De diepere roerselen van een kat

Na mijn nieuwe heup was ik drie weken uit logeren en dat gold ook voor mijn poezen. Ze mochten net als ik naar het allerbeste logeeradres wat er is bij lieve vrienden die een huis hebben dat totaal ingericht is op poezen. Drie verdiepingen met op iedere verdieping een krabpaal, een buiten 'voliere', trappen om overheen te rennen, heel veel speelgoed en tientallen mandjes. Tel daarbij lekker eten en een liefdevolle schoot op en je weet dat het goedkomt.

En dat kwam het ook, zij het op een andere manier dan we gedacht hadden.
Ik bracht mijn Petter en Pientje, twee Burmezen van bijna drie en mijn Cypermees Pier van bijna veertien en we besloten ze uit de draagmanden te laten in de grote inpandige garage die een van de poezen-logeerruimten was. Dat leek overzichtelijk en dan konden ze even acclimatiseren. Na een uurtje gingen we kijken en mochten ze het huis in maar dat bleek een brug te ver. Ze vermaakten zich prima in de garage en piekerden er niet over om die vrijwillig te verlaten. Ook niet erg.

Wat we echter niet hadden kunnen bedenken is dat ze die garage vier weken lang weigerden uit te gaan! Zodra de deur openstond werden ze zeuwachtig en kropen ze heel opgewekt met z'n drieën samen in het kleinste mandje dat er was. Ook goed.

Eenmaal thuis wilden ze maar één ding: naar buiten en naar hun eigen tuin. Ieder plantje en iedere struik werd nauwlettend besnoven om vervolgens snel naar binnen te komen en zich onder de houtkachel te installeren. Of ze niet weggeweest waren. Tenminste, dat gold voor Petter en Pientje. Met mijn oude Pier was het een ander verhaal.
Pier is altijd heel erg 'mijn' poes geweest. Ik heb hem met een spuitje groot gebracht omdat hij geboren werd met een hersenbeschadiging en wel kon slikken maar niet zelf kon drinken. Hij rommelt altijd om me heen. Zodra ik ga zitten ligt hij bij me op schoot en als ik opsta blijft hij op het bankje bij de stoel onafgebroken naar me zitten kijken tot ik weer terug ben. Altijd.

Maar nu niet. Hij weigerde categorisch bij me te komen liggen. Zodra er bezoek kwam (en dat was dagelijks) ging hij daar op schoot. Als ik hem wilde aaien deinsde hij weg alsof ik hem regelmatig sloeg. Als ik bij de kachel zat ging hij aan de andere kant van de kamer zitten. Ook vermagerde hij terwijl hij redelijk goed at. En zijn vacht was dof en plukkerig. Nou is dat een kwaaltje dat bij hem hoort en waarvoor hij regelmatig een prednisonprik krijgt. Dat was echter vlak voor zijn logeerpartij gebeurd en zou nog niet nodig hoeven te zijn.

Omdat het niet goed voelde toch maar naar de dierenarts. Pier in zijn draagmand, in de auto en direct een prik. Hij haat dat ritueel en vliegt eenmaal thuis bijna door de tralies van de draagmand heen, zo ook nu.
En wie schetst mijn verbazing toen hij onmiddellijk bij mij op schoot kroop? Hij was niet meer van me af te slaan! Na me drie volle weken totaal genegeerd te hebben is het nu weer mijn oude Pier! Hij eet als een wolf, zijn vacht ziet er al weer beter uit en hij ligt waar ik zit.
Wat zou er in dat koppetje zijn omgegaan?
Waarom is het nu opeens weer als vanouds?
Wat zijn katten toch autonome en onnavolgbare dieren.
En wat hou ik daarom toch veel van ze!

Weer thuis (2)

Het was zoals bijna altijd, regenachtig op de dag dat ik zou vertrekken. Dat maakt het naar huis gaan minder moeilijk. Bovendien voelde het goed om naar huis te gaan, zeker omdat ik nog ruim twee weken vakantie heb. De reis met de ferry was vervelend. Een groep straal bezopen Duitsers die zich tot diep in de nacht lallend, zingend en bonkend een weg baanden door de smalle gangetjes dus weinig geslapen. Maar eenmaal weer in de auto verliep alles vlot.

Thuis is natuurlijk het eerste wat ik doe kijken waar de poesjes zijn. Zoals gebruikelijk waren de Burmeesjes Petter en Pientje direct bij me en liet mijn oude kater Pier zich niet zien. Hij is altijd een beetje beledigd en komt een uurtje later binnen lopen of er niets aan de hand is. Maar toen ik degene die voor ze had gezorgd belde om te zeggen dat ik er weer was bleek dat ze Pier al die drie weken helemaal nooit meer had gezien! Daar schrok ik van, dus alle buren langs waar hij vaak in de tuin ligt. Daar werd het niet beter van, niemand bleek hem de laatste weken gezien te hebben! En waar moet je gaan zoeken?

Dus de auto maar leeg gaan halen en ieder half
uur de tuin in met mijn 'poezenfluitje'. Maar niets en ik begon de moed al op te geven. Rond half negen deed ik mijn laatste rondje, zag en hoorde weer niets, draaide me om om naar binnen te gaan en voelde wat bij mijn benen. Daar was hij. Of er niets aan de hand was.
Wat zijn katten toch ondoorgrondelijke en autonome wezens en wat ben ik blij dat hij er weer is! En dat ze weer heerlijk met z'n drieën op een kluitje liggen.

Het was goed om thuis te zijn maar wel tamelijk ingewikkeld. Toen ik lekker onderuit voor de buis wilde flipte het kastje van Ziggo. Uiteindelijk kon ik dat zelf oplossen. Toen bleek de telefoon niet meer te werken. Was ook oplosbaar. Maar het ergste kwam toen ik naar bed ging en merkte dat mijn waterbed, waar ik me zo op had verheugd, ijskoud was door een kapot verwarmingselement. En dat kon ik helaas niet zelf handelen. Maar nu is alles weer als nieuw en rest alleen nog een verdroogde tuin waar gek genoeg het gras wel bijzonder hoog stond.

Het is heerlijk om nog twee weken tijd en ruimte te hebben en vol energie te zitten. Het is precies hetzelfde gevoel als ik in juni had toen ik terug kwam met als verschil dat ik toen weer 'gewoon' ging werken en dat ik nu begin aan de laatste drie maanden van mijn werkzame leven. Ik heb me voorgenomen dat ik daarvan ga genieten! Het loslaten en afstand nemen is al begonnen en dat is goed. Toch wil ik die laatste maanden nog bewust en betrokken beleven.
Maar eerst genieten van de vrijheid thuis en proberen te doen wat ik me voor deze weken heb voorgenomen. Naast de tuin is dat vooral heel veel opruimen. En dan bedoel ik niet opruimen in de zin van nette stapeltjes maken maar opruimen in de zin van wegdoen. Het allermoeilijkste wat er is voor een verzamelaar.
Maar het moet en ik ben al begonnen!