Een eigen domeinnaam en een ander blogadres!

Bloggen is zo langzamerhand een onderdeel van mijn leven geworden.
Het begon heel aarzelend met de #50books vragen. Daarna ging ik meedoen aan de foto-opdrachten van #35dagenanderskijken in de zomer van vorig jaar en stelde ik mezelf tot doel bij iedere foto-opdracht ook een blog te schrijven. Ik had geen idee of ik dat kon, schrijven over onderwerpen die ik niet zelf bedacht.

En wat was dat leuk!
Ik blogde over groente uit de volkstuintjes, over de fiets van Paula en over het noodweer dat in tien minuten de omgeving veranderde. Ik blogde op Ameland, op de ferry naar Zweden, in Zweden en weer thuis in mijn eigen tuin. Leerde foto's toe te voegen en ben dat blijven doen. Het was stimulerend en ik kreeg er steeds meer plezier in.

Ook merkte ik dat het op deze manier schrijven me hielp bij het structureren en verwerken van alles wat er met me gebeurde en dat was heel veel.

Ik besloot nl. te stoppen met werken, kreeg mijn tweede nieuwe heup, verloor een van mijn beste vriendinnen en begon aan mijn Nieuwe Leven. Best veel!
En behalve dat het schrijven zelf me hielp was het heel bijzonder om zoveel mooie reacties te krijgen.
En nieuwe mensen te leren kennen via de social media.

Door contacten met andere bloggers kwam ik er achter dat Blogger, het programma dat ik gebruik, op een gegeven moment oude bloggen niet meer opslaat. Dat vond ik jammer, ze zijn me dierbaar! Dacht er dan ook over om alles te kopiëren en in Word op te slaan maar wat een gedoe!
Ik heb al een tijdje via twitter, mail en Facebook contact met Irene. Irene is een professionele blogger maar dat niet alleen, ze weet alles van programma's en is een expert in WordPress, een professioneel blogprogramma. En dat niet alleen, ze is altijd bereid om te helpen.
Je kunt haar op Twitter vinden via @purepixelpassie

Dus gisteravond klom ik over mijn drempel en belde Irene. Binnen een half uur was ik in het bezit van een eigen domeinnaam en dus van een eigen website! En daarmee zou Irene voor mij aan de gang gaan. Wie schetst mijn verbazing dat ik vanmorgen om negen uur een tweet kreeg met de vraag hoe ik mijn nieuwe website vond - ongelooflijk!

En dus is dit mijn laatste blog onder Liesbeth5.blogspot.nl.
Natuurlijk blijft het een Ontdekkingsreis en blijf ik waarnemen met nieuwe ogen met dank aan Marcel Proust. Dat verhuist 'gewoon' mee.Wil je me blijven volgen (en dat hoop ik natuurlijk) dan zul je even een ander adres moeten invoeren. Abonneren via de mail kan nog steeds en er kan veel meer dus kom eens kijken op die nieuwe site. Ik moet nog veel leren maar ik denk dat het wel gaat lukken.
En bij vragen?
Bij vragen is Irene er gelukkig, dank!

Een Nieuw Leven en een eigen domeinnaam, hoe mooi wil je het hebben?

www.liesbethvanberkel.com

#50books vraag 50: Welke vraag zou je zelf als eerste stellen mocht je het stokje van #50books overnemen?

Zondag 27 januari kwam ik via twitter bij de #50books vragen uit. Ik had nog nooit geblogd maar vond het wel een inspirerende vraag. Bij het openklikken van de al geplaatste antwoorden zag ik @jjvoerman staan. Voerman was voor mij een zeer vertrouwde naam die niet zo heel veel voorkomt dus ik dacht 'het zal toch niet...', klikte hem open en keek in het gezicht van Ubbo Voerman. Ubbo was de kinderrevalidatiearts waar ik zoveel van heb geleerd maar die al in 1996 overleed.
Dat kon dus niet en dat was ook niet zo. Het was Jacob Jan, zijn tweede zoon, die sprekend op hem leek. En of dat nog niet genoeg was schreef Jacob Jan over zijn ouderlijk huis in Beetsterzwaag en over Lyndensteyn waar zijn vader zo lang had gewerkt! Een feest der herkenning dus.
We hadden mailcontact en hij trok me over de streep om te gaan bloggen hoe griezelig ik dat ook vond.

Nu is de maand december bijna om en ben ik bezig aan de laatste #50booksvraag. Zou ik zonder die #50books ooit de stap naar bloggen hebben gewaagd? Ik denk het niet. Terwijl ik rustig kan zeggen dat het een enorme toevoeging aan mijn leven is geworden. Het heeft me geholpen bij het nemen van belangrijke beslissingen zoals het stoppen met werken. Het heeft me geholpen bij het verwerken van die besluiten en niet in het minst door de vaak hartverwarmende reacties die ik kreeg. Het heeft me ook een officiële berisping van mijn werk opgeleverd die uiteindelijk eerder helpend dan akelig was. Het gaf me structuur in mijn lange zomerperiode door mee te doen met 35 foto opdrachten waarbij ik mezelf oplegde daar dagelijks een blog bij te schrijven - wat heb ik daarvan genoten! Hier in de tuin, op Ameland, op de ferry naar Zweden, in Zweden, overal lukte het toch weer die foto en dat blog te maken, wat had ik er een plezier in!

Een ander aspect was het meelezen en meekijken met Jacob Jan in zijn aanloop naar zijn theatervoorstelling. Wat was het mooi om dat van zo dichtbij mee te mogen maken en mee te mogen beleven.
En natuurlijk de contacten met al die andere bloggers (die al een beetje als vrienden voelen want wat weet je veel van elkaar) en met blogpraat (waar ik komend jaar weer actief aan mee hoop te gaan doen).
Met als appotheose het samen met Teske en Jacob Jan door Lyndensteyn lopen en voelen dat voor mij de cirkel rond was. Daardoor heb ik kunnen genieten van mijn afscheid en ben ik in staat mijn Nieuwe Leven te omarmen!

En dat is allemaal gekomen door de #50books van Peter! Wat ben ik hem dankbaar voor dit initiatief. Wat is er veel in mijn leven gebeurd en wat geniet ik van de nieuwe wereld die ik heb betreden. Verbaas me regelmatig over het enorme aantal reviews en geniet van de reacties via twitter, facebook of het blog zelf.

Nee, ik ben niet van plan het stokje van Peter over te nemen. Daarvoor is het nog te vroeg. Eerst half januari heup 2 met alles wat daarbij hoort en daarna eens rustig gaan denken en voelen wat het begrip 'tijd' inhoudt.
Wat zal er op mijn pad gaan komen? Dat zullen zeker boeken zijn! Echte boeken en e-books want ik heb nu een e-reader, thuis, in de tuin, onderweg met de fiets, aan een strandje in Zweden of waar dan ook. En wie weet wil ik wel mee gaan doen aan een boekenclub, je weet maar nooit.

Peter, heel veel dank voor je geweldige idee. Juist het iedere zondag bloggen gaf me de gelegenheid het leuk te gaan vinden en van het een kwam het ander!
Ik kan me heel goed voorstellen dat je het stokje graag over wilt geven en ik hoop dat er iemand komt die het over wil nemen.
Zo niet..... zo niet dan weet ik het niet. Ga je dan toch nog even door? Ik hoop het echt!

Die bijzondere zomer

Mijn laatste echte vakantieweek is begonnen. Volgende week heb ik ook nog een paar dagen vrij want ik begin nooit op een maandag te werken, maar dat is dus geen hele week meer.
Wat was het een bijzondere zomer, helemaal de zomer uit het beroemde lied van Gerard Cox: "Je hebt er maandenlang naar uitgekeken, de koude winter wou maar eerst niet om", zo was het hier ook. Het bleef maar koud en toen ik half mei naar Zweden reed had ik een auto vol met warme kleren én een krat vol boeken en andere 'slecht weer' zaken. Maar dat liep anders want in Zweden was het al die weken ruim 25 graden. En die temperatuur is gebleven tot dit weekend!

Het was een zomer waarin ik mee heb gedaan aan 42 dagelijkse foto opdrachten die ik gebruikte om dagelijks te bloggen. Thuis, op Ameland en in Zweden, overal anders en altijd een uitdaging. Wat heb ik genoten van die opdrachten waardoor ik anders heb leren kijken en wat is het gek te moeten constateren dat bloggen inmiddels een lichte verslaving lijkt te zijn.

Het was ook de zomer waarin ik mijn weg zocht naar het Nieuwe Leven dat straks gaat beginnen. Waar ik me heel erg op verheug maar ook zo nu en dan nog een beetje bang voor ben. Waarin ik afstand heb genomen van de organisatie waar ik al zo vreselijk lang met heel veel liefde en plezier heb gewerkt.

Het was een zomer met een heuse hittegolf waar ik voor het eerst sinds jaren geen last van had omdat ik me realiseerde nóóit meer met een hittegolf te hoeven werken. En thuis hielp het badje van de buren zo goed dat de dagen omvlogen en ik toch van alles deed.

Het was een zomer waarin ik zes weken in Zweden was, mijn andere land. Waar ik intens heb genoten van de zon, de zee, de lieve vrienden, de prachtige natuur en de ongebreidelde vrijheid.

Een zomer met het loslaten van oude dingen en het omarmen van nieuwe ervaringen. Van natuurgeweld en omgevallen bomen. Van een prachtige tuin en eindeloze avonden buiten. Van oude vrienden en nieuwe contacten. Van nieuwe plannen en oude ideeën die opeens weer actueel lijken te zijn. Van opruimen en van weggooien.

Ja, het was een hele bijzondere zomer, die zomer nu bijna voorbij is.

#35dagen dag 35

De laatste dag! En dus ook de laatste foto en het laatste dagelijkse blog. Hoewel ik niet weet of ik nu niet voor eeuwig verslaafd ben, dat zal de komende tijd moeten blijken.
Inmiddels heb ik weer een prachtige tocht van zo'n kleine 500 km gemaakt, van Tolvsbo naar Tjörn, het eiland aan de Westkust boven Göteborg. Het zou ook korter hebben gekund maar ik rij zoveel mogelijk mooie en kleine weggetjes, al is dat hier een rekbaar begrip. De échte kleine weggetjes zijn vooral 'grus' wegen, wegen met losse steentjes en vaak met grote sporen, gaten en wasborden. Redelijk avontuurlijk maar opschieten doet het niet en met de afstanden die in dit land heel normaal zijn begin ik daar dus niet meer aan.
Er zijn genoeg andere mogelijkheden en die voerden me vandaag over vrijwel lege wegen waar alleen zo nu en dan gigantische vrachtauto's met aanhangers reden die bomen vervoerden. Ik heb heilig ontzag voor die kolossen die met een forse snelheid en heel veel gewicht op je af kunnen komen.... Omdat ik dit jaar iets vroeger hier ben dan de meeste andere jaren heb ik voor het eerst de enorme graanvelden gezien. Zo ver als je kijken kunt wuivend graan dat goud lijkt in de zon, schitterend! En overal het blauw van de lucht en van het water dat overal opduikt. De kleuren van de Zweedse vlag (blauw-geel) zijn vast niet toevallig gekozen!

Na een stop in Sjötorp aan het Götakanaal reed ik rond vijf uur vanmiddag over de imposante bruggen het eiland op, direct naar het eerste het beste strandje. Veel wind en heel veel zon, dus me geïnstalleerd met mijn rug naar wind en heerlijk gezeten/gelezen/geslapen.

En nu zit ik wéér op 'mijn eigen kamer'! Wat een luxe en wat voelt het iedere keer weer als thuiskomen. Mijn uitzicht is ook geweldig: een veld vol zonnebloemen!

 

De laatste foto opdracht is moeilijk: deel je favoriete foto. Kiezen dus uit 3 x 35 foto's, want we mochten er steeds drie op de afgeschermde Facebook pagina zetten. Voor mij zijn de foto's erg verbonden met mijn blog en daardoor is er één die met kop en schouders boven de andere uitsteekt. Niet vanwege de foto want die is noch creatief noch bijzonder. Maar wel vanwege het verhaal, wat ik nu voor het eerst kon opschrijven terwijl het zich toch al ruim vier jaar geleden afspeelde.
Wat mij betreft is mijn favoriete foto dan ook die van 'De fiets van Paula'.

Ik heb ongelooflijk genoten van deze 35 dagen. Van de opdrachten die me anders lieten kijken, van de foto's van de andere deelnemers die allemaal zo verschillend waren, van het delen van ervaringen, van de reacties op elkaars foto's op Facebook, van het meeleven bij verdrietige en bij leuke gebeurtenissen en van de spanning bij het openen van de mail met de nieuwe opdracht.
Het dagelijks bloggen gaf er voor mij een extra dimensie aan. Iedere dag weer zoeken naar een tekst bij de foto waarbij ik vaak tot mijn eigen verwondering merkte dat het me bijna overkwam, dat ik nauwelijks wist waar ik het over ging hebben maar dat het toch zo maar uit mijn hoofd rolde. Verbazingwekkend. Ook heeft dit dagelijks bloggen me enorm geholpen om me voor te bereiden op de verandering die er in mijn leven aan zit te komen en dit Nieuwe Leven te omarmen. Heerlijk dat ik er nu zo naar kan kijken! En natuurlijk blijf ik bloggen, al zal dat voorlopig zeker niet meer dagelijks zijn. Maar mijn ervaringen in Zweden blijf ik zeker delen!

#35dagen dag 34

Vandaag de een na laatste opdracht, een zelfportret. Dat heb ik al een keer gedaan, bij de zeven dagen #synchroonkijken, de foto opdrachten waar het allemaal mee begon en waaraan ruim 1250 mensen deelnamen. De laatste opdracht was toen 'fotografeer jezelf' en ik heb toen geprobeerd mezelf in één foto samen te vatten.
Sinds die dag is er heel veel gebeurd. Het is al eerder in mijn bloggen benoemd dat ik bezig ben me voor te bereiden op mijn Nieuwe Leven. Een leven zonder het werk dat ik bijna 40 jaar met zoveel liefde en plezier heb gedaan. Waar een groot deel van mijn sociale leven zich afspeelde, waar ik creativiteit kwijt kon en voldoening van kreeg en wat mijn ritme van de weken en de maanden bepaalde. Het daarvan afstand doen heeft me heel veel gekost, het was aanvankelijk of ik een stuk van mezelf dreigde te verliezen.
En wat is het heerlijk te kunnen vaststellen dat ik me nu intens verheug op dat Nieuwe Leven dat komen gaat! Ik heb dat de afgelopen weken waarin ik vakantie had heel sterk gevoeld. Normaal probeer ik een vakantie optimaal te benutten, baal ik als ik eigenlijk te moe ben om iets te ondernemen of als het slecht weer is terwijl ik naar buiten zou. Nu was daar wonderlijk genoeg geen sprake meer van. Bij alles wat anders liep dan gepland waas er het gevoel 'straks heb ik net zoveel tijd als ik wil' en dat gaf een grotere ontspanning en vrijheid dan dat ik ooit voor mogelijk had gehouden.

En nu ben ik al weer een week in mijn andere land. In Zweden, waar ik zoveel van hou en waar het leven zo anders is. Natuurlijk komt dat omdat ik vakantie heb, dat realiseer ik me heel goed. Maar het komt ook doordat het hier zo schitterend is. Die indrukwekkende natuur, die rust, die ongereptheid, die woeste watervallen en die oneindige meren. De zee met alle strandjes, de bloemen, de eeuwig zingende bossen, de vriendelijke mensen, de oude huizen in de kleine gehuchtjes, ik geniet er iedere keer meer van lijkt het wel. Het voelt hier als thuis en ik begrijp zelf nog steeds niet hoe dat kan.
In mijn blog bij mijn vorige 'zelfportret' heb ik me geportretteerd met de dingen thuis waarin ik mezelf terug vind: mijn plekje buiten, mijn hand die mijn beker vasthoudt, het beeld en de rozen in mijn tuin. Deze keer wil ik me proberen te portretteren in mijn andere land. Ik kies daarom voor een foto van de zee (op het eiland Tjörn waar ik morgen weer heen mag) en een foto van Tolvsbo waar ik op mijn eerste reis naar Zweden terecht kwam. Die foto's zet ik op Facebook, samen met een 'echte' portretfoto die dit allemaal samenvat.

Morgen dag 35, de laatste dag van de #35dagen cyclus. Ik heb ervan genoten! Voor mij is dit een prachtige combinatie geweest, zo'n foto opdracht waar ik een dagelijks blog over kon schrijven. Het een onderwerp van de foto was het uitgangspunt voor een blog maar iedere keer weer realiseerde ik me dat alles mogelijk was. Soms was de foto slechts een aanleiding waar mijn blog uiteindelijk nauwelijks mee te maken had.
Hoe het verder gaat weet ik nog niet. Ik zal zeker blijven bloggen maar dat zal vast niet meer dagelijks zijn. Of toch wel? Ik weet het niet, ik probeer met de dag te leven en iedere dag te laten komen zoals hij komt.
Met alle ups en met alle downs en heel soms met een upperup!
In alle vrijheid die er straks zal zijn.
In Nederland en in Zweden, allebei thuis - wat een geschenk!
Nu en straks, in mijn Nieuwe Leven!

#35dagen dag 3

Drie jaar geleden ging ik voor het eerst naar het Schrijfcafé. Dat was spannend want ik had geen idee wat me te wachten stond. En toen ik hoorde dat het de bedoeling was dat iedereen hardop voorlas wat hij of zij had geschreven kreeg ik het helemaal Spaans benauwd.
Schrijven deed ik al heel lang. Hoofdzakelijk allerlei varianten van dagboek schrijven en korte reisverslagen en logboeken tijdens mijn vakanties. Dat was puur en alleen voor mezelf  en absoluut niet bedoeld om met anderen te delen. Het verwoorden en 'van-je-af-schrijven-schrijven' hielp vaak het bij het verwerken van dingen die speelden. Ik las echter zelden na wat ik had schreven en de enkele keer dat ik dat wel deed had ik meestal het gevoel dat ik niet erg opgeschoten was. Toch hielp dat schrijven, afhankelijk van de periode waarin ik zat.

Toen was er die zaterdagochtend in het Schrijfcafé.
Er werden allerlei opdrachten gegeven die varieerden van drie open zinnen aanvullen, een foto uitzoeken en daar een gedicht over schrijven waarin geluiden voor moesten komen tot het tien minuten achter elkaar schrijven over de eerste les die je had over iets wat je heel erg graag wilde leren. Dat was echt schrikken, ik had geen idee hoe ik moest beginnen en waarover het moest gaan.
Maar wat een ervaring! Ik begon te schrijven en zonder na te denken vloeiden de woorden uit mijn pen. Zo maar. Het gebeurde vanzelf zonder te weten hoe het af zou lopen. Het voelde als regelrechte magie.
Ik reed naar huis met de rook uit mijn oren en een lijf vol adrenaline want eindelijk had ik míjn vorm van creativiteit gevonden. De vorm van creativiteit waar ik al mijn hele leven naar zocht! En vanaf dat moment is het schrijven steeds belangrijker voor me geworden. Schrijven met een pen op papier in plaats van met een computer. Er ontstaat dan iets waar je nauwelijks de regie over hebt, de woorden komen als vanzelf op papier als je maar doorschrijft zonder te stoppen en met een van te voren bepaalde tijd (bijvoorbeeld 5 minuten) of hoeveelheid (3 regels, een bloknootvel, etc.).

En sinds februari van dit jaar is daar het bloggen bijgekomen, weer een totaal andere ervaring. In het Schrijfcafé deel je dat wat je hebt geschreven met de andere deelnemers (en als je niet wilt dan pas je) maar een blog gaat het world wide web op en dat is andere koek. Het is ook totaal anders dan schrijven met een pen op papier, dat was een bijzondere ontdekking voor me. Er gebeuren blijkbaar andere dingen in je hoofd doordat het een totaal ander mechanisme is.
Wat een ervaring! Opeens zijn er mensen die het lezen en een reactie achterlaten of reageren via de mail en dat is ontzettend leuk en stimulerend! De contacten met andere bloggers en het lezen van hun blog, het gevoel dat je sommige mensen leert kennen terwijl je ze nog nooit gezien hebt - er is een hele nieuwe wereld voor me open gegaan. Maar niets kan het schrijven op papier vervangen, dat blijft magie en dat wil ik nooit meer missen!

Jaaaa, vakantie!

Vanmiddag is mijn vakantie begonnen.
Het is heerlijk te constateren dat alles wat ik voor ogen had ook echt af is, dat ik  de afgelopen weken lekker heb gewerkt en dat ik me nog steeds ontspannen en vol energie voel!
Energie om allerlei dingen te gaan doen, variërend van een paar dagen naar Ameland want wat verlang ik naar de zee, veel fietsen, iedere dag een uurtje in de tuin om alles wat mooi is ook mooi te laten zijn, een stapel boeken, straks weer naar Zweden en volgende week beginnen met het vervolg op #synchroonkijken.
Op dat laatste verheug ik me in het bijzonder, 35 dagen lang een foto opdracht die 35 anderen ook doen en via die opdracht leren anders te kijken. Mooie foto's leren maken en het onderwerp gebruiken voor een dagelijkse blog. Prachtig om daar iedere dag mee bezig te gaan.

De komende periode voelt als de generale repetitie voor de Grote Vrijheid die aanbreekt als ik stop met werken. Het Nieuwe Leven, waar ik me inmiddels intens op verheug. Ook daarvoor heb ik al allerlei plannen.
Wonderlijk dat er opeens die omslag was van wel willen stoppen maar doodsbenauwd zijn voor een leven zonder werk naar het gevoel bijna niet te kunnen wachten tot het zo ver is! Het is een heel fijn gevoel dat ik er nu zo naar kan kijken.
Een gevoel dat bestaat uit afstand nemen, loslaten en weemoed in combinatie met het omarmen van nieuwe dingen, nieuwe uitdagingen en rust. Maar wat overal bovenuit steekt is het gevoel van vrijheid!
Vrijheid in tijd, vrijheid in invulling, vrijheid in het nemen van beslissingen, vrijheid in mezelf.

En nu eerst acht weken lang oefenen in vrijheid met het veilige gevoel dat ik weer 'gewoon' ga werken als deze periode om is. Nog een paar maanden mijn 'gewone' leven leiden met de stress van op tijd opstaan en op tijd naar bed gaan, van vergaderen en afspraken. Maar ook van het plezier met collega's, het delen van ervaringen en het samen ergens naar toe werken. Het is een geschenk om dit nog een paar maanden bewust te mogen meemaken, er deel van te mogen zijn.

Maar nu eerst vakantie, het grote genieten is begonnen!