Sap!!

Het was een drukke week.
Vergaderen in Utrecht met het communicatienetwerk van Revalidatie Nederland, altijd leuk en stimulerend. Voor de laatste keer want het afscheid nemen is nu echt begonnen. Een wonderlijk gevoel om deze mensen van wie ik er sommigen al heel lang ken, straks niet meer te zien. Ik realiseer me dat dit soort gelegenheden zich de komende tijd regelmatig voor zullen doen en dat is een gek gevoel. Het voelt allemaal zo gewoon, zo vertrouwd, zo of er nooit een eind aan zal komen. Maar ik voel ook dat het goed is en ik ben heel blij om op deze wijze in een rustig tempo dingen af te kunnen en mogen sluiten.

Van Utrecht door naar Eindhoven om daar de volgende dag met de orthopeed te overleggen over mijn tweede nieuwe heup. Gelukkig waren we het samen roerend eens en ligt er nu een planning. En van Eindhoven weer naar Friesland, door alle files ruim vier uur in de auto en dus pas rond zeven uur thuis.

Door de drukke dagen natuurlijk helemaal niet meer aan mijn helse machine gedacht. Maar wat lag er op de mat?? Een briefje dat er een pakje bij de buren lag. Zelfs toen had ik nog geen idee wat dat zou kunnen zijn. Maar Gerben heeft zijn belofte waar gemaakt want in het pakje zat de 'driver', het piefje dat de verbinding moet verzorgen tussen de motor en de onderdelen. Er was zelfs een apart gaatje in de luxe opbergdoos waar het precies inpaste. Want 'inpakken is mensenwerk'!

En een kind kan de was doen, sinaasappels persen is nog nooit zo makkelijk geweest! Natuurlijk begon ik heel voorzichtig op stand 2 maar al snel werd het 3 en nog wat later durfde ik zelfs 4 te gebruiken! Razend snel, heel goed geperst en ook nog makkelijk schoon te maken. Dit heb ik in ieder geval onder de knie!
Nu al die enge messen, raspen, schaven en beitels nog.....

Een helse machine

Vandaag was het zo ver. Ik zou de strijd aangaan met mijn nieuwe keukenmachine. Durfde er tot nu toe nauwelijks naar te kijken laat staan aan te komen, maar vandaag had ik voldoende moed verzameld om een sinaasappeltje te gaan persen. Dat leek me wel een goed begin, overzichtelijk en nog niet met al die enge messen.

Ruim perssinaasappels en rode grapefruits gekocht want die combinatie vind ik het allerlekkerste. Dus alles was dus voor handen voor het grote moment.
Het moment suprême.
Meestal ben ik veel te ongeduldig voor nieuwe apparaten en laat ik de gebruiksaanwijzing voor wat die is. Deze keer niet. Doordrongen van het gevaar van deze helse machine begon ik alle onderdelen naast elkaar te zetten en met de gebruiksaanwijzing in de hand te kijken waar welk onderdeel voor was. Eigenlijk viel dat wel mee. Na de ontdekking van het klik-systeem waarmee alles vast zat kreeg ik steeds meer ontzag voor de uitgekiende manier waarmee alles in elkaar paste.

Het was duidelijk welke kom er moest worden gebruikt en hoe de personderdelen er op moesten worden bevestigd. Een kind kon de was doen, eigenlijk. Dus de sinaasappels door de helft, grapefruit erbij en voor het eerst de grote knop aan.... Een zacht gezoem zwol langzaam aan, diep in het apparaat begon een asje te draaien maar de pers bleef onbeweeglijk en de halve sinaasappel ook. Dacht direct dat het aan mij lag dus alles weer uit elkaar, gezocht naar wat er fout kon zijn maar niets gevonden. Nog eens, misschien stond de motor te zacht? Maar nee, de pers bleef onbeweeglijk. Dat kon ook niet anders want er was geen verbinding van de pers met dat asje! En een opzetpiefje wat voor die verbinding had kunnen zorgen was er niet bij.

Wat nu? Ik kon maar een oplossing bedenken, de klantenservice van Philips. En wat bleek dat een gouden greep! Ik werd binnen een minuut verbonden met Gerben en Gerben ging me helpen! Wel moest er dan eerst even een dossiertje worden aangemaakt zodat alles kon worden vastgelegd. Ik vertelde hem dat ik al een paar dagen naar het apparaat had gekeken maar dat ik nu de grote stap had gezet, helaas zonder resultaat. En na ruim 20 minuten alles langs gelopen te hebben begreep Gerben dat er een onderdeeltje ontbrak. Want "ja mevrouw, inpakken blijft mensenwerk" en zo is dat. Ik vroeg wat er nu moest gebeuren want na mijn ervaringen bij Bol.com met niet meegeleverde onderdelen was ik niet optimistisch. Maar Gerben wel want "we gaan het u zo snel mogelijk toe sturen!". Ik vroeg wat dat ging kosten. "Niets natuurlijk, u spreekt nu met Philips!" Dat het nog bestaat....

Hij besloot het (gratis!!) gesprek met nog een kleine instructie want "over een paar dagen krijgt u via de mail een verzoek wat vragen te beantwoorden over dit gesprek. Dat is erg belangrijk voor mij. U kunt daar mijn naam invullen en mij een cijfer geven." Ik zei dat ik dat met plezier zou doen maar dat bleek niet voldoende. "Weet u, tegenwoordig gaat dat met Europese normen. Van 0-5 is het echt onvoldoende. Van 6-8 is het matig. En een 9 of een 10 is goed en van groot belang voor mij."

Ik heb hem hartelijk bedankt voor het prettige gesprek en de geweldige service. En dat ik er een nachtje over zou gaan slapen. Maar hij krijgt minstens een negen!
Ja toch?

Waar opruimen toe kan leiden!

Mijn mantra van de afgelopen periode was opruimen. Opruimen omdat mijn kabouterhuisje dreigde dicht te slibben. Opruimen omdat er heel veel overbodige zaken in de kast stonden. Opruimen omdat dat niet alleen tot een opgeruimd huis maar ook tot een opgeruimd hoofd leidt.
Opruimen dus.

In mijn lange vakantie waarin mijn energie per dag toenam merkte ik dat ik weer plezier kreeg in het klaarmaken van mijn eten. Jaren heb ik daarmee gerommeld want als ik moe thuis kwam was koken wel het allerlaatste waar ik zin in had. Bakken deed ik ook nauwelijks meer en ook daar begon ik weer mee. Er kwam veel bezoek en dan wil je natuurlijk iets lekkers maken.
Toen ik deeg voor een taart aan het maken was realiseerde ik me dat de mixer dateerde uit mijn tijd in Amsterdam, bijna veertig jaar geleden. Hetzelfde gold voor de sinaasappelpers, ook stokoud. En zo waren er meer dingen in de kast te vinden.
Opeens ontstond er een optelsom: weer plezier in koken, straks een Nieuw Leven met heel veel tijd, zelf brood willen bakken én al die oude apparaten in mijn volle kasten die leidde tot een voor mij zeer revolutionair idee: moest ik me niet eens wagen aan een echte keukenmachine? Zo'n ding dat moeiteloos kneedt, snijdt, perst, mixt, raspt en schaaft? Zo'n ultra modern apparaat dat veel minder plaats inneemt dan al die losse onderdelen?

Als zo'n idee er eenmaal is dan moet ik er wat mee. Dus een oriënterend onderzoek gepleegd en uiteindelijk, na vrienden geraadpleegd te hebben over het op z'n minst noodzakelijke vermogen, een keukenmachine uitgezocht bij Bol.com. Het was net bulk-uitverkoop dus het was absoluut het juiste moment. En vandaag, 24 uur later, werd het pakketje bezorgd.
Tot mijn stomme verbazing en grote schrik was het een doos van bijna een meter hoog bij een meter breed die ook nog redelijk zwaar was. En de schrik werd nog veel groter toen ik begon uit te pakken....
Het ene hulpstuk na het andere kwam eruit, allemaal even glanzend en mooi. Twee grote kommen, een blender, een sapcentrifuge en, als klap op de vuurpijl, een prachtige doos vol hulpstukken! Veel en veel meer dan die drie oude apparaatjes die weg konden.

Nu heb ik een uit- en een opgeruimde kast. Weer van alles weggegooid, de oude apparaten in een doosje voor de kringloop, de glimmende machine op de aanrecht en een hele kastplank vol hulpstukken! Durf er voorlopig nog niet aan te komen, het lijkt me een helse machine. Maar ik weet zeker dat de uitdaging uiteindelijk te groot wordt en het eerste brooddeeg uit de machine zal gaan rollen.
En wat zal ik van dát brood genieten!

En dit is nog maar een deel....