Weer thuis

Het was een goed weekend. Ik was bij mijn vrienden C&M en hun respectievelijke partners en het was fijn samen over het afscheid van E te kunnen praten. Nog eens dingen te benoemen, op te halen, te delen.
Eerst in Delft en later in Leidschendam. En wat werd er goed voor me gezorgd! Een heerlijke lunch, een diner met de eerste asperges en andere lekkere dingen en ontbijtjes met vers sap en eitjes van de eigen kippen.

Het was voor het eerst na mijn heupoperatie dat ik een weekend weg was. Had er helemaal geen behoefte aan en vond alles veel te veel, alleen het bedenken al! Maar wat was het goed.
Goed om bij vrienden te zijn, goed om nieuwe indrukken op te doen, goed om samen door de tuin te lopen en te genieten van de konijnen, de kippen, het nest van de fuut in de vaart, de poesjes en de gezelligheid.

Zondag hebben we heerlijk gefietst. Er was een e-bike beschikbaar en ik heb genoten. Dwars door de weilanden met overal bermen vol met torenhoog fluitenkruid en koolzaad, knotwilgen, nestelende zwanen, ooievaars en een biologische geitenboerderij met heel veel kleine geitjes waar we aan het water iets hebben zitten drinken.

Ik zou tot maandag blijven en was van plan dan eindelijk weer eens naar het strand te gaan. Had nog niet echt bedacht waar en dacht als vanzelfsprekend aan Kijkduin of Scheveningen. Maar toen kwam het advies om via Noord Holland naar huis te rijden en daar naar Egmont of Bergen aan Zee te gaan. De goede kant op, halverwege het strand en rustig zonder files naar huis. Briljant!

En wat was het mooi tussen de bloeiende bollenvelden. Ik koos voor Egmont maar dat was niets want alle standtenten bleken gewoon dicht te zijn. Hoe is het mogelijk! Meivakantie en mooi weer...
Dus door naar Bergen. Kon naast de afgang naar het strand parkeren (ook een puntje van orde) en direct door naar een geweldige strandtent. Overdekt, achter glas of gewoon lekker buiten. Aardige bediening, heerlijke koffie, broodjes zalm en uitzicht op een groot strand en een rustige zee. Eindelijk de zee!


Nu ben ik weer thuis.
Wat was het goed om even weg te zijn.
Te genieten van al die lieve mensen en de mooie dingen.
Weer een beetje bij mezelf te komen.

Wat is het goed om thuis te zijn.
Op mijn eigen plekje waar ik zo van hou. Waar het ook prachtig is en waar ik zo lekker langs de vaart kan fietsen, deze keer tussen een haag van zilveren pluisbloemen door - geen paardenbloem meer te zien! Waar ik lekker in de tuin heb lopen rommelen en waar ik nu buiten zit te bloggen met om me heen een naderend onweer dat zich langzaam opbouwt.
Tijd dus om naar binnen te gaan!

100 jaar in vier uur verdwenen

Bij mij aan de overkant staat een oude kastanjeboom.
Het is een majestueuze boom van meer dan honderd jaar oud. Een enorme kroon, in het voorjaar een zee van honderden witte kaarsjes en in het najaar duizenden kastanjes.
Zo'n boom waarvan je denkt dat die altijd blijft staan en waar je met ontzag naar kijkt.

Ongemerkt werd ieder jaar de grote kruin een beetje rommeliger en vielen er wel eens takken af.
Dat zal de ouderdom wel zijn dachten we jaren geleden al.
Toch bloeide hij onveranderd prachtig en bleef hij kastanjes regenen als de tijd daar was.
Echt zo'n boom waar je met respect naar kijkt en van houdt.

Ieder jaar leek de kruin van de boom een beetje te krimpen. Als hij vol in blad stond viel het niet zo op maar in de winter begon hij er steeds mottiger uit te zien. Dat zal de ouderdom wel zijn dachten we nog steeds. Mag het, als je meer dan honderd jaar bent!

Helaas was het niet alleen de ouderdom maar vooral de kastanjeziekte die genadeloos toe had geslagen en daarmee was zijn lot bezegeld. Onherroepelijk.
Er kwam een enorme kraan van waaruit de kruin en alle zijtakken werden afgezaagd. Beneden stond een hakselaar waar alles direct in verdween. Weg dus.
Toen stond alleen nog die imposante hoge stam, in zijn kaalheid nog steeds indrukwekkend.
De kraan vertrok en een grote grijpmachine verscheen.
De grijpers omvatten de stam en een man met een enorme kettingzaag begon vlak  boven de grond de reus af te zagen. Daar waren nog geen vijf minuten voor nodig. En statig werd de oude stam  behoedzaam op de grond gelegd. Nog steeds indrukwekkend.
Inmiddels stond er een grote platte kar en kwamen van alle kanten mannen met kettingzagen. Binnen een half uur was er niets meer over van de honderdjarige en lagen de stukken op de kar die ik nog net zag wegrijden. Weg dus.

Meer dan honderd jaar. Een leven vol bloei, schaduw, thuisbasis van vele vogelnestjes, miljoenen kastanjes waar honderden kinderen poppetjes van maakten.
Honderd jaar in nog geen vier uur. Weg dus.
Zo gaat het.
Zo is het leven.
Afscheid nemen.
Loslaten.