Onrust

Onrust in mijn lijf, onrust in mijn hoofd, onrust in mijn leven. Daar had ik stom genoeg geen rekening mee gehouden. Ik dacht dat ik alles strak had geregisseerd: het afgelopen jaar afstand genomen van het leukste-baantje-van-de-wereld, een prachtig afscheid gehad, vijf weken hard gewerkt om in conditie te komen voor de operatie, de operatie zelf, drie weken logeren bij fantastische vrienden en weer naar huis. En dan mijn Nieuwe Leven!

Ja, dat Nieuwe Leven dat dient zich aan maar oh wat is het lastig. Mijn hoofd wil van alles maar wordt teruggefloten door mijn lijf. Dat lijf doet pijn op plekken waar ik nooit last van heb. Mijn rug bijvoorbeeld, door het nieuwe looppatroon waar ik hard op oefen. En mijn benen waar hetzelfde voor geldt. Ook is dat lijf regelmatig doodmoe. Moe van het oefenen, van het fietsen, van het zwemmen en wat erger is, van gewoon helemaal niks! En vooral dat laatste zit me zo nu en dan vreselijk in de weg.

Het voelt een beetje als de afgeknotte bomen die ik langs het fietspad tegenkwam. Ze zijn hard aangepakt maar worden niet omgezaagd, ze mogen uitbotten en verder groeien maar zijn wel een heleboel kwijtgeraakt! Ze reiken naar de blauwe lucht maar ze zien er nog niet echt lekker uit.

Zo voel ik me ook, al zijn er natuurlijk dagen dat het beter gaat. Zeker met dat prachtige weer. Maar het is niet makkelijk. De dagen hebben (nog) geen structuur, ik begin aan van alles maar maak niets af, ik wil van alles maar kom er niet toe of kan het nog niet. Heb weinig ruimte voor vriendinnen die steun nodig hebben en voel me daar schuldig over maar kan het niet veranderen - geen energie.

'Ervaringsdeskundigen' zeggen dat het een jaar gaat kosten voor ik dat Nieuwe Leven in mijn vingers heb. Enerzijds is dat bemoedigend want als dat bij iedereen zo is hoef ik me geen zorgen te maken en me nu niet zo beroerd te voelen. Anderzijds, een jaar klinkt wel erg lang en ontmoedigend.....

Ik stort me maar weer op de mindfulness in de zin van leven met de dag. Dat voelt het beste en dat geeft ook ruimte om de mooie dingen te zien en te ervaren die er toch iedere dag weer zijn. Zoals de prachtige bloemetjes van de Zweedse blåsippor (blauwe bosanemoontjes, vrij zeldzaam) die ik vorig jaar kreeg uit de tuin van Tolvsbo. Ze bloeien en omdat ze in een pot staan zie je veel beter hoe schitterend de bloemetjes zijn. De foto doet ze eigenlijk geen recht, in het zonlicht valt de hemelsblauwe kleur met de goudgele meeldraden een beetje weg.

Natuurlijk moet ik dankbaar zijn dat alles zo goed verloopt. Dat de operatie beter uit heeft gepakt dan ik kon dromen, dat ik alles weer zelf kan en al weer kan fietsen, dat het ongekend mooi weer is, dat ik alle tijd, ruimte en rust heb om te herstellen.
Maar op dit moment is het zoveel tijd, ruimte en rust dat ik ervan in de war raak!
Wanneer zal het een beetje gaan wennen?

Geen dip meer te bekennen!

Het waren een paar lastige dagen na de euforie van het thuis zijn en het weer mogen fietsen. Want het viel natuurlijk niet mee. De dingen waar je normaal niet over nadenkt kosten energie en zijn vermoeiend, zeker als het ook nog op een andere manier moet: zonder te bukken en met een kruk. Het leeghalen van de afwasmachine bijvoorbeeld. En van de wasmachine. En van de droger. En dan alles ook weer opruimen en met twee bordjes en een kruk heen en weer lopen. Houtjes halen, fietsen, de kattenbak, douchen, aankleden (en dan vooral die linker sok!) - het lukt allemaal maar het kost tijd en energie en bovendien ben ik een ongeduldig typje. Dus schoot ik in mijn dip.

M&G, mijn lieve vriendinnen, begrepen dat als geen ander en stuurden een
prachtig boeket als'opkikkertje'. L kwam met saucijzenbroodjes naar het schaatsen kijken en zette die prachtige bloemen voor me in een vaas. En H, een andere lieve vriendin, kwam op bezoek en whatsappte "bolletjes of paaseitjes?" - makkelijk, ik ga altijd voor chocola! Telefoontjes, meelevende tweeps, al die schaatsmedailles, het voelde gisteren al weer een beetje vrolijker. En toen ik vannacht ook nog lekker sliep en de zon vanmorgen stralend aan de blauwe lucht stond verdween de dip als sneeuw voor die zelfde zon. Dus op de hometrainer, kachel aan, koffie erbij en wachten op Kiki de fysiotherapeut.

En ook dat was een cadeautje want we gingen naar buiten! Loopje langs de vaart zónder krukken. Op zich geen optie omdat het toch soms nog een wankel evenwicht is, maar onder de bezielende leiding van Kiki ging het boven verwachting. Heerlijk om buiten te lopen en me bijna weer 'gewoon' te voelen!
Weer thuis hebben we samen besproken wat ik de komende tijd wil en waar we dus het oefenprogramma op gaan richten. Dat was niet zo moeilijk: de tuin, fietsen, beetje wandelen, naar musea, naar Ikea (als metafoor voor winkelen) en alle gewone dingen van het leven weer pijnloos kunnen doen. Dat laatste is afwachten maar we gaan ervoor.

De afgelopen dagen waren mijn hoofd en mijn lijf niet in balans. Mijn hoofd wilde van alles maar mijn lijf protesteerde behoorlijk. En dat met al die tijd en ruimte die mijn hoofd onmiddellijk wilde invullen en benutten!
Nu sta ik weer met twéé benen op de grond en voel die ruimte en rust ook in mijn hoofd. Oefenen en bijkomen, grenzen stellen en grenzen verleggen, dat is de opdracht voor de komende tijd.
En iedere dag is er wéér die tijd.
Die tijd die ik zelf in mag vullen.
Helemaal zelf!

En weer mooi weer.

Het lijkt niet op te houden met de zomer. Nu is het al weer 25 graden met een voorspelling voor de rest van de week van 29! Ik vind het heerlijk en heb het net opgewarmde waterbed weer een tandje lager gezet. Maar zoals altijd heeft deze prachtige zomer ook z'n nadelen want wanneer kom ik nu toe aan opruimen? Dat opruimen in de zin van wegdoen?
Dat is nu helemaal niet aan de orde want de tuin roept. En de fiets. En de tuinstoelen, die roepen zelfs het hardst. Gelukkig ben ik door de vakantie erg achter met de kranten etc dus mag ik van mezelf de roep van de tuinstoelen beantwoorden. Toch valt dat niet mee en herken ik weer de rusteloosheid die in mijn hoofd ontstaat doordat ik zo veel wil. Sterker nog, zoveel moet. Van mezelf. En daar hoort lekker lezen aan de tuintafel eigenlijk niet bij.
Zou ik die onrust ooit kwijtraken? Ik hou mezelf nu steeds voor dat dat natuurlijk overgaat als ik niet meer werk en net zoveel tijd heb als ik wil, als mijn Nieuwe Leven begonnen is. Maar is dat wel zo? Zit dat moeten niet gewoon heel erg in mezelf? Ben bang van wel.

Toch helpt het als ik een lijstje maak dat ik af kan vinken. Het geeft me naast structuur ook het gevoel dat ik wel degelijk Nuttige Dingen doe. En daardoor lijk ik van mezelf weer even wat minder te moeten omdat ik toch nuttig bezig lijk te zijn.
Al met al wonderlijk gedrag, ben zelf de eerste om dat te beamen. Dus ik ga mijn best doen dit te veranderen, zoek alleen nog even naar hoe ik dat moet aanpakken....

Gelukkig heb ik ook een lijstje voor buiten, alleen zijn dat eigenlijk vooral leuke dingen om te doen en hebben ze stuk voor stuk nauwelijks te maken met opruimen  in de zin van weggooien. 

Op dat lijstje staan o.a. dingen als:
- de kettingzaag ophalen  en al het hout van de omgewaaide wilg in stukken zagen

- de hortensia's heel veel water geven
- gras maaien
- alle uitgebloeide planten afknippen
- bedenken hoe ik de border wil die ik volgende week samen met mijn
tuinkabouter ga reorganiseren
- het Zweedse kleed van zijn 'natte hondenlucht' ontdoen

En opeens komt het gevoel weer boven dat ik na mijn vakantie in mei/juni had. Het gevoel dat het allemaal goed is, dat het goed is om lekker te rommelen. Dat ik mág rommelen! Dat ik het mezelf toe mag staan. En weer realiseer ik me dat ik daar nu van geniet omdat ik weer vol energie zit. Dat ik alle tijd heb en dat wat vandaag niet lukt morgen ook nog kan.
Een heerlijk gevoel! Morgen ga ik fietsen!

Tijd en energie <-> energie en tijd.

Wat is tijd toch een wonderlijk fenomeen.
De laatste jaren heb ik in mijn gevoel nergens tijd voor gehad. De tijd zelf was er wel, maar ik had door verschillende oorzaken nergens meer energie voor. Het was echt overleven. De weekenden waren nodig om bij te komen, de meest noodzakelijke dingen te doen zoals boodschappen, regeldingen met de bank, de verzekering, de energieleverancier, de belasting, de provider - te veel om op te noemen. En als ik dat min of meer voor elkaar kreeg was ook het laatste restje energie weer op.

Geen energie meer om leuke of inspirerende activiteiten aan te gaan.
In willekeurige volgorde nooit meer naar een museum, nauwelijks meer een goed boek lezen, niet meer toekomen aan muziek, zelden meer naar vrienden die wat verder weg wonen en mijn huis dicht laten slibben omdat opruimen er niet meer bij was maar daar dan toch van te balen.
Wel lamlendig voor de tv hangen, oeverloos met de computer bezig zijn en eindeloos 'lezen' van tijdschriften met de wetenschap dat al  die dingen wel tijd kosten maar absoluut niet leiden tot een voldaan en laat staan inspirerend gevoel.

Wat een ander gevoel nu ik wel weer energie en dus tijd heb! Energie om klussen aan te pakken en het geduld te kunnen opbrengen ze af te maken, ook als het niet direct wil lukken. Energie om op te ruimen en weg te gooien wat dan leidt tot meer ruimte in mijn huis én in mijn hoofd. Energie om weer echte boeken te lezen, energie om te bloggen en daarvan te genieten.

Vandaag deed zich een wonderlijk fenomeen voor.
Het is mijn vrije dag (geen echte vrije dag maar de dag dat ik niet werk, voor mij een essentieel verschillend van een vrije dag). Ik was redelijk op tijd op, bedacht me wat ik allemaal wilde gaan doen en realiseerde me opeens dat het grootste deel van de dag al om was! Weer was ik met de computer bezig, weer kwamen er tijdschriften op mijn pad en weer kwam ik niet toe aan dat wat ik van plan was.
Maar er was wel een enorm verschil: ik genoot er van!
Ik genoot van het rommelen, even snel wat boodschappen doen, even langs bij een vriendin, een uurtje met Facebook en Twitter, Wordfeud met twee verre vriendinnen en ook nog even een tijdschrift. Zonder schuldgevoel dat ik mijn dag weer verlummelde, zonder het gevoel niet beter te worden van dat geblader en gesurf.
Gewoon een beetje rommelen en daarvan genieten.
Energie hebben om te mogen rommelen.
Energie hebben om niets te hoeven doen.
Energie hebben voor mezelf!

#50books 8: Hoeveel lees je gemiddeld per dag?

Vanaf het moment dat ik begreep dat letters iets betekenden en dat een aantal letters samen een woord, dus een begrip, vormden, heb ik gelezen.
Overal en altijd.
De routes en de haltes in de tram, de bus, de metro.
De reclame onderweg.
De achterkant van de rol beschuit op tafel.
De hoeveelheden vitamines en mineralen op het pak melk.
De gebruiksaanwijzing van een apparaat dat ik nooit gebruikte.
Eindeloos, maar dat is natuurlijk geen antwoord op deze vraag.

Lezen doe ik een groot deel van mijn dag.
Op mijn werk: beleidsstukken, mails, notulen, notities, tweets.
Thuis: kranten, tijdschriften, boeken, ondertitels, tweets, mails.
Onderweg: dat wat er op mijn pad komt en het boek dat ik altijd bij me heb.

Maar het échte lezen is van een andere categorie, een buitencategorie.
Het lezen van een boek dat boeit, dat aangrijpt, me meesleept in een andere wereld.
Dat lezen lukt me niet meer iedere dag. Zelfs niet iedere week.
Dat lezen waar ik eigenlijk altijd naar verlang en waar ik toch niet aan toe kom omdat er zoveel andere dingen zijn, lijken te zijn. En omdat ik vaak te moe ben me te durven verliezen uit angst niet meer te kunnen stoppen.

Gelukkig is dat altijd maar tijdelijk! Zodra het echte voorjaar aanbreekt kan ik weer naar buiten, naar mijn plekje uit de wind en in de zon, naar mijn bankje langs de vaart, naar het haventje van Laaxum of een van de andere rustige plekjes.
Daar krijg ik langzaam weer de rust om écht te lezen en op of onder te gaan in het verhaal.
En in mei is Zweden er weer. Met zijn strandjes, de zon, de rust en al die boeken in de krat op de achterbank van mijn auto. Het zijn nog echte boeken, een e-reader wil ik nog niet.
Daar lees ik een groot deel van de dag, overal en altijd.
Daar komt de ruimte om weer te genieten van het niets anders te hoeven dan het mogen en kunnen lezen. En dat doe ik dan ook, zo veel en zo lang mogelijk.
Het aantal uren? Geen idee...