met Harry iets lekkers voor had willen bakken. Kon dat helaas niet opbrengen en dat bleek achteraf maar goed ook. Want toen ik lekkere warme broodjes voor ze wilde gaan maken vloog de aardlekschakelaar er uit. Gelukkig ben ik sinds twee jaar in het bezit van een enorme meterkast met heel veel groepen. Alle grote apparaten hebben een eigen groep dus het was snel duidelijk dat de oven de boosdoener was. Piet de monteur die ik al twintig jaar ken en in wie ik een groot vertrouwen heb kwam aan het eind van de middag kijken of er nog iets aan te doen viel. Het bleek erger dan ik dacht zodat de konklusie is dat er beter een nieuw fornuis kan komen. Vrees dat ik daar niet aan ontkom en ach, Harry is vast blij met een nieuw maatje!

dinsdag 5 november 2013

#50books vraag 43: Kun jij herkennen of een boek door een man of vrouw is geschreven?

Eigenlijk let ik daar zelden op. En dat is best wonderlijk.

Nu ik er over nadenk realiseer ik me dat ik veel boeken heb gelezen en in de kast heb staan die door vrouwen zijn geschreven. 
De jaren van mijn studietijd in Amsterdam liepen parallel aan de tweede feministische golf met Joke Smit, Anja Meulenbelt, Hedy d'Ancona, Dolle Mina en de Opzij. Ik verslond die boeken en voelde dat ik deel uit maakte van het onomkeerbare proces dat in gang was gezet.
Het eerste boek van Renate Dorrestein verscheen en dat was anders dan ik gewend was maar ik las ook de boeken van An Rutgers van der Loeff. Zij was te oud voor die feministische periode maar die had ze helemaal niet nodig. Haar boeken ademden een open sfeer en een prachtig mensbeeld en een natuurlijk feminisme dat geen extra aandacht nodig had.

Wat later kwam Jean Auel met de Stam van de holenbeer en alle vervolgen daarop. De evolutie van de mens in romanvorm, aanvankelijk ook nieuw, spannend en zeer progressief. Tot het nieuwtje er af was en het een trucje werd. En Marion Bradley met haar cyclus over Koning Arthur gezien vanuit de vrouwen om hem heen. Ook bijzonder in die tijd. Ik las ze tijdens een vakantie in Engeland daar waar ze zich afspeelden: in de nevelen van Avalon. Dat zorgde voor een bijzonder tintje maar eenmaal terug in Nederland verdween een groot deel van die bekoring.

Vóór mijn studietijd waren daar Pitty op kostschool, Leni Saris, Sanne van Havelte en de Witte Raven. Weer allemaal vrouwen. En verre van feministisch maar heerlijk om te lezen als je een puber bent. En natuurlijk in mijn kinderjaren Annie M.G. en Astrid Lindgren, sterke en zeer geëmancipeerde vrouwen voor die tijd.
Tot nu toe heb ik dus eigenlijk alleen maar vrouwen kunnen noemen!

De laatste jaren lees ik veel thrillers. Vaak door mannen geschreven, soms door twee mannen samen en soms door een man en een vrouw zoals Nicci French. Natuurlijk zijn er ook vrouwelijke schrijvers. Ik merk nu dat ik eigenlijk nauwelijks namen weet, het maakt me dan ook niets uit. Wel gaat mijn voorkeur in dit genre uit naar Scandinavische schrijvers maar of ze een man of een vrouw zijn is me om het even.

Hoe meer ik erover nadenk, hoe meer ik me besef dat ik er eigenlijk niet op let of de schrijver een vrouw of een man is. Ik let op de persoon zelf, of ik daar al wat van heb gelezen of over heb gehoord maar niet of het een man of een vrouw is. Natuurlijk is dit geen antwoord op de vraag "kun je herkennen of een boek door een man of een vrouw is geschreven?"
Kan ik dat? Soms wel en even vaak ook niet denk ik.
Maar ik zal er eens op gaan letten, wie weet leidt dat tot nieuwe inzichten!










zondag 3 november 2013

Weer iets 'voor het laatst'.

Het was een drukke week vol voorbereidingen voor het grote symposium over muziekblessures. Er kwamen sprekers uit vele landen die soms nogal wisselvallig waren in het nakomen van afspraken over het bijtijds sturen van hun bijdrage voor de reader, over het op tijd opsturen van hun presentatie zodat die ingevoerd kon worden en over het toch maar een dag later komen dan was afgesproken.
Ook traden in totaal zo'n 60 musici op die allemaal wilden inspelen en dat bijna allemaal op een andere tijd wilden dan oorspronkelijk was afgesproken dus de kamer kon worden afgeboekt....

Een complicatie in het toch al overvolle programma was dat het de Majesteit had behaagd om een van de initiatoren wegens zijn grote verdiensten te benoemen in de Orde van Oranje Nassau. En dat zou gaan gebeuren tijdens de opening van het symposium door een van de Gedeputeerden van onze mooie provincie Friesland. Geen enkel probleem, ware het niet dat we het pas een dag van te voren hoorden.
En dat de familie dus in het diepste geheim moest worden uitgenodigd. En op het juiste moment de zaal in worden gelootst.
En dat het pakketje met daarin de Versierselen door een koerier zou worden bezorgd maar waar moesten we het dan opbergen?
En dat de media onder embargo moesten worden ingelicht.
Ook bleek ik er te makkelijk over te denken met het idee dat ik de prachtige koningsblauwe doos waarin het kleinood zat gewoon op het plankje van de katheder kon zetten zodat de gedeputeerde het daaruit kon halen. Dat kon niet, het doosje uit die mooie doos met daarin de medaille moest open worden aangeboden. Ook wel weer logisch trouwens, want wat een gehannes als je zo'n doosje niet open krijgt op het moment suprême. Dus ook dat werd in het diepste geheim geoefend, ook een vorm van inspelen.
Zo waren er nog vele andere voorbereidingen voordat we zover waren dat de 250 deelnemers uit de hele wereld konden ontvangen met badge, reader en certificaat met accreditatiepunten.
Nu is het the day after en kijk ik terug op een hele bijzondere dag. Die 250 deelnemers heb ik vannacht allemaal langs mijn bed gehad, het was een vermoeiende nacht.
Ik realiseer me dat dit wéér zo'n voor het laatst' ding is, het voor het laatst organiseren van zo'n groot evenement inclusief de media met de interviews van te voren en op de dag zelf. De spanning van hoeveel deelnemers er gaan komen, hoeveel stoelen moeten er gehuurd, hoeveel broodjes besteld en gesmeerd, wanneer zijn de koffiepauzes zodat alles op tijd klaar staat, hebben we genoeg parkeerruimte, is de bewegwijzering goed, zijn de stoelen voor de sprekers gereserveerd, loopt het met beeld en geluid, met de presentaties en de microfoons, zijn er cadeautjes voor de sprekers en bloemen voor de twee hoofdpersonen en o ja, is het lintje al uit de kluis?

Het was een schitterende dag. Alles verliep uitstekend al liep het programma natuurlijk uit, dat was onvermijdelijk. Er waren alleen maar tevreden en enthousiaste mensen, er was schitterende muziek en er waren gloedvolle sprekers. De inschrijving en de catering verliepen vlekkeloos dankzij de inzet van alle collega's.

Het was een schitterende dag, prachtig om hiermee dit deel van mijn werk af te mogen sluiten. Met een lach en een traan want ik zal het missen. Die spanning of het goed gaat, die inzet en dat intensieve contact met alle collega's die erbij betrokken zijn, het 'we doen het samen' gevoel.

Mooi om dat meegemaakt te mogen hebben, mooi om er deelgenoot van te hebben mogen zijn. En op naar mijn Nieuwe Leven met nieuwe uitdagingen!







maandag 28 oktober 2013

Een rustige vrije dag

Zo had ik dat gepland voor vandaag. Eerst bij nacht en ontij mijn bed uit om te gaan zwemmen, dan lekker aan de koffie bij de houtkachel, vanmiddag gezellig naar een vriendin en daarna een eenvoudige doch voedzame maaltijd bereiden.
Helaas, het liep anders want het stormde, dat zal niemand zijn ontgaan. Mijn kabouterhuisje stond op zijn fundamenten te schudden en alles klapperde. Het kattenluikje stond horizontaal zodat ik dat maar dicht heb gebonden en de poesjes kropen met z'n drieën onder het loeiende kacheltje.

In juli hadden we ook noodweer. Dat noemden ze toen een zomerstorm die vooral plaatselijk heel heftig was. Dat plaatselijk was hier, in zo'n drie vierkante kilometer waaiden er honderden bomen om.
Daarom zat ik nu eigenlijk heel ontspannen naast de kachel met het idee 'alles wat niet stevig stond ís al omgewaaid". Een idee dat hoofdzakelijk op gevoel en niet op ratio gebaseerd was.

Op een gegeven moment keek ik weer eens naar buiten richting tuin en vond het daar opeens zo anders lijken. Kon niet goed bedenken waarom want ik zag geen ongerechtigheden. Wel was het opeens erg licht....
Dus toch maar even polshoogte gaan nemen en ja hoor, een enorme gesteltak van de kastanje lag op het dak van het houthok en op het tuinhuis. En even verderop lag de oude vlierboom waar ik zo van hou.


De enorme kastanjetak verhinderde de doorgang, bovendien was ik bang dat hij bij een volgende rukwind alsnog door het dak of de openslaande deuren zou gaan. Dus de motorzaag maar weer opgezocht en me een doorgang gezaagd. Dat ging vrij eenvoudig, alles bleef muurvast aan het dak kleven en ik durfde niet verder met de zaag.

Enfin, lang in de wacht bij de overbelaste verzekering en nu maar zo gauw mogelijk iemand zien te bereiken die alles op een juiste wijze kan verwijderen.
En die een nieuw dakje boven de houtopslag kan maken. Dat is het ergste niet, ik ben er al met al genadig van af gekomen. Maar ik hoop dat we de stormen voorlopig gehad hebben want anders houden we hier geen boom meer over!
En dat mijn volgende vrije dag wél volgens planning zal verlopen...

zondag 27 oktober 2013

#50books vraag 42: Wie van jullie leest er tegenwoordig nog poëzie?

Lees ik tegenwoordig nog poëzie? Ja en nee.
Ik kan ontzettend geraakt worden door poëzie. Of dat nu door een 'echt' gedicht is, of door een rijmsel of door een aantal woorden die door hun gezamenlijk ritme een eenheid vormen.
Is dat poëzie? Geldt dat alleen voor Cats, Campert en Komrij? Vallen de soms prachtige kleine gedichtjes van Toon Hermans hier wel onder? Of de virtuoze rijmende verhalen van Drs.P? Of Annie M.G. met haar kindergedichten waarvan ik vele nog zo kan opzeggen? Of zelfs een heel verhaal van Toon Tellegen? Zijn korte verhaaltjes voelen als gedichten, dus wat is nu precies poëzie?

Wat ik in ieder geval met 'nee' moet beantwoorden is dat ik geen dichtbundels lees. En ook niet actief op zoek ben naar poëzie. Maar wat gebeurt het me toch vaak dat ik ergens iets lees wat als een donderslag bij me binnenkomt. En dat is vrijwel altijd iets wat je onder de noemer 'poëzie' kan vatten.
Vroeger knipte ik dat uit en bewaarde de knipsels in een doosje. Veel teksten uit rouwadvertenties waren daarbij maar ook vrolijke regels uit vele andere contexten. Dat doosje heb ik nog steeds. Als ik de knipsels weer eens door mijn handen laat gaan realiseer ik me dat sommige me nog steeds raken terwijl anderen hun glans verloren lijken te hebben. Mooie woorden maar ze pakken me niet meer. Het was de situatie waarin ik ze las die maakte dat ze me zo troffen. Daar is niets mis mee en toch blijf ik ze bewaren want je weet maar nooit....

Toch zijn er twee gedichten die me nog steeds raken, die die zo langzamerhand bij me horen.
Het ene is "De gestorvene" van Ida Gerhardt. Voor mij geeft dat exact mijn gevoel weer wat ik had bij het overlijden van dierbaren.
 .
Het andere is van Rutger Kopland en het heet
"Onder de appelboom" Ik kreeg dit gedicht van Greet, in die tijd mijn directeur, toen ik in 1999 voor het eerst onbetaald verlof en daarmee vijf maanden zomervakantie had. Ze las het me voor en wenste me met dit gedicht een hele lange mooie zomer.
En dat is het geworden! Veel later werd er een melodie bij gemaakt en zong Paul de Leeuw het op een prachtige verstilde wijze.

Voor mij is dit nog steeds een heel dierbaar gedicht. Het staat voor thuiskomen, voor stille zomeravonden en voor vriendschap. 

Poëzie maakt dus zeker deel uit van mijn leven maar het zijn eigenlijk altijd toevallige ontmoetingen. Toevallige ontmoetingen die nauw verweven zijn met mijn leven van dat moment.



vrijdag 25 oktober 2013

Het kleine zusje van Harry

Al vanaf mijn achtste ben ik een moeilijke ontbijter geweest. Natuurlijk moest ik iedere ochtend voor ik naar school ging gewoon een boterham eten. Met een glas melk. Maar het kostte altijd moeite en ik probeerde er zo veel mogelijk onderuit te komen.

Het zit hem in de tijd, 's ochtends voor tienen vind ik iets eten nu eenmaal verschrikkelijk. Ik heb van alles geprobeerd, knäckebröd, muesli met en zonder fruit, alleen fruit, alleen een glas vruchtensap en ga zo maar door. De conclusie is dat eigenlijk alleen een gekookt eitje zonder moeite naar binnen wil. Op zich een goede oplossing maar de praktijk bleek lastig want dat eitje moet dan liefst wel warm zijn. Tijdenlang kookte ik een paar eieren tegelijk om dan iedere ochtend een koud eitje te eten. Het ging maar het was geen hoogtepunt.

Tot ik deze zomer het kleine zusje van Harry ontdekte: de elektrische eierkoker!
Wat een gemak. Een eitje er in, met het maatbekertje net zoveel water er in gieten voor een goed eitje (zacht, medium of hard) en aanzetten, en dat alles voor een diepte-investering van €12,95. Na een minuut of zeven begint de stoomfluit te loeien en is het eitje klaar. En dat bleek een hindernis. Want als die stoomfluit begint te schreeuwen kom ik net kleddernat onder de douche vandaan en als je Harriet niet direct uitzet wordt dat eitje toch te hard.

De oplossing was zowel onconventioneel als eenvoudig,
Harriet woont voortaan in de badkamer!
Het is letterlijk het ei van Columbus: eitje erin, aanzetten, onder de douche, stoomfluit, uitzetten, afdrogen, aankleden en ontbijten. Met een eitje dat lekker warm maar ook precies genoeg is afgekoeld om het te kunnen pellen.
Wel een beetje jammer dat ik deze mogelijkheid nu pas heb ontdekt,  zo'n twee maanden voor mijn prepensioen....



dinsdag 22 oktober 2013

Zweedse les.

Morgenavond heb ik weer Zweedse les. Dat gaat via Skype en daar ben ik erg enthousiast over. Het kost geen reistijd en ik heb privéles van Jorieke, een zeer bevlogen docente die iedere verkeerd uitgesproken å, ö of y feilloos verbetert.
Het eerste jaar hadden we het niet makkelijk met elkaar. Ik heb een enorme faalangst om iets in een vreemde taal te zeggen, zelfs in het Engels. Bij het idee dat ik dat moet gaan doen sla ik volkomen dicht om er geen woord meer uit te krijgen. Dat is al op de middelbare school begonnen (tijdens mijn mondeling Frans heb ik niets, maar dan ook niets gezegd. Had ook niets fout....) en het is nog een graadje erger geworden tijdens mijn twaalf jaar lange relatie met een talenwonder. Hij sprak alles vloeiend en áls ik al wat probeerde verbeterde hij dat. Geen uitgangspunt om eens lekker te experimenteren.

Zeven jaar geleden ging ik voor het eerst naar Zweden, mijn andere land. Iedereen spreekt daar Engels want Zweden weten dat er maar weinig buitenlanders Zweeds spreken. Aanvankelijk voorkwam ik iedere vorm van een praatje maar dat was niet vol te houden. En als het echt moest redde ik me min of meer met mijn beperkte Engels.

Toch voelde dat niet goed, zeker niet toen ik vaker begon te gaan en steeds meer Zweden leerde kennen. Dus na lang wikken en wegen de stoute schoenen aan getrokken en op zoek naar een methode die bij me paste. Ik vond Jorieke en de manier van lesgeven via Skype leek me wel wat. Er moesten boeken worden aangeschaft, grammatica, uitspraak, en we begonnen.

Bij de eerste officiële les begon ik direct met grenzen te stellen: ik wilde Zweeds leren lezen en verstaan maar absoluut niet spreken. Jorieke vond dat helaas een slecht plan. Toch hield ik voet bij stuk al  probeerde ik zo nu en dan een woordje te zeggen. We modderden door en ik begon steeds meer tegen de les op te zien!

Gelukkig begreep Jorieke het en vond ze een manier die wél werkte. Ze begon me Zweedse liedjes op YouTube te sturen. Ook begonnen we Zweedse kinderboeken te lezen. Ik kreeg steeds meer het vertrouwen dat ik alleen hoefde te lezen en te luisteren en dat hielp.
Inmiddels geniet ik iedere twee weken van ons half uurtje en begin ik heel langzaam een piepklein beetje zelfvertrouwen te krijgen. We doen nu zo nu en dan Klartext, items uit het Zweedse nieuws waar een aantal ja/nee vragen over worden gesteld. Je moet héél goed luisteren en over het algemeen heb ik zo'n tweederde goed.
 
Maar spreken dat gaat het niet worden.
Bij iedere poging komen er tot mijn stomme verbazing Engelse, Duitse en zelfs Franse woorden waarvan ik niet eens wist dat ik ze kende! Dus dat heb ik losgelaten en dat helpt. Nu ik het van mezelf niet meer hoef gaat het beter en wordt het weer steeds leuker!

En wie weet waar dat uiteindelijk nog toe kan leiden.


maandag 21 oktober 2013

Nog zeven weken.

Het is bijna zo ver, nog zeven weken en dan stop ik met werken.
Een heel proces met een lange aanloop inclusief moeilijke en ook verdrietige beslissingen. Het was goed om dat proces stap voor stap te lopen. Vaak samen met anderen die allemaal hun eigen rol en hun eigen plaats hadden. Soms ook alleen want de uiteindelijke beslissing moest ik zelf nemen. En soms werd ik geholpen door toevallige omstandigheden die op mijn pad kwamen en me de juiste richting wezen. 'De kastanjeboom' is daar wel het meest markante voorbeeld van.

Nadat ik het besluit had genomen en het tijdspad bekend was begon mijn lange vakantie en rommelde ik een zomer in om nooit te vergeten. Van half mei tot eind september alleen maar zon, Zweden, buiten zijn en voor het eerst een immens gevoel van vrijheid. Opeens waren er zeeën van tijd en voelde ik geen stress meer in mijn lijf en in mijn hoofd, iets wat ik de laatste tien jaar niet meer kende.

Heel lang ben ik bang geweest voor een-leven-zonder-werk. Door mijn ervaring van twee jaar geleden tijdens een burn-out dacht ik dat een-leven-zonder-werk hoofdzakelijk bestond uit voor de tv of de pc hangen en de Libelle doorbladeren. Heel goed wetend dat ik daar niet beter van werd was ik toch niet in staat dat te veranderen.
Maar nu was het totaal anders! Ik had van alles te doen, deed een fotocursus, leerde 'anders kijken', blogde dagelijks, zag heel veel mensen en de dagen vlogen om. Met het alles omvattende begrip 'vrijheid' als bindende factor. Genoten heb ik en opeens realiseerde ik me dat een-leven-zonder-werk helemaal geen schrikbeeld was maar iets om me op te verheugen. Een geschenk dus!

En nu ben ik met heel veel plezier op de helft van mijn laatste drie maanden. Het loslaten wat zich van de zomer inzette gaat door, ik kan de dingen steeds beter relativeren en ik verheug me op mijn Nieuwe Leven.
Maar opeens zie ik de gang van het souterrain waardoor ik al 38 jaar iedere dag een paar keer naar binnen ga. De gang met de monumentale tegelvloer waar vroeger de keuken en het personeelsrestaurant waren en nu de ICT. Opeens realiseer ik me dat ik die straks nooit meer zal zien. En dat is gek.

Zo zullen er de komende weken steeds dingen zijn, dingen waarvan ik me nauwelijks bewust ben maar die toch heel dierbaar en in mijn systeem verankerd zijn. Ook dat is loslaten.
Maar gelukkig hebben we de foto's nog.....