Meerdere boeken door elkaar lezen: doen of niet doen? #50books vraag 4

Eigenlijk heb ik altijd al minimaal twee boeken tegelijkertijd gelezen. Eén 'beneden' en één 'boven'. Ik lees al vanaf dat ik vijf was in bed voor ik ga slapen en doe dat met een ander boek dan wat ik overdag lees. Het voortdurend mee heen en weer nemen is één reden maar belangrijker is dat ik in bed geen boeken wil lezen die heel spannend of heel boeiend zijn. Als dat wel zo is kan ik niet meer ophouden en lees veel te lang door om vervolgens nooit meer in slaap te vallen!

Vaak lees ik in bed boeken die ik al eerder heb gelezen. Normaal gesproken lees ik snel, zeker als het boeiend of spannend is, en ik weet van mezelf dat ik dan wel eens een detail mis. Bij het herlezen zijn die details nieuw en beleef ik het boek meestal ook als nieuw. Zeker omdat na mijn vorige heupoperatie mijn geheugen een enorm opdonder heeft gehad waardoor ik veel vergeet. Gelukkig lijkt dat nu totaal niet het geval te zijn!

Nu is de situatie weer anders. Ik kreeg van mijn werk een geweldige ereader als afscheidscadeau. De Kobo Aura HD, een ereader met een lampje dat je van heel weinig tot heel veel licht kan instellen. Het is een zeer handzaam apparaatje, prettig in de hand en niet zwaar. Ook kreeg ik van een collega een enorme hoeveelheid ebooks.
Inmiddels staan er zo'n 150 boeken op de ereader varierend van thrillers en detectives tot literatuur en van A.F.Th. van der Heyden tot Nora Roberts. Een fantastisch bezit waar ik vreselijk blij mee ben. 

En wat doet zich nu voor? Slapen is al niet mijn sterkste punt en dat wordt niet beter in een smal ziekenhuisbed met aan één kant een hek wat voorkomt dat het kussen wat permanent tussen mijn benen moet liggen op de grond valt. Als ik niet meteen in slaap val word het een eindeloze draaipartij waarbij het verlangen naar mijn eigen bed steeds maar groter wordt. Om dat te doorbreken pakte ik twee nachten geleden de ereader en probeerde een paar boeken. Ik hoefde er niet voor uit bed en had ook geen licht nodig waardoor niet meteen klaar wakker werd. Heerlijk! Na een minuut of twintig begon ik te gapen en even later sliep ik.

Het resultaat is dat ik nu in vier boeken tegelijk bezig ben en dat bevalt me best. Gewoon dat boek waar ik aan toe ben en alles binnen handbereik!

#50books vraag 50: Welke vraag zou je zelf als eerste stellen mocht je het stokje van #50books overnemen?

Zondag 27 januari kwam ik via twitter bij de #50books vragen uit. Ik had nog nooit geblogd maar vond het wel een inspirerende vraag. Bij het openklikken van de al geplaatste antwoorden zag ik @jjvoerman staan. Voerman was voor mij een zeer vertrouwde naam die niet zo heel veel voorkomt dus ik dacht 'het zal toch niet...', klikte hem open en keek in het gezicht van Ubbo Voerman. Ubbo was de kinderrevalidatiearts waar ik zoveel van heb geleerd maar die al in 1996 overleed.
Dat kon dus niet en dat was ook niet zo. Het was Jacob Jan, zijn tweede zoon, die sprekend op hem leek. En of dat nog niet genoeg was schreef Jacob Jan over zijn ouderlijk huis in Beetsterzwaag en over Lyndensteyn waar zijn vader zo lang had gewerkt! Een feest der herkenning dus.
We hadden mailcontact en hij trok me over de streep om te gaan bloggen hoe griezelig ik dat ook vond.

Nu is de maand december bijna om en ben ik bezig aan de laatste #50booksvraag. Zou ik zonder die #50books ooit de stap naar bloggen hebben gewaagd? Ik denk het niet. Terwijl ik rustig kan zeggen dat het een enorme toevoeging aan mijn leven is geworden. Het heeft me geholpen bij het nemen van belangrijke beslissingen zoals het stoppen met werken. Het heeft me geholpen bij het verwerken van die besluiten en niet in het minst door de vaak hartverwarmende reacties die ik kreeg. Het heeft me ook een officiële berisping van mijn werk opgeleverd die uiteindelijk eerder helpend dan akelig was. Het gaf me structuur in mijn lange zomerperiode door mee te doen met 35 foto opdrachten waarbij ik mezelf oplegde daar dagelijks een blog bij te schrijven - wat heb ik daarvan genoten! Hier in de tuin, op Ameland, op de ferry naar Zweden, in Zweden, overal lukte het toch weer die foto en dat blog te maken, wat had ik er een plezier in!

Een ander aspect was het meelezen en meekijken met Jacob Jan in zijn aanloop naar zijn theatervoorstelling. Wat was het mooi om dat van zo dichtbij mee te mogen maken en mee te mogen beleven.
En natuurlijk de contacten met al die andere bloggers (die al een beetje als vrienden voelen want wat weet je veel van elkaar) en met blogpraat (waar ik komend jaar weer actief aan mee hoop te gaan doen).
Met als appotheose het samen met Teske en Jacob Jan door Lyndensteyn lopen en voelen dat voor mij de cirkel rond was. Daardoor heb ik kunnen genieten van mijn afscheid en ben ik in staat mijn Nieuwe Leven te omarmen!

En dat is allemaal gekomen door de #50books van Peter! Wat ben ik hem dankbaar voor dit initiatief. Wat is er veel in mijn leven gebeurd en wat geniet ik van de nieuwe wereld die ik heb betreden. Verbaas me regelmatig over het enorme aantal reviews en geniet van de reacties via twitter, facebook of het blog zelf.

Nee, ik ben niet van plan het stokje van Peter over te nemen. Daarvoor is het nog te vroeg. Eerst half januari heup 2 met alles wat daarbij hoort en daarna eens rustig gaan denken en voelen wat het begrip 'tijd' inhoudt.
Wat zal er op mijn pad gaan komen? Dat zullen zeker boeken zijn! Echte boeken en e-books want ik heb nu een e-reader, thuis, in de tuin, onderweg met de fiets, aan een strandje in Zweden of waar dan ook. En wie weet wil ik wel mee gaan doen aan een boekenclub, je weet maar nooit.

Peter, heel veel dank voor je geweldige idee. Juist het iedere zondag bloggen gaf me de gelegenheid het leuk te gaan vinden en van het een kwam het ander!
Ik kan me heel goed voorstellen dat je het stokje graag over wilt geven en ik hoop dat er iemand komt die het over wil nemen.
Zo niet..... zo niet dan weet ik het niet. Ga je dan toch nog even door? Ik hoop het echt!

#50books vraag 47: Welke boek(en) uit de NRC lijst heb je nog niet gelezen maar ga je zeker binnenkort alsnog lezen (oftewel: waarom maken we onszelf gek met een almaar groeiende lijst van ‘nog te lezen’ boeken)?

Om te beginnen lees ik de NRC niet. Nou was dat geen excuus, want Peter heeft in zijn #50books vraag 47 een link naar het lijstje in de NRC gemaakt. Dus toch maar even gekeken en ik werd er niet blij van. Wat voor lijstje is het eigenlijk? Van de meest gelezen boeken in een bepaalde periode of van de boeken waarvan de NRC graag wil dat ze tot de meest gelezen boeken gaan horen? Kortom, sluikreclame of iets anders?

nrc boeken top-10

1. Feest van het begin - Joke van Leeuwen
2. Butcher's Crossing - John Williams
3. De boerenoorlog - Martin Bossenbroek
4. Gedundrukt - Simon Carmiggelt
5. De hartslag van de aarde - A.L. Snijders
6. Het puttertje - Donna Tartt
7. De cirkel - Dave Eggers
8. Het verhaal van Genji - Murasaki Shikibu
9. De Bosatlas - Nederland van boven

 Eigenlijk maakt het me niet uit. Ik kijk nooit naar dit soort lijstje want ik heb er niets mee. Natuurlijk lees ik van alles over boeken, de boekenbijlage van de Volkskrant (die lees ik wel), de boekenbijlage van de Leeuwarder Courant (lees ik ook) en alles wat via elektronische nieuwsbrieven in mijn postbus belandt. Rijp en groen, thrillers en literatuur, kinderboeken en chicklets, e-books en boeken van vlees en bloed, wetenschappelijke werken en keukenromans. Er wordt zoveel over boeken geschreven dat je er niet omheen kunt.

Dat heeft voor- en nadelen.
Voordelen omdat je goed op de hoogte blijft van alles wat verschijnt.
Nadelen omdat je door de bomen het boek niet meer ziet.
Bij Bol.com kun je zelfs lijstjes van de vele categorieën vinden:

Top 10 literatuur Top 10 thrillers Top 10 erotiek Top 10 voor hem Top 10 voor haar Top 10 kinderboeken Top 10 kookboeken Top 10 biografieën Top 10 kunst en fotografie  
Top 10 management

Het enige dat ik heb is een verlanglijstje!
Een verlanglijstje van boeken die ik graag zou willen lezen en soms ook graag zou willen hebben. Dat is een lijstje wat er toe doet. Voor mij tenminste.
En de rest? De rest lap ik aan mijn laars!

#50books vraag 45: Waarom zou een roman zich onmiddellijk voor ons moeten ontsluiten?

Moet een roman zich onmiddellijk voor ons ontsluiten of niet? Deze vraag kan ik onmogelijk met ja of nee beantwoorden. Het hangt wat mij betreft van heel veel factoren af. Factoren die het boek zelf betreffen: hoe begint het? Is het boeiend of moet je eerst door een brei van details heen? Nodigt het uit om verder te lezen? Is het een prettig lettertype en een goede lettergrootte? Hoe gebruikt de schrijver de taal?
Daarnaast zijn er de factoren die met mij te maken hebben: ben ik uitgerust of juist moe? Heb ik het druk of is er alle tijd? Voel ik me goed en heb ik ruimte om er moeite voor te doen? Of kan ik een boek waar ik 'voor moet werken' nu helemaal niet aan, heb ik hapklare brokken nodig en hoort op dat moment iets anders niet tot de mogelijkheden?
Al die factoren bij elkaar maken of een boek zich op dat moment in die situatie 'makkelijk ontsluit'.

De laatste jaren heb ik het vooral met hapklare brokken gedaan. Ik had geen energie om me ergens voor in te spannen en vooral, ik had er de concentratie niet voor. Eigenlijk is dat begonnen na mijn eerste heupoperatie. Na die operatie liep ik weer als een kieviet maar was mijn hoofd de ene keer gevuld met watten en de andere keer een vergiet. Moest na één bladzij lezen al weer opnieuw beginnen omdat ik geen idee had wat ik net gelezen had en kon me absoluut niet concentreren. Aanvankelijk dacht ik dat het van de narcose kwam en dat het binnen redelijk afzienbare tijd wel zou slijten, ik was per slot vanaf mijn vierde een groot verbruiker van boeken in alle soorten en maten. Inmiddels weet ik dat de narcose er vast wel aan heeft bijgedragen maar dat het toch voornamelijk is veroorzaakt door de enorme hoeveelheid pijnstillers die ik slikte om nog te kunnen functioneren en waar ik van de een op de andere dag rigoureus mee ben gestopt. Cold turkey en niet handig achteraf gezien.

Het was een enorme schok dat lezen nauwelijks meer wilde, dat geen enkel boek zich 'onmiddellijk voor me ontsloot'. Me daarbij neerleggen was geen optie. Ik ben toen begonnen boeken te lezen die ik al kende en waarvan ik wist dat ze me boeiden. En dat hielp! Het lezen bleef nog steeds moeite kosten maar het was niet zo erg als ik een stuk vergat omdat ik wist hoe het verder ging.

Nu ben ik ruim vier jaar verder en moet ik tegen wil en dank toegeven dat het lezen nog steeds anders is dan dat het vroeger was. Vroeger kon ik opgaan in een boek terwijl om me heen de wereld kon vergaan. Nu moet het stil zijn en kan ik zelfs nauwelijks muziek op de achtergrond hebben. Dit heeft absoluut consequenties voor de boeken die ik lees. Boeken die zich niet 'onmiddellijk ontsluiten' leg ik weg, hoe vervelend dat soms ook voelt. Toch heb ik nog steeds de illusie dat er ooit weer een tijd komt dat ik het wel weer kan, die minder toegankelijke boeken lezen en er van genieten. Ik sta per slot aan de vooravond van mijn Nieuwe Leven met tijd, rust en ruimte.
Het enige wat nog roet in het eten kan gooien is mijn tweede heupoperatie in januari, met een narcose maar deze keer zonder al die pijnstillers.
Dus wie weet wat de toekomst nog zal brengen

#50books vraag 39: Ga je door het lezen van literatuur de wereld beter begrijpen?

Daar kan ik geloof ik wel kort over zijn want ik denk dat het klopt.
Toen ik nog heel klein was en niets van de wereld wist behalve dan mijn over directe omgeving, waren daar de kinderboeken. Ik weet nog dat mijn moeder me een boekje over de hond Max voorlas. Het boekje was in het Frans en die hond woonde in Parijs. Er kwamen plaatjes langs van de Eiffeltoren en van de Arc de Triomphe en ik herinner me dat mijn moeder over die hele grote stad met die prachtige gebouwen vertelde. En dat we daar ooit eens naar toe zouden gaan.

Toen ik wat later zelf kon lezen haalde ik dagelijks boeken uit de bibliotheek. Je mocht maar twee 'leesboeken' en drie 'bijboeken' per keer. Die laatste waren veel minder geliefd maar wel mooi: natuurboeken, boeken over andere landen en culturen, reizen, dieren, geschiedenis.  Er was nog nauwelijks televisie dus uit die boeken haalde ik mijn kennis van alles buiten mijn eigen kleine veilige wereldje.

En dat is zo gebleven. Ondanks de televisie en internet waarmee de wereld zich in je eigen huiskamer afspeelt geven boeken toch een ander soort informatie. Ze geven de mogelijkheid om sprookjes te vertellen, om een eigen kleur aan het verhaal te geven, om je eigen verhaal en kleur in te voegen, om een eigen beeld van de personen te maken en het verhaal te toetsen aan je eigen wereld. Een boek is geen objectieve werkelijkheid. Het is een verhaal met de kleur van de schrijver, met zijn/haar ambities, indrukken, contacten, achtergronden die zij/hij aan het verhaal geeft.
Natuurlijk is dat wat je op de tv ziet ook gekleurd door de opdracht, de filmers, de montage en de eindredactie maar toch ligt dat in mijn gevoel dichter bij de letterlijke werkelijkheid.

Boeken vertellen verhalen. Verhalen vol kleur, cultuur, taal, geschiedenis en relaties die nieuwe impulsen geven aan mijn kijk op de wereld. Nieuwe werelden ontsluiten zich en ik mag mee aan de hand van de schrijver om die werelden te ontdekken. En of het nu wel of geen fictie is, het blijft een prachtige ontdekkingstocht die ik zonder boeken nooit zou hebben kunnen maken.

En waarom wilde ik zo graag naar Zweden en voelde ik me vanaf dag één zo thuis? Ja zeker, door die kinderboeken die heel lang geleden in mijn hoofd zijn gekropen en er nooit meer zijn uitgegaan!

Zoals dit schilderij van Carl Larsson zag het leven in Zweden er vroeger uit.

En zo is het nog steeds, afgezien van de kleding!

#50books vraag 37: Leggen jullie ook wel eens boeken (en welke dan?) opzij voor het juiste moment?

Eigenlijk leg ik al zolang als ik kan lezen boeken opzij.
Soms inderdaad voor het juiste moment.
Soms omdat ik het boek heel graag wil hebben, het wil kunnen zien, het wil kunnen ruiken en er doorheen wil kunnen bladeren maar nog geen tijd heb om het te lezen.
En vaak omdat ik altijd boeken op voorraad wil hebben!
Dat is mijn bezit, mijn kapitaal: een rij nieuwe, verse en nog ongelezen boeken.
Boeken die klaar staan om in de boekenkrat naar Zweden te worden gestopt.
Boeken die klaar staan om op welk moment dan ook gelezen te kunnen worden.
Er is immers niets heerlijkers dan voor die lange rij in de boekenkast te staan en dan dát boek te kunnen kiezen waar ik op dát moment behoefte aan heb.

Toen ik klein was had ik weinig eigen boeken maar de grote bibliotheek leek onuitputtelijk. Soms ging ik er iedere dag heen, om altijd boeken op voorraad te hebben. En in de schoolvakanties ruilde ik mijn gelezen boeken direct 's ochtends vroeg als hij openging om net voor sluitingstijd weer nieuwe te halen. Je zal maar zonder zitten!Nu speelt dat niet meer zo, ik ben zelfs geen lid meer. Maar het is een van de eerste dingen die ik ga doen in mijn Nieuwe Leven, me weer inschrijven.

Boeken die staan te wachten zijn o.a. 'De Correcties' van Jonathan Franzen, 'Tonio' van Af.T.H. van der Heijden, de serie van Unni Lundell (voor in Zweden), bijna alle Wallanders (ook voor in Zweden), en tot mijn grote schande ook de boeken van Khaled Hossein  en van Carlos Luis Zafon. Want het is dus ook een valkuil, dat bezit. Iedereen heeft het over een geweldig boek, ik koop het, zet het op mijn plank, hoor iedereen er over maar kom er niet aan toe en opeens is het drie jaar later. Ach, het geeft niet. Als boeken goed zijn dan blijven ze dat. 
En wat een mooi vooruitzicht dat ik straks onbeperkt tijd ga krijgen om dat kapitaal te mogen aanboren! Ik kan niet wachten....

#50books vraag 36: Wat is jouw favoriet sportboek?

Mijn favoriete sportboek? Daar moest ik heel erg over nadenken.
Eigenlijk lees ik nooit sportboeken en ik kan ook niet bedenken waarom ik dat zou moeten doen. Sport is iets om zelf te doen of om naar te kijken. Dat laatste doe ik zo nu en dan. Zo vind ik de Grand Slam tenniswedstrijden leuk, ben ik een redelijke fan van de Tour en natuurlijk kijk ik naar de grote schaatstoernooien. Daar komen dan de Olympische zomer- en winterspelen nog bij evenals de sporadisch uitgezonden Paralympics. Als ik het zo opschrijf lijkt het trouwens best nog veel.

Maar lezen over sport daar heb ik niets mee.
Het enige boek dat ik me kan herinneren was een boek dat zeker over sport ging. Ik las het echter vanwege de geschiedenis van de hoofdpersoon. Een fanatieke sporter die meedeed aan de 'Ironman' en daar hoog in het klassement eindigde. Helaas maakte een ongeval een einde aan zijn grote sportieve prestaties.
Tenminste, zo leek het. Maar deze Marc Herremans zag zijn rolstoel eerder als een uitdaging dan als een belemmering en stelde als ultiem doel toch weer mee te kunnen doen aan de Iron Man. En dat lukte! Een ongelooflijke prestatie.
Net zo als de prestaties van Esther Vergeer met haar rolstoeltenniscarrière of Alyda Norbruis die nadat ze net een jaar aan het wielrennen was en mee mocht naar de Paralympics. Drie weken voor 'haar' wedstrijd moest haar blindedarm er uit, werd ze dus geopereerd en presteerde ze het ondanks de grote concurrentie toch om een zilveren medaille binnen te slepen!

Ironman, op zoek naar een nieuwe uitdaging

Boeken over sport zijn dus zelden aan mij besteed maar kijken naar sport is leuk. Het zijn immers bijna altijd grensverleggende prestaties van zeer gemotiveerde krachtige mensen!

#50books vraag 35: Hebben jullie ook (een) gesigneerd boek(en) met een speciaal verhaal?

Nee, ik geloof niet dat ik een gesigneerd boek heb, dus ook geen boek met een speciaal verhaal.
Ik geef er ook niet om. Voor mij gaat het om het boek en ik vind dat niet mooier of minder mooi door een handtekening van de schrijver.
Zo nu en dan zag ik in een boekwinkel schrijvers zitten achter een tafeltje met hele hoge stapels van hun boeken die verkocht moesten worden. Met een woord van de schrijver zelf om een extra bijzonder exemplaar te hebben. En vaak zag ik die schrijvers zich dan wanhopig verschuilen achter die hoge stapels omdat belangstellenden, laat staan klanten, in geen velden of wegen te zien waren.
Ik liep dan met plaatsvervangende schaamte zo snel mogelijk langs dat tafeltje en had vreselijk te doen met die eenzame schrijver die blijkbaar niet bekend of niet populair genoeg was.
Voor mij voegt zo'n handtekening in een boek niets toe.

Maar waar ik wel heel blij mee ben zijn boeken die ik van goede vrienden heb gekregen met een boodschap er in. Hetzij als losse kaart, het zij als een beschreven schutblad. Het zijn altijd lieve woorden die refereren aan iets wat we samen hebben meegemaakt en wat ons heeft aangegrepen. Dat zijn voor mij cadeautjes en daar ben ik echt blij mee. Blij met dat iemand eerst bedenkt welk boek hij of zij voor mij wil kopen en vervolgens de moeite neemt niet alleen het boek te geven maar daar ook nog iets in te schrijven en probeert dat goed te verwoorden.
Die boeken zijn me dierbaar en die vrienden ook!

#50books vraag 31: Wie is er bekend met en/of doet mee aan enige vorm van boekenruil?

Deze vraag bracht wel wat teweeg!
Ik herinnerde me bij het lezen van de vraag dat ik ergens in de afgelopen tijd vlak bij mijn huis een boekenkastje was gepasseerd. Het drong pas later tot me door dat dit iets bijzonders was waar ik wel eens over had gelezen: boeken voor iedereen zonder er voor te betalen.
Toen vanmorgen de #50books vraag binnen kwam moest ik natuurlijk direct aan dat kastje denken. Ik wist nog wel waar het ongeveer stond en het was prachtig weer dus op de fiets. Via het fietspad wat ongeveer bij mijn deur begint fietste ik naar de weg waar ik dacht het boekenkastje te vinden. Maar helaas, nergens iets te zien. En omdat ik niet precies wist waar het stond en bovendien van plan was koffie te gaan drinken bij een vriendin fietste ik vrolijk verder. Het moest immers aan die weg staan, dat wist ik zeker.
Op een gegeven moment was ik zo ver dat het eigenlijk niet meer logisch was dat ik het daar gezien moest hebben en ik realiseerde me dat ik door het fietspad te nemen een stukje van die weg had overgeslagen. Waarschijnlijk stond het kastje juist op dat stukje, dus goed voor op de terugweg.

Maar eerst koffie. Mijn richtingsgevoel is buitengewoon slecht maar ik dacht het gebied redelijk te kennen en fietste welgemoed verder. Kwam langs allerlei petgaten (overblijfsels van de vroegere turfwinning), zag tientallen omgewaaide bomen en overal takken als treurig resultaat van het noodweer van een paar dagen geleden. Iedereen was met kettingzagen in de weer en overal lagen grote hopen bebladerde takken. Desondanks was het een prachtige fietstocht maar ik begon steeds meer te twijfelen aan de richting. Om een lang verhaal kort te houden, ik heb een schitterende fietstocht gemaakt van ruim 25 km om uiteindelijk uit te komen op de weg vlakbij mijn huis! 
En ja, daar stond het boekenkastje!

 
Het is onderdeel van "The Little Free Library", hierbij zijn 800 bibliotheekjes aangesloten waarvan zes in Nederland. En wat bijzonder dat één van die zes vlak achter mijn huis ligt! Ik had een boek bij me om weg te geven en heb dat in het kastje achtergelaten. Er lagen zo'n twintig zeer verschillende boeken waaronder "Niets te verliezen en toch bang" van Renate Rubinstein wat ik altijd al had willen lezen. Dus dat heb ik meegenomen.
Ik ben erg benieuwd hoe het verder gaat met dit initiatief, ben van plan er regelmatig langs te gaan want ik vind het een heel mooi idee. Zou zelf ook wel zo'n kastje voor de deur willen maken!

Kortom, deze vraag heeft veel gebracht: een schitterende fietstocht door een gebied waar ik nog niet eerder was én een bibliotheekje vlakbij waar ik zeker vaker heen zal gaan, alleen al omdat ik het zo'n goed idee vind. En misschien bel ik wel aan om eens een praatje te maken of ga ik het zelf ook proberen! Of misschien brengt dit anderen op een idee, want zes plekken in Nederland is natuurlijk pas het begin! En die koffie heb ik thuis gedronken....

#50books vraag 30: Hoe lang nog voordat we niet meer weten hoe een boek te gebruiken?

Daar kan ik me absoluut geen voorstelling van maken.
Ik ben opgegroeid tussen de boeken. Mijn allereerste bezoek aan de grote kinderbibliotheek in Den Haag staat nog steeds op mijn netvlies en ik koester al mijn boeken als een zeer dierbaar bezit.
Natuurlijk verandert de wereld, daar ben ik me zeker van bewust.
In een van zijn Oudejaarsconferences had Youp het er al over. Hij probeerde zijn buurman uit te leggen wat een boek was en toen dat niet lukte probeerde hij het met "een stapel faxen". Een mooie metafoor want die fax wordt allang niet meer gebruikt....

Boeken zijn van alle tijden. In het verre verleden werden ze geschreven door de monniken die dit als levenswerk zagen en de eerste letter van een nieuw hoofdstuk prachtig kalligrafeerden. Die boeken waren natuurlijk niet toegankelijk voor het gewone volk. Dat hoefde ook niet want de meesten  konden niet lezen. In die tijd zou een gebruiksaanwijzing zeker zinvol zijn geweest denk ik. Via de boekdrukkunst die zich steeds vernieuwde en uiteindelijk leidde tot de toegankelijkheid van het geschreven woord voor een groot deel van de mensheid werden boeken gemeengoed. Boeken met en zonder illustraties, voor peuters en kleuters, voor pubers, ouders en grootouders. Om voor te lezen en zelf te lezen. Om van te genieten en steeds opnieuw in weg te zinken. Om een nieuwe wereld te betreden en over nieuwe werelden te lezen en te leren.

Natuurlijk weet ik dat de ontwikkeling steeds sneller gaat. Denk inmiddels over de aanschaf van een e-reader en zie daar zeker de voordelen van. En natuurlijk zal er steeds meer digitaal beschikbaar zijn en digitaal verspreid worden. Dat is de evolutie en dat is goed.
Maar ik kan me op geen enkele manier voorstellen dat boeken zullen verdwijnen en of dat er een gebruiksaanwijzing nodig zal zijn om ze te gebruiken. Voor mij staat een boek voor onze beschaving. De monniken uit de 8e eeuw, de boekdrukkers met hun houten blokken en later met hun loden letters en de huidige digitale drukkerijen hebben altijd boeken gemaakt en zullen dit altijd blijven doen. De manier waarop zal zeker veranderen maar boeken zullen altijd blijven bestaan. En daar is geen gebruiksaanwijzing voor nodig!

#50books vraag 26: Hoe houden jullie bij welke boeken je al gelezen hebt?

Dat doe ik dus niet.
Vroeger wel. Als kind had ik allerlei lijsten en lijstjes, systemen voor bibliotheekboeken en voor mijn eigen boeken, en systemen voor de boeken die ik uitleende.
Dat laatste zou ik eigenlijk weer moeten gaan doen want ik ben veel te goedgelovig en te makkelijk. Een fatale combinatie als het gaat om het uitlenen van boeken.
Er zijn er dan ook tientallen zoekgeraakt.

Bijhouden van boeken die ik al heb gelezen vind ik zinloos.
Ik heb altijd zeker twee meter 'nog-niet-gelezen-maar-wel-gekocht-of-gekregen' boeken op voorraad. Dat voelt als mijn Kapitaal. Want wat is er fijner dan voor je eigen boekenkast te staan en precies dát boek te kiezen waar je nu net op dát moment behoefte aan hebt.
Dat brengt ook met zich mee dat ik vaak vergeet of ik een boek nu wel of niet heb gekocht. Gekocht zonder het al gelezen te hebben. Het overkomt me dan ook geregeld dat ik een boek voor de tweede keer aanschaf.
En wat is het dan fantastisch een boekwinkel vlakbij te hebben waar ik altijd alles mag ruilen. Echt altijd en echt alles. Voor mij dus geen Bol.com als het om boeken gaat, ik zegen de echte boekhandel!
Bijhouden zou dan ook niets uitmaken. Ik zou het bewuste lijstje nooit bij me hebben als ik ergens tegen een boek aan loop dat op me lijkt te liggen wachten maar dat misschien allang op mijn 'nog-niet-gelezen-maar-wel-gekocht-of-gekregen plank staat. En dankzij mijn boekwinkel hoeft dat dus ook niet.
Gelukkig maar, de echt noodzakelijke administratie vind ik al erg genoeg.

Over de drempel

Mijn eerste blog, het voelt echt als een ontdekkingsreis.
Was het al lang van plan maar zag er steeds van af: te ingewikkeld, welke aanbieder moet ik kiezen, kost het niet te veel tijd, er zal wel niemand geïnteresseerd zijn, etc.

Maar een week geleden vond ik via een retweed vraag drie van @petepel #50books: "Wat is je lievelingsplek om te lezen?" en dat sprak me aan. Ben zijn blog gaan lezen en vond al snel andere blogs (waaronder @jjvoerman) waar deze vraag beantwoord werd.
Via mijn Facebookaccount kon ik de vraag beantwoorden maar Facebook is een summier en vluchtig  medium dus eigenlijk had ik er geen voldoening van.
Vandaag kwam vraag 4 van de #50books serie én las ik weer een aantal blogs waardoor ik steeds enthousiaster werd. En de doorslag gaven alle steunende woorden van mede-twitteraars, dank allemaal!

En nu is het dus zo ver. Alle twijfels zijn er nog steeds (hoe werkt het, tijd, etc.) maar ik ga het nu echt proberen. De #50books vragen vragen om antwoorden!
Geen idee wie ze zal gaan lezen...
Ik ga mijn ontdekkingsreis beginnen en ik ben ontzettend benieuwd wat deze reis gaat brengen.