De geluiden van de stilte

Net als gisteren waaide het ook vandaag heel hard op Tjörn. Een harde koude Oostenwind. Maar uit de wind in de zon was het heerlijk. Dus zocht ik mijn plekje op de steiger weer op en genoot ik de hele dag van de stralende zon.

En van de wind die over de daken van de huisjes aan kwam donderen.
Die door de stagen van de zeilboten floot.
Die door de piepkleine steegjes tussen de huisjes gierde.
Die rammelde aan de kettingen van de schepen.
Die de zeilen liet klapperen.
Die het water tegen de steiger liet klotsen en het tegen de stenen liet kabbelen.
Die de aluminium giek liet tikken tegen de aluminium mast.
Die vlaagde over het water.
Die fluisterde langs mijn oren.

De ganzen blaften,
de meeuwen schreeuwden,
de zwaluwen tjilpten,
de koekoek riep,
de bij gonsde,
de aalscholver suisde geluidloos het water in,
en de stille mier rende verdwaald over de steiger.

En opeens het geluid van een gierende motorboot dat achter de rotsen verdween.

Zoveel geluiden en toch zo stil.
De geluiden van een onvergetelijke zonnige Zweedse dag.
De geluiden van de stilte.

Zon zon zon

Het houdt maar niet op!
Het leven hier op het eiland Tjörn aan de Zweedse Westkust bestaat volledig uit zon en zee.
Echt ongelooflijk hoe ik voor de zoveelste keer onafgebroken mooi weer heb.
Het waait wel hard, vandaag pal uit het Oosten. Dus zocht ik een plekje achter een werkhuisje aaneen haventje.
Hoog op een vlonder boven het water.

Het zit er volkomen beschut en ook al is het denk ik een privé vlonder, ik durf er wel te gaan zitten. De Zweden zijn zeer gastvrij!
Er is niemand in de wijde omgeving, dat blijft toch iedere keer weer een wonderlijke ervaring. Bij ons zouden er met dit weer echt overal mensen zijn, zeker bij zo'n haventje waar allerlei schepen en bootjes liggen. Maar nee, het is uitgestorven.

De wind giert door de stagen van de zeilschepen en klotst onder me tegen de palen van de steiger.
Natuurlijk begin ik met mijn boek maar al snel doe ik weinig anders dan kijken naar de zee. Kijken en denken over alles wat er de afgelopen maanden is gebeurd. En langzaam slaat de ontspanning toe en val ik in slaap om pas een uur later wakker te worden.
Zwemmen is er hier niet bij, daar vind ik de trappen veel te hoog voor. Dus ik dommel heerlijk verder onder die stralende zon.
En pas aan het einde van de middag begin ik weer een beetje bij mijn positieven te komen terwijl ook hier de zwaluwen over mijn hoofd schieten.

Moet je daarvoor naar Zweden?
Om een groot deel van de dag te liggen slapen?
Ja!
Nergens is het zo stil en rustig.
Nergens is het licht zo helder ende lucht zo schoon.
Nergens kun je zo aan de zee zitten zonder iemand te zien.

Het Zweedse Wonder heeft weer toegeslagen!

Wat een land, wat een dag.

Waar het aan ligt weet ik niet maar het is altijd mooi weer als ik in Zweden ben.
Of het nu voorjaar, zomer of herfst is, het is echt altijd mooi! Over de winter kan ik dat niet zeggen. Heb die nu twee keer meegemaakt maar dan is het is me gewoon te koud en te donker!

Ook nu scheen de zon volop toen ik vorige week van de ferry reed en dat is zo gebleven. Onafgebroken een strakblauwe hemel en een stralende zon! Een geweldige combinatie met mijn passie voor de strandjes en de zee waar ik dan ook iedere dag te vinden ben.

Waaien doet het ook. Flink waaien. Dus dat vraagt nog wel enig overleg over het beste strandje. En inmiddels weet ik wel zo'n beetje bij welke wind je op welk strandje het beste zit.

Vandaag waaide het hard. Erg hard. Uit het zuidwesten. Het klinkt eenvoudig want als de wind uit het zuidwesten komt zou je in theorie altijd goed zitten in het noordoosten. Maar zo werkt het hier niet. De strandjes en de baaien liggen altijd anders dan je op het eerste gezicht denkt. En al denk ik vaak te weten waar ik het beste kan gaan zitten, het blijft altijd weer afwachten of het klopt.

Vandaag klopte het.
Mijn lievelingsstrand ligt in Berga, een piepklein dorpje aan de oostkant van Tjörn. Het bestaat uit een vlak rotsstrand met grote keien waar je heerlijk je benen op kan leggen, een soort pier en een klein haventje. Uitzicht op 'volle zee' en niet op een baai of inham. Die zee maakt dat ik zo van dit plekje hou. Je hoort altijd de golven klotsen, kabbelen of zelfs breken en er is altijd wind die dus uit de goede hoek moet komen. En er is echt de hele dag zon.

Vandaag scheerden voor het eerst de zwaluwen over mijn hoofd. Ze bleken hun nestje onder het dak van het havenhuisje te hebben en trokken zich niets van me aan.

Wat heb ik genoten.
Van de zee, de zon en vooral van de rust.
In deze periode komen er zelden mensen. Soms een sportieve Zweed die even komt zwemmen, soms een moeder met een kindje dat komt pootje baden. Maar meestal is er niemand. Ondenkbaar in Nederland!
Dus ik heb gelezen, geslapen, weer een beetje gelezen, even ingedommeld, gelezen...

En gezwommen! Iedere keer weer een ongelooflijke ervaring: helemaal alleen in die grote zee!
De eerste keer vond ik het zelfs een beetje beangstigend maar dat is allang over. Nu geniet ik alleen nog maar.
Koud? Ja, eventjes. Maar na een paar minuten is dat echt helemaal over.


En daarna?
Daarna is er weer die zon en kan er weer eindeloos gelezen en geslapen worden....

Weer op mijn bankje aan de vaart!

Het viel niet mee de afgelopen dagen. Moe, beetje koorts, nog moeier en vooral onrust. Onrust in mijn lijf en in mijn hoofd, van alles willen maar dat (nog?) niet kunnen, van alles willen en er niet toe komen, van alles willen en niets afmaken.
Volgens mensen die het weten kunnen niet zo gek. De operatie is pas zeven weken geleden en waarschijnlijk komt nu pas de roofbouw van de afgelopen tien jaar er uit. Want dat is het geweest realiseer ik me langzaam maar zeker. Niemands schuld overigens, het ging zoals het ging. Maar roofbouw was het wel, in vele opzichten.

Nu is er ruimte en tijd maar vind ik het nog vreselijk moeilijk daar goed mee om te gaan. Gek genoeg denk ik zelden meer aan mijn werk, daar heb ik met veel voldoening afstand van gedaan en genomen. Maar mijn hoofd zit vol met allerlei plannen en dingen die ik wil doen maar waar het nu nog niet de tijd voor is. En omdat ik zo vreselijk moe ben komen de dingen die wel kunnen er ook niet van.

Gelukkig geniet ik wel van het prachtige weer en heb ik een paar dagen heerlijk buiten gezeten. Vandaag was het minder mooi, toen ik opstond was het zwaar bewolkt en er was geen zon te zien. Maar tegen half een klaarde het op en kreeg de lucht steeds meer blauwe plekken. Dus geen smoesjes meer en voor het eerst op de fiets naar buiten - op naar mijn bankje aan de vaart!

Het was heerlijk. Ongeveer twaalf graden, stil, zon met een mooie wolkenlucht en overal vogels.
Mijn bankje stond op me te wachten maar zitten viel tegen want het begon steeds harder te waaien. Ook was ik verbaasd hoe kaal het nog was. In mijn tuin bloeit al zoveel maar die ligt heel beschut op het Zuiden terwijl de vaart midden tussen de weilanden ligt, onbeschut en op de volle wind. Dus nog geen groen, laat staan een bloemetje te zien. Maar wat een ruimte en wat een frisse lucht.

Terug naar huis met de volle wind tegen. Wat was ik weer blij met mijn geweldige fiets, de fiets van Paula. Vrijwel moeiteloos tegen de wind in precies zeven weken nadat mijn been door midden is gezaagd! Het blijft een wonder met dank aan dokter Koot.

En nu zijn de zon en de blauwe plekken verdwenen. Het waait nog steeds hard en mijn kacheltje brandt. Wat heerlijk om nu met een zeer voldaan gevoel weg te mogen zakken in mijn boek!

Zondag in Zweden

Gekoesterd door de zon.
Gestreeld door de wind.
Gedragen door de zee.

Niets meer te wensen.

#35dagen dag 25

Mijn vierde vakantieweek is om, ik ben precies op de helft.
Wat is het tot nu toe een heerlijke periode geweest. Ik heb het gevoel dat ik onafgebroken buiten heb kunnen zijn. Buiten in de tuin, op de fiets, op Ameland, in het badje-van-de-buren of in zee. En omdat ik vanaf half mei In Zweden ook al drie weken stralend weer had lijkt dit echt zo'n eindeloos durende zomer. Zo'n zomer zoals ik me van vroeger herinner. De zomers die ik in mijn gevoel maanden op het strand doorbracht of aan het zeilen was. Dat gevoel heb ik heel lang niet gehad.

Toch heeft ook deze afgelopen periode verschillende soorten weer gekend.
De hittegolf staat daarbij op nummer één. De strakblauwe lucht, de tuin die sidderde onder de hitte. Het afkoelen in het badje-van-de-buren. Heerlijk was dat want ik kon er dan weer uren tegen. De trillende hitte boven het drooggevallen wad, ook zo'n herinnering. Nergens schaduw, geen zuchtje wind maar wat was het mooi. De lome moeheid die maakte dat je nergens toe kwam maar die ook wel erg bij de vakantie hoorde, de ventilator naast mijn bed.

Op nummer twee staat het natuurgeweld wat een paar dagen geleden over ons heen raasde. Van de ene op de andere minuut was de lucht inktzwart en regende het van onder naar boven. Overal, echt overal een gordijn van water en een bulderende wind. Pas de volgende dag werd duidelijk wat voor schade er was aangericht. Gisteren ben ik met de kettingzaag de grote takken van de kastanjeboom te lijf gegaan, de hele tuin lag vol.

Nummer drie is het echte Nederlandse zomerweer. Zon, zo nu en dan een buitje, een blauwe lucht met spierwitte wolken of een licht bewolkte lucht waar weinig blauw in te zien is. Een heerlijke temperatuur van rond de 21 graden waarin je van alles kunt doen zonder het te warm of te koud te krijgen. Beetje wind, de ene keer wat meer dan de andere, en vaak toch net genoeg om de eco-stand van mijn fiets te gebruiken. Fietsen met de wind door je haar langs de dijkjes vol met bloemen en de weilanden waar gelukkig nog steeds koeien staan te grazen.

En op nummer vier staan de 'gewone' regenbuien. Soms een miezerig saai regentje en soms harde buien die de tuin geselen en de hoge planten laten knakken. Als je tussen de buien niet gewoon naar buiten gaat lijkt het net of het de heel dag regent maar dat komt zelden voor. Volgens mij bestaan er ook geen slechte zomers, alleen zomers waarin je de kussens van de tuinstoelen wat vaker naar binnen en naar buiten moet brengen. Dat zijn de zomers waarvoor ik mijn regenscherm heb aangeschaft!

Het weer, het meest gebruikte gespreksonderwerp in ons land.
Het weer, altijd anders en bijna altijd goed.
Het weer, waaraan ik kan onthouden wat er allemaal gebeurt in deze lange vakantie.
Het weer, wat zouden we moeten zonder ons weer?