Zon zon zon

Het houdt maar niet op!
Het leven hier op het eiland Tjörn aan de Zweedse Westkust bestaat volledig uit zon en zee.
Echt ongelooflijk hoe ik voor de zoveelste keer onafgebroken mooi weer heb.
Het waait wel hard, vandaag pal uit het Oosten. Dus zocht ik een plekje achter een werkhuisje aaneen haventje.
Hoog op een vlonder boven het water.

Het zit er volkomen beschut en ook al is het denk ik een privé vlonder, ik durf er wel te gaan zitten. De Zweden zijn zeer gastvrij!
Er is niemand in de wijde omgeving, dat blijft toch iedere keer weer een wonderlijke ervaring. Bij ons zouden er met dit weer echt overal mensen zijn, zeker bij zo'n haventje waar allerlei schepen en bootjes liggen. Maar nee, het is uitgestorven.

De wind giert door de stagen van de zeilschepen en klotst onder me tegen de palen van de steiger.
Natuurlijk begin ik met mijn boek maar al snel doe ik weinig anders dan kijken naar de zee. Kijken en denken over alles wat er de afgelopen maanden is gebeurd. En langzaam slaat de ontspanning toe en val ik in slaap om pas een uur later wakker te worden.
Zwemmen is er hier niet bij, daar vind ik de trappen veel te hoog voor. Dus ik dommel heerlijk verder onder die stralende zon.
En pas aan het einde van de middag begin ik weer een beetje bij mijn positieven te komen terwijl ook hier de zwaluwen over mijn hoofd schieten.

Moet je daarvoor naar Zweden?
Om een groot deel van de dag te liggen slapen?
Ja!
Nergens is het zo stil en rustig.
Nergens is het licht zo helder ende lucht zo schoon.
Nergens kun je zo aan de zee zitten zonder iemand te zien.

Het Zweedse Wonder heeft weer toegeslagen!

Wat een land, wat een dag.

Waar het aan ligt weet ik niet maar het is altijd mooi weer als ik in Zweden ben.
Of het nu voorjaar, zomer of herfst is, het is echt altijd mooi! Over de winter kan ik dat niet zeggen. Heb die nu twee keer meegemaakt maar dan is het is me gewoon te koud en te donker!

Ook nu scheen de zon volop toen ik vorige week van de ferry reed en dat is zo gebleven. Onafgebroken een strakblauwe hemel en een stralende zon! Een geweldige combinatie met mijn passie voor de strandjes en de zee waar ik dan ook iedere dag te vinden ben.

Waaien doet het ook. Flink waaien. Dus dat vraagt nog wel enig overleg over het beste strandje. En inmiddels weet ik wel zo'n beetje bij welke wind je op welk strandje het beste zit.

Vandaag waaide het hard. Erg hard. Uit het zuidwesten. Het klinkt eenvoudig want als de wind uit het zuidwesten komt zou je in theorie altijd goed zitten in het noordoosten. Maar zo werkt het hier niet. De strandjes en de baaien liggen altijd anders dan je op het eerste gezicht denkt. En al denk ik vaak te weten waar ik het beste kan gaan zitten, het blijft altijd weer afwachten of het klopt.

Vandaag klopte het.
Mijn lievelingsstrand ligt in Berga, een piepklein dorpje aan de oostkant van Tjörn. Het bestaat uit een vlak rotsstrand met grote keien waar je heerlijk je benen op kan leggen, een soort pier en een klein haventje. Uitzicht op 'volle zee' en niet op een baai of inham. Die zee maakt dat ik zo van dit plekje hou. Je hoort altijd de golven klotsen, kabbelen of zelfs breken en er is altijd wind die dus uit de goede hoek moet komen. En er is echt de hele dag zon.

Vandaag scheerden voor het eerst de zwaluwen over mijn hoofd. Ze bleken hun nestje onder het dak van het havenhuisje te hebben en trokken zich niets van me aan.

Wat heb ik genoten.
Van de zee, de zon en vooral van de rust.
In deze periode komen er zelden mensen. Soms een sportieve Zweed die even komt zwemmen, soms een moeder met een kindje dat komt pootje baden. Maar meestal is er niemand. Ondenkbaar in Nederland!
Dus ik heb gelezen, geslapen, weer een beetje gelezen, even ingedommeld, gelezen...

En gezwommen! Iedere keer weer een ongelooflijke ervaring: helemaal alleen in die grote zee!
De eerste keer vond ik het zelfs een beetje beangstigend maar dat is allang over. Nu geniet ik alleen nog maar.
Koud? Ja, eventjes. Maar na een paar minuten is dat echt helemaal over.


En daarna?
Daarna is er weer die zon en kan er weer eindeloos gelezen en geslapen worden....

Wéér over een drempel heen!

Nog voor ik naar Zweden vertrok vroeg mijn Zweedse vriendin of ik mee wilde naar de sauna. Uiteraard op z'n Zweeds dus inclusief een duik in zee. Samen met een aantal vriendinnen van haar.
Nu ben ik mijn hele leven nog nooit in de sauna geweest omdat ik helemaal niet van hitte hou en ook niet van het bloot lopen tussen vreemde mensen. Zwemmen vind ik heerlijk, zeker in zee, maar dan moet de watertemperatuur toch wel de 18 graden benaderen. En dat is nu nog lang niet het geval.
Dus ik reageerde dat ik er nog even heel goed over na wilde denken....

Haar reactie was dat ze mijn hand vast zou houden, dat ze heel goed had gekeken of er geen enge trapjes of moeilijke paadjes waren en dat ze allemaal bloot liepen dus wat had ik voor bijzonders dat ik daar moeite mee had?
Vrij steekhoudende argumenten dus.
Daar kwam bij dat ik het heel bijzonder vond dat ik werd uitgenodigd. En dat het ook wel heel spannend is om mee te mogen doen aan deze zeer Zweedse gewoonte dus ik besloot alle hobbels en drempels 'gewoon' te nemen.

En vandaag was het dan zo ver.
Een stralende dag met weinig wind en veel zon dus daar zou het niet aan liggen.
Wat een ervaring!

De sauna was een prachtig huisje met een grasdak op een rots boven de zee.
Binnen een grote houtgestookte sauna, buiten een waranda met een diepe trap naar de zee. Alles was nieuw en zag er heel mooi uit dus het feest kon beginnen.

Tot mijn stomme verbazing viel de hitte me mee. Natuurlijk gutste het zweet in stralen van mijn hoofd maar dat doet het ook als ik in de tuin werk. Ik vond het zelfs heel voorzichtig wel lekker terwijl de thermometer toch op 70 graden stond.....
Onontkoombaar brak echter het moment aan om af te koelen.
Af te koelen in de zee die ongeveer 14 graden was.
Eerst voorzichtig de lange trap naar beneden af. Vervolgens de laatste drie treden die al onder water en heel glibberig waren. Koud dus, héél koud!
En na een paar minuten héél lekker, wel het laatste wat ik had kunnen denken.

Al met al ben ik drie keer het rondje gemaakt en heb ik van iedere minuut genoten!
We eindigden bij een van de vriendinnen die vlakbij een klein huisje aan de haven heeft waar een heerlijke lunch klaarstond. Met z'n allen op de steiger met lekkere broodjes, water en witte wijn en koffie met taart.

Wat een geweldige dag, wat een heerlijk land en wat fantastisch dat ik dit mee mocht maken.
Voor mij een enorme drempel waar ik dankzij deze uitnodiging over heen heb kunnen klimmen met als resultaat dat ik hier zoveel mogelijk ga zwemmen en thuis zeker een vaste sauna klant ga worden.

Het enige minpuntje was mijn Zweeds, want de verhalen van acht Zweedse vriendinnen volgen is echt nog een brug te ver!

Jaaaaa, Zweden!

Het viel niet mee om weg te komen. Deels omdat ik het gevoel had dat er nog zoveel moest, deels omdat ik gewoon de energie niet had even door ter pakken. Maar gisteren zat ik dan eindelijk in de volgepakte auto op weg naar de ferry in Kiel. Dacht net dat het zo rustig was op de weg toen alles met een schok stilstond en twee uur stil bleef staan door een vreselijk ongeluk.
Ongelooflijk waar al die auto's dan opeens vandaan komen. Ik was ruim op tijd maar begon hem toch te knijpen, ook omdat ik nu in de spits door de Elbetunnel moest. Maar het kwam goed.

Het blijft bijzonder dat je op zo'n ferry gewoon wifi hebt. Weliswaar met vallen en opstaan en afhankelijk van het aantal gebruikers maar toch.
Midden op zee in een hut die omgeven is door een stalen kooi 'gewoon' twitteren!

En vanmorgen reed ik in de stralende zon van de ferry af op weg naar Tjörn! Het eiland aan de Westkust, zo'n 40 km boven Göteborg en waar mijn vrienden Gerda en Mats wonen.
Ik ken er inmiddels ieder weggetje en ieder strandje.
Weet waar ik in de zon en uit de wind kan zitten, waar ik koffie kan drinken of kan eten en waar ik het beste boodschappen kan doen.
Het voelt als thuiskomen.
Het ís thuiskomen.
En als je dan ook nog wordt verwelkomt met koffie en warme wafels met eigengemaakte jam dan is het helemaal volmaakt!

Toen de auto leeg was en mijn kamer hier weer 'ingericht' snel naar Oldsnäs, een van de strandjes. 

Met de wind in mijn rug, de zon in mijn gezicht en mijn benen op de grote steen die precies op de juiste hoogte is was het net het Paradijs. 

Helemaal alleen met het geluid van de wind, de zee en de vogels. 

Rust! Eindelijk.

Gelezen, geslapen, gelezen, geslapen en vooral genoten van de stilte. Heerlijk.

En morgen?

Morgen wordt het een héle spannende dag want ik ben uitgenodigd voor een echt Zweeds gebruik: met een aantal vriendinnen van Gerda naar de sauna! 

En bij die sauna hoort zwemmen in de zee. 

De zee die nu 14 graden is.....

Weer thuis

Het was een goed weekend. Ik was bij mijn vrienden C&M en hun respectievelijke partners en het was fijn samen over het afscheid van E te kunnen praten. Nog eens dingen te benoemen, op te halen, te delen.
Eerst in Delft en later in Leidschendam. En wat werd er goed voor me gezorgd! Een heerlijke lunch, een diner met de eerste asperges en andere lekkere dingen en ontbijtjes met vers sap en eitjes van de eigen kippen.

Het was voor het eerst na mijn heupoperatie dat ik een weekend weg was. Had er helemaal geen behoefte aan en vond alles veel te veel, alleen het bedenken al! Maar wat was het goed.
Goed om bij vrienden te zijn, goed om nieuwe indrukken op te doen, goed om samen door de tuin te lopen en te genieten van de konijnen, de kippen, het nest van de fuut in de vaart, de poesjes en de gezelligheid.

Zondag hebben we heerlijk gefietst. Er was een e-bike beschikbaar en ik heb genoten. Dwars door de weilanden met overal bermen vol met torenhoog fluitenkruid en koolzaad, knotwilgen, nestelende zwanen, ooievaars en een biologische geitenboerderij met heel veel kleine geitjes waar we aan het water iets hebben zitten drinken.

Ik zou tot maandag blijven en was van plan dan eindelijk weer eens naar het strand te gaan. Had nog niet echt bedacht waar en dacht als vanzelfsprekend aan Kijkduin of Scheveningen. Maar toen kwam het advies om via Noord Holland naar huis te rijden en daar naar Egmont of Bergen aan Zee te gaan. De goede kant op, halverwege het strand en rustig zonder files naar huis. Briljant!

En wat was het mooi tussen de bloeiende bollenvelden. Ik koos voor Egmont maar dat was niets want alle standtenten bleken gewoon dicht te zijn. Hoe is het mogelijk! Meivakantie en mooi weer...
Dus door naar Bergen. Kon naast de afgang naar het strand parkeren (ook een puntje van orde) en direct door naar een geweldige strandtent. Overdekt, achter glas of gewoon lekker buiten. Aardige bediening, heerlijke koffie, broodjes zalm en uitzicht op een groot strand en een rustige zee. Eindelijk de zee!


Nu ben ik weer thuis.
Wat was het goed om even weg te zijn.
Te genieten van al die lieve mensen en de mooie dingen.
Weer een beetje bij mezelf te komen.

Wat is het goed om thuis te zijn.
Op mijn eigen plekje waar ik zo van hou. Waar het ook prachtig is en waar ik zo lekker langs de vaart kan fietsen, deze keer tussen een haag van zilveren pluisbloemen door - geen paardenbloem meer te zien! Waar ik lekker in de tuin heb lopen rommelen en waar ik nu buiten zit te bloggen met om me heen een naderend onweer dat zich langzaam opbouwt.
Tijd dus om naar binnen te gaan!

Zondag in Zweden

Gekoesterd door de zon.
Gestreeld door de wind.
Gedragen door de zee.

Niets meer te wensen.

Zomer, zon, zee

Het lijkt of er geen einde aan deze zomer komt, iedere dag weer stralend weer. Wel is het licht heel anders dan in mei/juni.Toen was het heel helder en fris, nu is het warm en bijna geel met een oranje gloed. Door de eindeloos blauwe lucht is het al om aanwezige zeewater prachtig blauw. Het was dan ook weer een heerlijke dag.

Rond half elf installeerde ik me op mijn lievelingsstrandje in Berga. Het is een vlak rotsplateau met grote keien die precies de juiste hoogte hebben om vanuit mijn stoeltje mijn benen op te leggen dus aan gemak geen gebrek. Toen ik aankwam was er nog niemand. Het waaide een beetje, net genoeg om het niet te warm te krijgen. De golfjes klotsten tegen de stenen en in de kortst mogelijke tijd sliep ik als een blok. Ik vraag me al jaren af hoe het toch komt dat ik overdag maar even mijn ogen dicht hoef te doen om in een bijna bewusteloze slaap te vallen terwijl dat 's nachts zelden tot nooit lukt en er zelfs vaak een pilletje aan te pas moet komen. Wonderlijk, het zal wel met ontspanning te maken hebben.
Toen ik ruim een uur later wakker werd speelden er kinderen in het water en zaten er wat verder op mensen die bezig waren hun zwemkleding aan te trekken. Dat vond ik een goed plan, dus het water in. Dankzij mijn waterschoenen gaat dat tegenwoordig veel beter dan vroeger, maar nog is het goed oppassen tussen alle gladde stenen waar overal algen en waterplanten op zitten. Het was heerlijk! Drijven in het zoute water met de zon op je gezicht, je gewichtsloos vrij voelen, meedeinen met de golfjes. Om daarna in de zon op te drogen, beetje te lezen en weer een dutje te doen.

Rond drie uur had ik nog een keer gezwommen en besloot ik de 'dagens' te gaan eten in het restaurant van de golfclub. De dagens is de dagschotel en zeer betaalbaar. Voor Nederlandse begrippen zelfs spotgoedkoop want je betaalt acht of negen euro. Meestal kun je voor zo'n dagens terecht tussen 11.30 en 14.00 uur, maar omdat golfspelen nu eenmaal tijd kost is het mogelijk tot 16.00 uur te eten. In Zweden is een golfclub absoluut anders dan bij ons. Hier golft iedereen, van jong tot oud. Het restaurant is ook voor niet-golfers en er is geen sprake van een bekakte sfeer.
En oh, wat een goed restaurant is het! Vandaag was er vissoep wat betekent dat je een heel bord vol heerlijke vis krijgt opgeschept om er dan vervolgens zelf wat soep overheen te gieten. Daarnaast is er een zeer uitgebreid saladebuffet, verschillende soorten (knäcke)brood en boter, een andere warme gang en een toetje dat vandaag bestond uit flensjes met lingonjam en (ongezoete) room. Koffie met een koekje toe en net zoveel water, lingon- of appelsap als je wilt. De andere gang heb ik niet eens bekeken, dit was meer dan genoeg!

Na het eten was er nog meer dan genoeg tijd om naar een ander strandje te gaan. Het was nog steeds warm dus ik heb ook daar weer gezwommen. En wat was het grappig een bekende tegen te komen! Een vriendin van Gerda bij wie ik logeer, woont vlakbij het strandje waar ik zat en kwam haar dagelijkse zwemrondje doen.
En morgen? Morgen weer een heel andere dag, dan vier ik de verjaardag van Roswitha uit Tolvsbo!

#35dagen dag 19

Mijn laatste dag op Ameland.
De zinderende hitte is weg, het waait fors en de lucht is fel blauw met mooie witte wolken. Het lijkt of iedereen wat aan het bekomen is van de hitte van gisteren. Ik ben in ieder geval blij dat de hitte vertrokken is en wind vind ik heerlijk. Dus op naar het strand. Het weggetje door het bos ligt in de luwte en direct daarna zijn we al bij de hoge duin en de opgang naar het strand.

Eenmaal boven gekomen worden we bijna omver geblazen! Het stormt echt en op het strand word je bijna gezandstraald. Er heerst dan ook een enorme rust. Misschien heeft dat ook te maken met het feit dat het zaterdag en dus 'wisseldag' is.
Helemaal bovenaan staat een bankje dat redelijk in de luwte staat. Direct daarvoor loopt het zand vrij steil naar beneden en precies daarboven zien we een paar sandalen staan. Naast de sandalen is het blonde achterhoofd te zien van iemand die totaal verdiept is in haar boek, wind of geen wind. Ze ademt rust uit.
Als ze op zou kijken van haar boek zou ze een vrijwel verlaten strand zien dat heel breed is vanwege het nog afgaande tij. In de verte is de zee, een hele andere zee dan de rustige zee van gisteren die vol met kwallen zat. Vandaag zijn er grote golven die met witte schuimkoppen op het lege strand beuken. En geen kwal te zien. Of ze dat allemaal ziet weet ik niet, ze is verzonken in haar boek. 

Jammer dat het niet meer lukt nog even van de branding te genieten, het is pas rond zes uur hoogwater en dan ben ik al bijna thuis.
Het waren heerlijke dagen en het voelt ook goed weer naar huis te gaan.
De terugreis met de boot is prachtig. We varen vlak langs de drooggevallen zandbanken waar het krioelt van de vogels. De boot loopt vast en ligt een minuut of vijf stil voor hij weer loskomt. Wat is het Wad toch prachtig onder die stralende zon met die spiegelende zandbanken en daar vlak naast de golven met de witten koppen.
Na een uur sta ik bij mijn auto en rij met mijn fiets achterop naar mijn huis dat op me wacht.
Goed om weer thuis te zijn, te voelen dat ik enerzijds steeds meer energie en anderzijds steeds meer rust krijg. En wat heerlijk dat ik nog niet eens op de helft van mijn vakantie ben!

#35dagen dag 18

Warm was het vandaag, heel warm. Via Twitter en alle andere nieuwsberichten kwamen allerlei alarmerende berichten. Parkeren in Zandvoort en Scheveningen was onmogelijk, lange files naar de kust, bruggen die niet meer open konden(of dicht, 't is maar vanuit welke positie je naar een brug kijkt), een wethouder die water liep uit te delen aan de bevolking, verzoeken of iedereen de net geplante bomen water wilde geven etc.
Nederland in de hitte, een land in vertwijfeling.

Natuurlijk heb ik makkelijk praten, ik was in de gezegende omstandigheid de hele dag in de zee te kunnen liggen. Zelfs de zee voelde na een kwartiertje warm maar wat was het heerlijk. De enige dissonant waren de vele kwallen. Grote en kleine, rode en blauwe, transparant doorzichtig en eigenlijk wel mooi om te zien. Maar dan van een afstand. Ik vraag me al jaren af welke plaats kwallen innemen in de voedselketen en tot nu toe heeft niemand me daar een antwoord op kunnen geven. Ik kan geen enkel dier bedenken dat (vrijwillig) kwallen eet! Het intrigeert me dus ik hoop op een reactie.
Natuurlijk werden we ook geprikt. Of gestoken, geen idee hoe dat heet bij kwallen. Het prikt en het jeukt en na een paar uur is het weer helemaal over. Begreep van een vriendin dat afwasmiddel en dan naspoelen met zoet water een probaat anti-middel zou zijn geweest.

Hier op Ameland is het strand vlakbij, misschien vijf minuten fietsen. En behalve bij de strandopgangen die vlakbij een dorpje liggen is het ook niet druk. Sterker nog, het is rustig. Niet fijn voor de horeca die het van deze periode moet hebben, ook hier slaat de crisis toe. Maar als 'badgast' is het natuurlijk heerlijk, zo'n groot rustig strand zonder gettoblasters en huilende kinderen. Om over parkeerproblemen maar niet te spreken.

En nu koelt het af, het is nog maar 26 graden in plaats van de 32 van vanmiddag. In andere delen van het land zal het nog veel warmer zijn geweest. Morgen komt er regen en daarna wordt het weer mooi weer!
Wat een zomer.
Wat een heerlijke dagen.
Wat jammer om morgen weer naar huis te gaan, al wacht daar natuurlijk het badje-van-de-buren!

#35dagen dag 17

Zomer, blauwe lucht, zee, zinderende hitte in aanloop naar morgen wanneer het de heetste dag van dit jaar schijnt te worden. Zelfs hier op het eiland is het warm, ondanks het windje en de zee om de hoek. Het maken van een foto voor de opdracht viel dan ook niet mee want hoe maak je een foto van de lucht als het zó vreselijk licht is dat je niets meer ziet door de zoeker en al helemaal niet op het schermpje van de Galaxy.
Toch geprobeerd met een wonderlijk resultaat. Het lijkt wel een zoekplaatje, in het glazen scherm is de weerspiegeling van de parasol achter me vaag te zien.

We fietsten van Buren naar Hollum. Heen via het schelpenpad door de duinen en terug langs het Wad. Eigenlijk hadden we er een beetje op gerekend daar wat wind en dus wat koelte te vangen maar het was windstil. Een prachtige vage zee met daarvoor het grotendeels drooggevallen Wad en een blauwe lucht die niet strakblauw was maar waar je ook nauwelijks wolken zag. Het was meer een soort nevel die alles transparant maakte en waardoor het water en de lucht naadloos in elkaar over liepen. En toch een en al licht zonder ergens een sprankje schaduw.
Fietsen was heerlijk, maar de wandelaars hadden het niet makkelijk. Sommigen waren zichtbaar aangeslagen door de warmte. Op het terras zocht iedereen de schaduw, en waar het 's winters juist zo heerlijk is om in de zon achter het glas te zitten zocht nu iedereen zoveel mogelijk een plekje in de schaduw waar nog wat wind te voelen was.

En nu zitten we heerlijk buiten naar de prachtige avond te kijken en ons te verheugen op de dag van morgen. De dag die de heetste dag van het jaar gaat worden.
De dag die we door gaan brengen in de zee. Die hele dag!

#35dagen dag 16

Vrienden van mij hebben een huisje op Ameland waar ze een groot deel van hun vakantie doorbrengen. En wat is het heerlijk dat ze regelmatig vragen of ik een paar dagen kom! Ben dan ook vanmorgen samen met mijn bijzondere fiets op de boot gestapt en naar het eiland gevaren.
Het is hier heerlijk. Prachtig weer, een schitterend strand, een zee met flinke branding en lieve vrienden, niets meer te wensen dus! En wat komt het goed uit dat ze in het bezit zijn van een computer en een internetverbinding zodat niets de foto's en het bloggen in de weg staat.

Vanmiddag zijn we naar het strand gefietst. Ik hou ongelooflijk veel van de zee en het strand, ben er zo ongeveer opgegroeid en vind dat eigenlijk het enige echte gemis aan Friesland. De Friezen hebben het weliswaar over het strand van Lemmer maar de waarheid gebiedt te zeggen dat dat niet meer is dan een hoopje zand aan het IJsselmeer. En zoet water dat helemaal niets met de zee te maken heeft.
Maar hier is dat anders, hier zijn de echte zee en het echte strand.

Om aan de opdracht van vandaag te kunnen voldoen zijn we met een zak vol schoenen naar het strand gefietst. Schoenen van iedereen die hier in het huisje woont. Tot groot plezier van een paar 'badgasten' begonnen we de schoenen op te stellen. Midden in het zand, aan de duinrand, bij een duinpaadje, met de zee als achtergrond, in een recht rijtje, een scheef rijtje, één paar alleen etc. Ze begrepen absoluut niet wat we aan het doen waren maar bleven ons vol verbazing in de gaten houden. Uiteindelijk was de fotosessie klaar en zijn we naar huis gefietst.

Wat is het heerlijk om hier te mogen zijn en weer een paar dagen van de zee te kunnen genieten. Morgen gaat er zeker gezwommen worden, een voorrecht in de warme dagen die er aan schijnen te komen.
En wat een voorrecht om vrienden te hebben met wie ik dit mag delen!

#Synchroonkijken dag 4: Blauw

Blauw.
De kleur van de zee in honderden schakeringen.
De kleur van monnikskappen en riddersporen.
De kleur van de lucht bij strenge vorst en bij stralende zon.
De kleur van spijkerbroeken.
De kleur van mijn eerste schrijfboekje.
De kleur van mijn auto.
De kleur van de blauwe plek op mijn been.
Blauw van de Zweedse vlag.
Blauw, de kleur van een groot deel van mijn huis.
Blauwe keukenkastjes.
Blauwe ladenblokken in de Lundiakasten.
Blauwe bank.
Blauwe eettafelstoelen.
Blauwe balken in mijn tuinhuis.
Blauwe deuren, de oude paneeldeuren die ik vond toen ik de hardboardplaten er af haalde die met honderden kleine spijkertjes die panelen bedekten.
Die ik zeker vijf keer in een andere tint blauw heb geschilderd voor ze de goede kleuren hadden.
Die ik nog steeds prachtig vind.
Die zo goed passen in mijn kabouterhuisje.
En die me doen denken aan de zomer en de zee.

En nog zo'n dag.

Ook vandaag was het stralend weer.
Zonnige rotsen, blauwe zee, lekker windje en onafgebroken zon.
Ik zat op een ander strandje, met mijn voeten bijna in het water. En dat water was absoluut niet koud meer. Dus er in!
En dat blijft iedere keer weer heel bijzonder. Zwemmen in die blauwe zee die je helemaal voor jou alleen hebt. Geen mens te zien, geen geluid te horen afgezien van de ganzen die een vaste plek bij dit strandje lijken te hebben. En een prachtige roek die schelpjes open maakt, in het zeewier graaft en vandaag zelfs ging pootje baden.

Ik weet eigenlijk niet waar ik het meeste van geniet.
Van de zon waarin ik me koester en waardoor ik eindelijk het kille gevoel van de laatste maanden begin kwijt te raken?
Van de wind die zorgt dat het niet te warm is om in de zon te zitten?
Van de zee die altijd anders is en waarin ik zo heerlijk heb gezwommen?
Van alle bloeiende bloemen en bomen?
Van de rust en stilte waardoor ik eindelijk weer ruimte in mijn hoofd lijk te krijgen?
Van het niets hoeven en weg kunnen dromen met én zonder een mooi boek?

Het zal waarschijnlijk wel een optelsom zijn van al deze dingen en gelukkig hoef ik niet te kiezen. Wat een voorrecht om weer op verhaal te mogen komen in dit prachtige land.
Nog twee dagen. Ik begin al voorzichtig een klein beetje afscheid te nemen en soms even aan thuis te denken. Het voelt ook goed om weer naar huis te gaan, zeker nu het zoveel beter gaat en ik weer energie heb.
En thuis begint het grote aftellen, het aftellen naar een ander leven.
Een leven vol vrijheid, ik begin aan het idee te wennen!

Zo'n dag dus.

Gisteren was het zo'n dag.
Zo'n dag die je nog heel lang bij blijft.
Zo'n dag waarop niets bijzonders gebeurt en die toch heel bijzonder is.

Ik ben weer op Tjörn, het Zweedse eiland aan de Westkust. Een eiland vol rotsen die soms grijs en soms roze zijn, met allemaal kleine schitterdingetjes van het mica dat er in zit. Tussen de rotsen groeien en bloeien allerlei dappere plantjes en overal zie je de zee.

De lucht was strakblauw, de zon schitterde op de blauwe zee, er was een beetje wind waardoor het niet te warm was en ik zat daar en keek er naar.
Keek ernaar, luisterde, hoorde, rook en voelde de dag.
Voelde de rust langzaam bezit nemen van mijn lijf en mijn hoofd, rook de zee, hoorde de koekoek in de verte, de eidereenden die met hun jonkies langs zwommen en zag de voortdurend veranderende eindeloze zee.

 'Het leek of er geen einde aan kon komen', zo voelde het en zo was het.
Wat een voorrecht om eindeloos te kunnen blijven zitten zonder iemand te zien.
Te horen hoe de wind langzaam draaide en de golfjes anders begonnen te klotsen.
Te zien hoe de intense gloed van de zon veranderde in een zachte streling.
Zo'n dag waarop niets bijzonders gebeurt en die toch heel bijzonder is.
Zo'n dag dus.